Als er al maanden op voorhand een internetstormpje kan creëren door enkel en alleen je albumcover bekend te maken, dan weet je dat je promoteam een goede job heeft gedaan. In het geval van Sabrina Carpenter zou je anderzijds echter ook wel een keerzijde aan de medaille kunnen toevoegen. De Amerikaanse is sinds Short ’n Sweet ontegensprekelijk een van de leading ladies van de pop en het is fantastisch dat vrouwen vandaag de dag ook eindelijk de plekjes opeisen op podia die ze verdienen – kijk bijvoorbeeld naar een Primavera Sound dat zelfs enkel en alleen vrouwelijke headliners voorschotelde afgelopen zomer. Maar… om dat dan te counteren met Man’s Best Friend, waarop je als jonge zangeres op de kniën gaat voor een man die je bij je haar vasthoudt… Dan kan het nog allemaal satire en ironie zijn, zeker gezien het album symbool zou moeten staan voor seks, maar dan kan dat toch nog steeds op een iets minder oneerbare manier dan dit. Dat er tal van alternatieve albumcovers verschenen in de nasleep van de controverse, zegt misschien ook al genoeg.
Anderzijds moeten we ons ook niet verslikken in onze koffie als Sabrina Carpenter een niet zo subtiel seksueel getinte woordspeling maakt. De zangeres heeft er namelijk bijna haar imago van gemaakt nogal expliciet uit de hoek te komen, met de “Juno“-positions tijdens haar afgelopen tournee als beste voorbeeld (tijdens het nummer “Juno” poseerde ze in verschillende seksuele standjes, telkens gelinkt aan de stad of het land waar ze optrad, nvdr.). En ook dit Man’s Best Friend zou seks moeten ademen. Maar dan hopen we toch vooral voor de Amerikaanse dat haar privéleven niet in het verlengde ligt van de plaat: bij slechts één van de twaalf nummers durven we het woordje ‘sexy’ in de mond te nemen. De rest is simpelweg dood- en doodsaaie popmuziek. Zonder meer.
Want uiteindelijk valt er niet zo heel erg veel te zeggen over Man’s Best Friend. ‘De opvolger van Short ’n Sweet‘ is in dat opzicht misschien nog wel de beste omschrijving, want het album bestaat ogenschijnlijk voor het overgrote deel uit nummers die net niet goed genoeg waren vorige keer, maar nu toch worden uitgebracht om de hype in leven te houden. Want voor de duidelijkheid, dit is al het zevende studioalbum van Sabrina Carpenter en het grote publiek had tot voor vorig jaar nog nooit echt van de zangeres gehoord. Om dus misschien een beter beeld te schetsen van hoe enorm hard de populariteit van de ex-Disney Channel-ster op extreem korte tijd is gegroeid: vier van de nummers uit de vorige plaat hebben meer dan een miljard streams, de rest zit allemaal tegen de tweehonderdmiljoen aan en ze vertoeft al meer dan een jaar onafgebroken in de top 25 meest beluisterde artiesten ter wereld op Spotify. De release van een nieuw album is dus sowieso wel een dingetje.
Man’s Best Friend werd een popalbum met een streepje country. Maar dan op de meest cliché en voorspelbaar mogelijke manier, met hier en daar eens een nummertje dat er een beetje bovenuit steekt. Er staat voor de duidelijkheid geen enkel slecht gemaakte song op de plaat, daarvoor is de hand van producer Jack Antonoff te stabiel. Het is echter gewoon allemaal zo voorgekauwd, zo afgelikt en vooral zo weinig speciaal dat Sabrina Carpenter met moeite een deuk in een pakje boter krijgt geslagen. Leadsingle “Manchild” domineerde de radiozenders de afgelopen zomermaanden, want het refrein blijft hangen en het is gewoon heel toegankelijk. Maar dat zijn Niels Destadsbader en Maksim Stojanac ook. Een “Sugar Talking” is op zich nog maar het vierde nummer op de tracklist, maar dan al krijg je het gevoel dat het allemaal wat begint aan te slepen. Een glinsterende gitaar en een knipoog naar de jaren tachtig, tja.
Het probleem met Man’s Best Friend is eigenlijk vooral dat Sabrina Carpenter een beetje verdrinkt in zichzelf. Ze blijft maar dezelfde trucjes bovenhalen en die onderdompelen in een bad vol seks, waardoor we ze na verloop van tijd eigenlijk niet meer serieus kunnen nemen. “Go Go Juice” is bijvoorbeeld het equivalent van een ‘Hihi, ik heb een cavaatje gedronken! Pas op of ik doe je binnen!’ met uiteindelijk nog een poging tot countrysolo waar Bart Peeters zelfs eens goed mee lacht. “My Man on Willpower” is op zich nog wel een oké popnummertje geworden, maar ook hier vervalt de Amerikaanse zo in clichés dat de ironie er zelfs niet helemaal doorkomt. Zo heeft ze het over een man die klaarblijkelijk zo’n sterke mentaliteit heeft dat ze zich letterlijk voor zijn voeten moet gooien. Nogmaals: tja.
Het gaat zelfs zo ver, dat de nummers die er echt uitspringen ook wat het slachtoffer worden van die teksten. Nieuwe single “Tears” kan er helemaal mee door, maar die lyrics… de tranen lopen langs haar dijen van het idee van een verantwoordelijke man. Om nog maar te zwijgen van “House Tour”: ‘Do you want the house tour? / I could take you to the first, second, third floor / And I promise none of this is a metaphor / I just want you to come inside’. Wat kan een mens daar nog meer op zeggen dan… tja. “When Did You Get Hot?” valt in dat opzicht nog het meest mee, want buiten een uitnodiging tot een spelletje ‘Naked Twister’ zie je de lijn met de hoogdagen van de Sugababes of Magic Mike. En oké, dat zijn ook niet de meest hoogstaande referenties, maar binnen de grenzen van Man’s Best Friend is het een beetje roeien met de riemen die er voorhanden zijn.
Want voor de rest is het vooral opsomming en kabbelende grijze massa waar we ons aan moeten verwarmen. “We Almost Broke Up” is een bijna-verheerlijking van een toxische relatie, “Never Getting Laid” is het punt van een gezonde break-up totaal missen – ‘Ik ben er echt oké mee en ik wens je alle geluk… maar ik hoop dat je nooit meer seks hebt. En al zeker niet met een iemand met dikkere borsten dan die van mij’. Voor de vierde keer: tja. Het is ergens jammer om te moeten toegeven, maar je zou na de release van Man’s Best Friend eigenlijk wel kunnen stellen dat Sabrina Carpenter de grote verliezer is van de triomftocht die de ‘popgirlies’ de afgelopen 24 maanden maar bleven vieren. De eerlijkheid gebiedt ons namelijk te zeggen dat zowat al haar concullega’s, van Charli xcx en Chappell Roan tot Addison Rae en zelfs Pommelien fucking Thijs, gewoon betere en vooral interessantere popmuziek hebben gemaakt.
Je zag de memes ongetwijfeld ook wel voorbijkomen; foto’s van de meest basic gerechten en slaatjes met daarbij het opschrift ‘This is how Sabrina Carpenter sounds’. Wel, na Man’s Best Friend moeten we daar eigenlijk gewoon mee akkoord gaan. Dit album klinkt als sla. Sterker nog, dit album is misschien wel de reden dat de gefrustreerde witte heteroman die onder Facebook-posts van Humo reageert dat het maar eens gedaan moet zijn met al die kindermuziek en pop op Rock Werchter, ergens wel een punt heeft. Maar goed, wij weten wel beter. En er is ook veel beter. Het is maar wat je zelf leuk vindt, niet waar?
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “When Did You Get Hot?”, ons favoriete nummer van Man’s Best Friend in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
