© CPU – Ymke Dirikx (archief)
Wanneer het gaat om wereldbekende mainstreamartiesten die zichzelf blijven heruitvinden, kan je de namen op één hand tellen. Eentje daarvan is zonder twijfel Post Malone, alias van de Amerikaanse zanger Austin Richard Post. Waar anderen vaak blijven teren op één succesformule, weet hij telkens weer een nieuw hoofdstuk te openen zonder zijn publiek te verliezen. De voorbije tien jaar zagen we hem moeiteloos laveren tussen trap, r&b en poprock, om vorig jaar het roer volledig om te gooien richting contemporaine country. Om die plaat, F-1 Trillion, in de kijker te zetten, besloot Post de plas over te steken. Een Belgische datum zat er jammer genoeg niet in, dus stipten we de show in Arnhem aan als moment van de waarheid.
Dat Malone geliefd is bij zijn collega’s, staat buiten kijf: zijn discografie bulkt van de samenwerkingen. Ook met Jelly Roll ontstond een schijnbaar spontane vriendschap, waardoor die meteen mee mocht als voorprogramma. Voor meneer Roll – alias van Jason DeFord – was het zelfs zijn allereerste optreden in Nederland, iets wat hij meermaals benadrukte in zijn bindteksten. Hij liet zich niet alleen op muzikaal vlak van zijn beste kant zien, maar toonde zich ook nederig: na bijna elk nummer bedankte hij uitvoerig het publiek. Met songs als “Son of a Sinner” en “Amen” wist hij al meteen de lont aan te steken in de GelreDome, maar het was pas tijdens een medley met nummers van Lynyrd Skynyrd, DMX en Snoop Dogg dat de zaal écht loskwam. Kortom: Jelly Rolls passage smaakt duidelijk naar meer.
Een klein halfuur later was het de beurt aan Post Malone om zichzelf nogmaals te bewijzen. We zagen hem de voorbije jaren al vaak aan het werk, en met een carrière die intussen tien jaar beslaat, verwachtten we vooral dat hij zich zou vastbijten als ultieme popster. Openen met “Texas Tea” en “Wow.“ was dan ook een slimme zet om het publiek meteen mee te krijgen. Toen hij daarna het extreem meezingbare “Better Now” bovenhaalde, voelde die openingsreeks als het perfecte startschot voor een feestelijke avond. Want als er íemand in de muziekindustrie bekendstaat als crowd pleaser in de beste zin van het woord, is het wel Post Malone. Net zoals het voorprogramma nam hij enkele keren uitgebreid de tijd om de zaal te bedanken. De muziek zat met andere woorden goed en de algemene vibe in de kamer ook.
Dat de akoestiek van de GelreDome helaas vergelijkbaar was met die van een tinnen beker, moesten we er maar bijnemen. Toch leek het publiek er zich weinig van aan te trekken. Integendeel: het gegalm van het akoestisch gebrachte “Feeling Whitney” werd bijvoorbeeld extra kracht bijgezet door luidkeels meezingende fans. Helemaal bijzonder werd het toen Post Malone vlak daarna een fan op het podium uitnodigde om gitaar te spelen bij “Stay”. De jongen had duidelijk nog niet veel ervaring met zijn instrument, maar Post Malone maakte ons getuige van een prachtig moment waarbij hij de jongen bleef aanmoedigen. Het resultaat was niet foutloos, maar dat deed er weinig toe. Juist de spontaniteit en de kwetsbaarheid maakten het moment zo puur. Mispak je met andere woorden niet aan de gezichtstattoes: Post Malone is in wezen nog steeds hetzelfde joviale type als voorheen. De set groeide dus niet alleen in intensiteit, maar ook in verbondenheid met zijn publiek: de momenten van intimiteit stonden perfect naast grootse stadionklappers als “Circles” en “I Had Some Help” die daarna tevoorschijn kwamen.
Ook visueel haalde Post alles uit de kast om zijn nieuwe countryfase kracht bij te zetten. Het podium was aangekleed met een decor dat rechtstreeks uit een Amerikaanse roadmovie leek geplukt: lichtgevende snelwegwijzers, statige straatlampen, American Football-lampen en zelfs een asfaltstrook met vangrail. Het was strategisch uitgekozen kitsch, want de esthetiek sloot naadloos aan bij de richting die hij met F-1 Trillion insloeg. Ook in de zaal was die vibe voelbaar. Wie om zich heen keek, zag cowboylaarzen en -hoeden, alsof Arnhem voor één avond was omgedoopt tot een buitenwijk van Nashville. Toch beperkte Post zich niet tot country alleen en bracht hij een setlist die zowel fans van het eerste uur als nieuwsgierige nieuwkomers tevredenstelde. Opvallend genoeg bleef Twelve Carat Toothache volledig achterwege, en hoewel een song als “I Like You” ons live waarschijnlijk had kunnen bekoren, is dat nog geen reden om te zeuren. De show bevatte meer dan genoeg afwisseling om elke concertganger daar aanwezig van een geslaagde avond te voorzien.
Wat vooral indruk maakte, was hoe schijnbaar graag Post en zijn band samen spelen. Vanaf de eerste noten was duidelijk dat de muzikanten elkaar blindelings vertrouwden. Ze gaven voortdurend kleine cues en tilden zo elkaars prestaties naar een hoger niveau. Post zelf dartelde intussen over het podium en ver daarbuiten. Hij maakte de catwalk zijn terrein, liep dwars door het publiek, schonk zelfs drankjes uit tijdens “Pour Me A Drink” en stond in totaal nog geen vijf minuten op dezelfde planken als zijn band. Het gaf de show een feestelijk, bijna familiaal karakter. Daarnaast straalde hij ongeforceerde oprechte dankbaarheid uit. Hij nam keer op keer de tijd om het publiek uitvoerig te bedanken, met een nederigheid die je zelden ziet bij artiesten van zijn statuut. Het verklaart waarom de bijna twee uur durende set voorbijvloog: er was geen sprake van een afstandelijke superster, maar van een artiest die zijn fans benaderde als gelijkgestemden, en precies dat maakte het verschil.
Wie in combinatie met die aaibare persoonlijkheid zijn show kan afsluiten met kleppers “Sunflower” en “Congratulations” heeft het wat ons betreft gewoon gemaakt als muzikant. In Arnhem zagen we gisterenavond dan ook hoe een artiest in bloedvorm terugkeek op zijn eigen carrière en zodoende de kroon naar zich toetrok. Post Malone is een muzikale kameleon die niet alleen beschikt over een sterke catalogus om op terug te vallen, maar zichzelf live te meer weet te overtreffen. Op die manier is zijn status als popicoon volgens ons niet alleen verdiend, maar succesvol afgedwongen. In het stadion van Vitesse Arnhem kreeg het publiek meer dan negentig minuten spektakel, met Post Malone als onbetwiste man van de match.
Facebook / Instagram / Website
Setlist:
Texas Tea
Wow.
Better Now
Go Flex
Hollywood’s Bleeding
I Fall Apart
Losers
Goodbyes
What Don’t Belong To Me
I Ain’t Coming Back (Morgan Wallen)
Feeling Whitney
Stay
Circles
White Iversion
Psycho
Finer Things
Pour Me A Drink
Dead At The Honky Tonk
rockstar
I Had Some Help
Sunflower
Congratulations
