© Jack Thompson
The Slow Country heeft met een bescheiden repertoire al een sterke indruk achtergelaten. Met debuutsingle “Walking Song” en opvolger “Right There Inside” liet de band meteen horen dat ze muzikaal veel in haar mars heeft. De Britten combineren alternatieve rock en indiefolk tot een warme, oprechte sound die blijft hangen. Ook hun derde en nieuwste single “Amy Stew” bevestigt dat ze een band vormen om in de gaten te houden. Wij kijken alvast uit naar die eerste ep.
“Amy Stew” werd al regelmatig live uitgetest en wist zich telkens moeiteloos in het hart van het publiek te nestelen. Vanaf de eerste klanken zet een bont gezelschap aan folkinstrumenten de toon, waarna een warm gitaargestrum de song verder draagt. De diepe zang krijgt tegengewicht wanneer een lichtere stem invalt, wat zorgt voor een mooi contrast en extra gelaagdheid. Hoewel het nummer een break-upsong is, overheersen gevoelens van nostalgie en verlangen. Dit gevoel wordt versterkt door een fragment dat klinkt als een boodschap op een oud antwoordapparaat (denk Kirsten Stewart in Lord Hurons “Who Laughs Last”). Toch blijft het niet hangen in melancholie: opgewekte folkintermezzos brengen lucht en helpen het liefdesverdriet van je af te schudden.
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
