Eerst een kleine les geschiedenis. Het jaar is 1992 en op de heilige weide van Werchter, in Torhout was er nog een tweelingfestival, traden Lou Reed en The Red Hot Chili Peppers op. Ook Crowded House, The Smashing Pumpkins, The Scabs, Luka Bloom, Urban Dance Squad en die kakkers van Extreme speelden ten luister en ten dans. Pearl Jam werd vervangen door Billy Corgan en zijn medebandleden. Lang verhaal kort: één podium, koelboxen vol vreet en zuip, een paar parasols en wat matjes om op te liggen, het kon allemaal nog. Goeie affiche dus, maar de absolute topper was de Canadese headliner Bryan Adams. We wilden ons terugtrekken in ons tentje omdat we Adams maar een pipo in jeanspak vonden, maar werden overweldigd door de verschroeiende rocksound van de kerel met het knappe, pokdalige gezicht. De ene tophit na de andere werd het publiek voor de voeten gegooid en we waren helemaal verkocht.
1945. ‘Trees heeft een Canadees’ zongen onze Nederlandse vrienden toen ze bevrijd werden van den Duits en hele nesten kleine mannen met de namen Kees, Koos, Jaap en Joop kwamen ter wereld als halve Canadeesjes. Gaat en vermenigvuldigt U! 2025. Adams brengt een nieuwe plaat uit en hoe zou het eigenlijk zijn met de man die als enige ter wereld van top tot teen staat met een jeansoutfit waar andere stervelingen terecht zouden weggehoond worden en met pek en veren besmeurd. Goed blijkbaar want qua rockattitude heeft de man met de eeuwige blonde kuif nog niets moeten inboeten. Met “Roll With The Punches”, “Make Up Your Mind”, “Never Ever Let You Go” en “A Little More Understanding” gaf de wereldberoemde artiest al vier singles vrij die eigenlijk best oké waren. Geen toppers, zeker niet, maar daar heeft de zanger er uiteindelijk al tientallen van ondertussen. En de rest?
De eerste vier songs zijn dus al besproken geweest en laat dat nu net de vier eerste songs zijn op de nieuwe plaat. Dan beginnen we maar met “Life Is Beautiful”. Mensen toch, wat een flauwe tekst is dat geworden op een bedje van slome akkoorden. ‘Life is beautiful, as we’re spinning through space’. Echt? Dit is een volkomen slaapverwekkend nummertje geworden waarin Adams zingt dat je gewoon jezelf moet zijn, en blahblahblah. Op naar het volgende dan maar. Adams heeft in de vorige eeuw een aantal ballades op de markt gebracht zoals “Heaven” of “(Everything I Do) I Do It For You“ die op elk Vlaams trouwfeest uit de boxen schalden zodat nonkels en tantes elkaars lijf eens door ‘den dansbak’ mochten sleuren. Op “Love Is Stronger Than Hate” probeert Adams zijn trucjes nog eens boven te halen, maar jammer genoeg komt het deze keer wel uit een goocheldoos van de jaren stilletjes voor kleutertjes. Niks inspiratie, niks gevoel, gewoon een schijfje dat kan opgelegd worden als je iedereen stante pede van je feest wil wegkrijgen.
“How’s That Workin’ For Ya?” is wel een pak beter omdat de man in het lied een lekker smerige blueslick legt en de mondharmonica op en top klinkt. Ok, de artiest bewijst toch weer even dat hij wel degelijk weet hoe hij een coole schijf in elkaar moet knutselen. Nog een pak pianonoten op de achtergrond en die harmonica die in overdrive gaat, mooi zo! Echter daarna is het vet helemaal van de soep voor de rest van de plaat. Adams klinkt alsof hij nog steeds zestien is en op zich is daar weinig mis mee. Hij bracht ooit de plaat 18 Till I Die uit, maar moet je je daar dan als vent van vijfenzestig de hele tijd echt aan laven, aan die zogezegde fontein van eeuwige jeugd? Het kan ook een beetje (veel) belegen gaan klinken.
We noemen de muziek van Bryan Adams graag ongecompliceerd, maar op deze plaat begint het allemaal toch een beetje oubollig en soms zelfs vervelend te klinken. Rechtgeaarde fans van het eerste uur – en dat eerste uur is 1980(!) ondertussen – zullen dit album een verrijking vinden van hun collectie, maar wij hebben er nu toch een beetje genoeg van ondertussen. En het lamlendigste nummer, “Will We Ever Be Friends Again”, staat dan nog helemaal op het einde van deze plaat. Een ballade van een halve stuiver is het geworden. Het ene tienercliché volgt het andere in sneltempo op en daar wringt nu toch wel de cowboybot op deze plaat. Inderdaad, die rocksound zal nooit uit verdwijnen bij Adams, maar die teksten zijn zo, ja, puberaal. We weten zelfs niet meer of het allemaal nog even oprecht is van de zanger omdat het lijkt alsof hij de teksten er maar een beetje bij flanst. Powerakkoorden check, afwisseling van stadionrocknummers met zeemzoete ballades check. Onnozele teksten dubbel check.
We schatten de man nog steeds hoog in uiteraard en hij heeft een bomvolle catalogus aan tophits gemaakt, maar dat wil dus niet zeggen dat deze plaat goed is. Dit is een heel middelmatig lp’tje geworden en we vinden het zelfs niet zo erg. Met Spotify en aanverwanten tegenwoordig is het beluisteren van muziek het equivalent van het vreten van junkfood geworden, dus who cares. We zijn wel blij dat we geen geld hebben uitgegeven aan dit album want dan waren we echt niet content geweest, eerlijk waar. Nu hebben we de liedjes eens beluisterd en zullen we ze nooit meer opleggen. Er zijn ergere dingen in de wereld en nogmaals, de grootste fans zullen nog steeds zo blij zijn als een klein kind dat een suikerspin krijgt op de kermis. Gered door de vier al uitgebrachte singles en iets extra. Waar is het jaar 1992 toch wanneer je het nodig hebt?
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “How’s That Workin’ For Ya?”, ons favoriete nummer van Roll With The Punches in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
De kakkers van Extreme?
Verklaar u nader….