Ergens aan de Côte d’Azur, tussen het chique wit van Hotel du Cap en het glinsteren van de zee, vond Good Charlotte hun tweede adem. Joel Madden was er een tijdje geleden op uitnodiging van zijn schoonzus Sofie Richie. Het had een vakantieanekdote kunnen zijn, maar werd de katalysator voor Motel Du Cap, hun eerste album in zeven jaar. Joel en Benji Madden, samen met Paul Thomas en Billy Martin, checkten er in als gasten, maar kwamen er muzikaal herboren uit. Bijna dertig jaar na hun debuut klinkt de band nog steeds als de spreekbuis van buitenbeentjes, al hebben ze intussen geleerd dat rebellie ook subtiel kan zijn. Toch sluimert in de verte een vraag: is deze heruitvinding echt noodzakelijk of eerder om een graantje mee te pikken van de poppunkrevival?
De plaat opent met “Check In at Motel Du Cap”, een sfeervolle intro die voelt als een decoropbouw. Het concept is leuk bedacht, maar niet iedereen zal geduld hebben voor een langzame start. Leadsingle “Rejects” daarentegen trapt meteen de deur in: herkenbare riffs, een refrein dat plakt en de energie van het The Young and the Hopeless-tijdperk. De productie van ex-Bring Me The Horizon-toetsenist Jordan Fish en Zakk Cervini zorgt voor een moderne punch, maar ook voor een zekere voorspelbaarheid.
Met “Stepper” volgt de tweede single en het onmiskenbare middelpunt van de plaat. Een baslijn met een quasi dansbare swing, drums die de boel vooruitstuwen en gitaren die net genoeg kantjes hebben om authentiek te blijven. Toch ontbreekt er een écht memorabel haakje; het is een track die soepel passeert, maar misschien net te gepolijst is om blijvend te verrassen. “I Don’t Work Here Anymore” breekt het tempo, met openhartige teksten over ouder worden en vervreemding. Mooi in opzet, maar soms iets te nadrukkelijk emotioneel om helemaal geloofwaardig te blijven. Nu ja, ook dat kantje is de Maddenbroers nooit vreemd geweest.
Vier gastbijdragen geven het album kleur, maar ook hier schuilt een valkuil. “Life Is Great” met Wiz Khalifa is een aardige pop/hiphopcross-over, maar mist de rauwe punch die het nummer écht memorabel had kunnen maken. “Pink Guitar” met Zeph schuift richting dreampop, sfeervol maar bijna te lichtvoetig voor de rest van de plaat. “Deserve You” met Luke Borchelt is een onverwachte countrypopballade. Country is hot en dus verschieten we er niet van dat ze een graantje willen meepikken. Het klinkt charmant, maar ook het moment waarop veel fans mogelijk afhaken. “Vertigo” met Petti Hendrix brengt r&b-texturen die fris ogen, al voelt het alsof de song zich niet helemaal durft los te maken van het veilige poppunkraamwerk. Het geeft aan dat ze willen experimenteren, maar geslaagd kan je geen van deze vier songs noemen.
De klassieke rauwheid keert terug met “Mean” en “Bodies”. “Mean” is puur vintage GC: fel, energiek, met de nodige voorspelbaarheid in de structuur, maar ook dat maakt Good Charlotte Good Charlotte. “Bodies” flirt met synthpunk zoals we die leerden kennen op Generation Rx, een interessante wending, al mist de track net dat beetje lef om echt uit de bocht te vliegen. “The Dress Rehearsal” en “Castle in the Sand” zorgen voor introspectie en sfeervolle afsluiting, maar dreigen in de tweede helft van het album soms te veel in dezelfde toon te blijven hangen. Het zijn momenten waarop je als luisteraar snakt naar een onverwachte wending die niet komt.
De productie is strak en filmisch. Jordan Fish voegt de nodige drama toe terwijl Zakk Cervini alles netjes in een modern poppunkframe plaatst. Toch zit daar ook het risico: de randjes die Good Charlotte ooit zo spannend maakten, zijn soms te veel gladgestreken. Het motelconcept is een sterke metafoor, maar het album voelt niet altijd als een tocht langs verschillende kamers; eerder als een lange verblijf in dezelfde suite, met af en toe een andere uitzichtshoek. Met afsluiter “GC Forever” maakt de band duidelijk dat ze niet van plan zijn te verdwijnen. Het is een oprechte belofte aan de fans, maar ook een herhaling van wat we al wisten: Good Charlotte blijft trouw aan zichzelf. Of dat genoeg is om ook een nieuwe generatie te overtuigen, valt te bezien.
Zo is Motel Du Cap tegelijk een warm weerzien en een gemiste kans. Warm, omdat de band duidelijk nog steeds plezier heeft en hun identiteit niet verloochent. Gemist, omdat de kans om écht te verrassen niet ten volle wordt benut. Good Charlotte bewijst dat poppunk geen leeftijd kent, maar soms wel een beetje meer risico kan gebruiken. Inchecken blijft de moeite, maar wie op zoek is naar een avontuur dat verder gaat dan de lobby, zal misschien sneller uitchecken dan gepland.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Mean”, ons favoriete nummer van Motel Du Cap, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
