Sublime blijft een band die zich koppig weigert vast te pinnen op één genre. Ooit ontsproten uit het broeierige Long Beach van de jaren negentig, bouwde het trio rond Bradley Nowell een cultstatus op met zijn unieke mengelmoes van ska, reggae, punk en onbeschaamde straatpoëzie. Albums als 40 Oz. to Freedom en Sublime staan nog steeds symbool voor die rommelige, maar onweerstaanbare Californische cool. Na het tragische overlijden van Nowell in 1996 verdween de band jarenlang van het toneel, op enkele halfslachtige heroplevingen na. Vorig jaar kregen we met “Feel Like That” een eerste voorzichtige glimp van de wederopstanding. Maar nu, bijna dertig jaar later, komt er met “Ensenada” voor het eerst écht nieuw leven in de Sublime-machine, met niemand minder dan Bradleys zoon Jakob Nowell als frontman.
Wie vreesde voor een plastieken reanimatie van een heiligdom mag opgelucht ademhalen. “Ensenada” klinkt als een vergeten Sublime-track uit het ’95-archief, maar dan met net genoeg frisse flair om het spannend te houden. De single wiegt op een laidback mix van ska en reggae, precies zoals dat Sublime ooit definieerde. Zonnige gitaarriffs deinen boven een stuwende backbeat, met subtiele dj-scratches die het geheel af en toe speels ondergraven. Jakobs stem lijkt als twee druppels water op die van zijn vader, zonder te vervallen in imitatie; hij ademt dezelfde nonchalance en injecteert het geheel met zijn eigen scherpte. Het refrein klinkt op het eerste gehoor brutaal, maar verraadt die typische Sublime-dubbelheid: onder de baldadigheid schuilt een melancholisch verlangen naar ontsnapping.
Wanneer een volledig album volgt, is voorlopig niet bekend. Maar “Ensenada” zet onmiskenbaar de toon: dit is geen flauwe reünie of tributeproject, maar een eerlijke, eerbiedige poging om het Sublime-verhaal verder te schrijven zonder het origineel uit te wissen.
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
