We vallen maar meteen met de deur in huis: met Headlights maakte Alex G niet enkel zijn tiende, maar ook zijn meest toegankelijke plaat. Wie voorgaande zin leest en daarbij optelt dat de Amerikaanse lo-fi-adept begin 2024 voor het gigantische RCA Records tekende, denkt al snel: ‘Die zijn we kwijt.’ Alex G was immers het soort artiest die vanop zijn zolderkamertje via de krochten van het internet aan bekendheid won. Zijn vorige langspeler God Save The Animals katapulteerde Alexander Giannascoli al richting bredere bekendheid binnen het ruimere, alternatieve circuit. Het album bleek een perfecte mix van speelse singles à la “Runner” en de vertrouwde, in hoofdzaak via een hele hoop autotune gekanaliseerde, gefliptheid van Alex G. Headlights is dus nog iets toegankelijker geworden. Leidt dat tot een sof? Absoluut niet.
In de eerste helft van de plaat zitten al twee nummers die enkel uit Alex G zijn koker kunnen komen. “Beam Me Up” opent kil en melancholisch. Een getroebleerde Giannascoli werpt een onzichtbare westernmuur op tussen zichzelf en publiek. Instrumentaal wordt met het noodzakelijke minimum gewerkt, maar meer blijkt ook niet nodig om een onbestemd gevoel op te roepen. “Lousiana” is niet veel later een stuk stormachtiger. De stemvervormer wordt bovengehaald, de pauzeknop wordt ingedrukt waarna een post-rockerig onweer dreigt te ontsteken. Dreigt, want Alex G legt zijn kracht nog steeds in de verhullende afweging. Het maakt “Lousiana” tot een van de absolute blikvangers van de plaat.
Qua singles had de Amerikaan het zomerse gelaat van Headlights op de massa afgestuurd. “Afterlife” is een zonnige bom joie de vivre. Weinig songflarden bleven dit jaar zo hangen als ’the radio, the telephone, the TV, when my horse was kicking’. Het is Alex G ten voeten uit om aan die opsomming een paardenkreetje toe te voegen. We lazen recent in de nationale pers dat De Romeo’s beweren de zomerhit van het jaar geschreven te hebben. We voegen “Afterlife” graag toe aan het lijstje meer serieuze concurrenten. “June Guitar” is nog ingetogener. Het is een van de vele liefdesnummers op het album, maar zwelt door middel van een accordeonoutro aan tot iets met zoveel meer vlees aan de ribben.
Niet alles op Headlights schreeuwt erom meerdere keren opgelegd te worden. Zowel op “Spinning” als op “Far and Wide” zoekt de zanger een vocale theatraliteit op die overbodig is. Er zijn weinig betere excuses dan muzikale ongeremdheid, maar de nummers werken zowel vocaal als instrumentaal niet. Veel sterker is de ingehouden indierock van het titelnummer. Hoe die uiteindelijk uitmondt in een meditatieve outro is van het fraaiste van de hele plaat. De twee laatste nummers van het album, respectievelijk een pianoballade met koor en een aanstekelijk wilder livenummer, voelen als toevoegingen die je normaal later in een deluxe-versie aantreft, maar wijzigen het eindoordeel van Headlights niet meer: als luisteraar zit je veertig minuten vastgekluisterd aan een gevarieerde, bovenal goede plaat.
Oefening baart kunst en als je als prille dertiger al tien platen uithebt, weet je stilaan hoe je een goed nummer componeert. Alex G toont zich op Headlights op zijn sterkst wanneer hij zijn muzikale veelzijdigheid weet uit te balanceren. Dat wil niet zeggen dat elke song uitgepuurd moet worden tot haar meest vlakke vorm. Integendeel: een exotischer nummer als “Louisiana” staat perfect naast een zomerse hit als “Afterlife”. Alex G heeft met zijn tiende album een van de straffere indierockplaten van het jaar geschreven binnen een carrière die enkel maar in stijgende lijn lijkt te verlopen.
Wie al dat moois live wil zien, kan op 10 november terecht in de Anienne Belgique.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Afterlife”, ons favoriete nummer van Headlights, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
