© Brada Media
Area X, Area V en Area A: het lijken wel geheime legerbasissen, maar volgens die begrippen moet je communiceren als je wilt melden aan welke stage op Awakenings je je bevindt. Een Area Z was er niet, maar er kan van het technofestival wel gezegd worden dat het het house en technogenre van A tot Z bekleedt. De dieren in de Beekse Bergen mochten dit weekend nog eens even op stal, want de beats daverenden over het mooie terrein vlak over de Nederlandse grens. Op dag twee werd er op meerdere plekken geflirt met de grenzen van het genre, maar uiteindelijk maakten vooral Pegassi en VTSS het mooie weer.
Mau P @ Area B
Area B deed dienst als locatie om de dag te Beginnen, want Mau P draaide er de stroefheid onze benen uit. Met zijn set katapulteerde de Amsterdammer zichzelf niet meteen in het collectieve geheugen, maar wel zorgde hij ervoor dat de goesting naar de rest van de dag aangewakkerd werd. Een goed gevulde overkapping was zijn deel, maar om het echt memorabel te maken, had een iets gevarieerdere trackselectie nuttig geweest. Nu loerde de eentonigheid vaak dreigend om de hoek, al genoten we wel van de paar seconden genietbaarheid vlak na de drops. Gelukkig waren er ter compensatie enkele nummers van herkenbaarheid, zoals een “Pump Up The Jam”- en “Touch It” van Busta Rhymes-remix, wat toch nog maakte dat we met een goed gevoel richting Area A trokken.
© Elske Nissen
X Club. & Benwal @ Area A
Daar wachtte Benwal op ons, die tussen de twijgjes, de kolossen van bomen en onder een centrale glazen pilaar zijn kunnen tentoon kwam stellen. Op de laatste tonen van X Club. arriveerden we in de idyllische setting, waar het duo een vrolijke, zomerse set speelde. Om kwart voor zes was het aan dieselmotor Benwal, want de Groninger had even tijd nodig om van grond te komen. Met wat Sammy Virji’s “If U Need It” en wat booty rave trekt hij aan het koord, om nadien de choke af te zetten en over te schakelen op stevigere beats. Wat ons betreft mocht dat iets sneller, maar anderzijds maakte hij uitgebreid gebruik van zijn uur en drie kwartier om rustig aan op te bouwen. Een volle stage trok hij er wel mee; zo vol zelfs dat we ons hart vasthielden voor de rest van de avond, want het was zes uur en al over de koppen lopen. ‘Feel good’, dat is hoe we de set van de dj zouden omschrijven; veel blije gezichten dus, maar echte extase bleef wel achterwege.
Joris Voorn @ Area V
Na het avondeten luidde aan de mainstage, ook wel Area V genoemd, de lokroep van Joris Voorn. De Nederlander studeerde af als interieurarchitect, maar werd in al die jaren steeds meer architect van de dansvloer dan van interieurs. Aan de prachtige mainstage van Awakenings – zoals ieder jaar een huzarenstukje waar ze steeds opnieuw terecht voor geroemd worden – speelde de man al vroeg zijn grootste hit “Transmission”. Zoals de golven van het meer van de Beekse Bergen hier normaal aan land deinen, deinden nu de bezoekers gezellig heen en weer op de houten planché. De zon dook langzaamaan achter de bomen, dus de zonnebrillen werden van het voorhoofd op de neus geschoven en er werd lekker gedanst, al kon Voorn bijlange niet op de steun van iedereen rekenen. Gelukkig had hij wel wat ‘speciallekes’ in petto, zoals nieuwe tracks van zijn aankomende album SEROTONIN, en had hij met zijn uitzonderlijk lange tijdsslot van twee uur en half tijd genoeg om zijn hoogtepunten te doseren.
© Brada Media
Pegassi @ Area A
Over doseren gesproken; dat doen wij ook al de hele dag een beetje, want echt energieke sets hebben we nog niet kunnen noteren. Tijd om daar verandering in te brengen, en als er een man is die dat kan, dan weten we dat we goed zitten bij Pegassi. Met nieuwste releases “Spectral Bells” haalt hij zijn brandmerk – de koeienbellen – al meteen naar boven en zo komt het feestje eindelijk op gang. In het schaduwrijke bos is het gek genoeg nog altijd warmer dan aan andere stages, maar laat dat geen excuus zijn voor het redelijk dode publiek dat in grote getale verzameld is aan Area A. Pegassi kreeg het misschien wel meest verdienstelijke slot van de dag – het golden hour maal twee – om zijn ding te doen en die kans greep onze landgenoot met beide handen, maar daar was nog niet iedereen klaar voor schijnbaar. Met echte bangers als “Yoyoyo”, “Tic Tac Toe” en “Bass Go” van Antonym deed hij het bos uiteindelijk wel op en neer bewegen, al moeten we dus zeggen dat de sfeer eigenlijk ondermaats was ten opzichte van de kwaliteit van zijn set. Een excuus zou twee jaar geleden zijn dat Nederland nog kennis moest maken met de producer, maar dat, plus het feit dat we ons maar net over de grens bevinden, is vandaag niet meer geldig. ‘Een goed feestje maak je zelf’, zo zeggen ze weleens.
VTSS @ Area A
© ElskeNissen
En dat feestje ging nog wel even door wanneer er een vitesse hoger geschakeld werd door VTSS. De donkerte nam het bos, waardoor de omgekeerde T-stageconstructie, die wat aan een vuurtoren deed denken, nog beter tot zijn recht kwam. Met catchy techno die een beetje de snellere variant van Amelie Lens was, pikte ze de draad van Pegassi op en deed ze er nog een klein schepje bovenop. Met veel afwisseling en een goed getimed mixtempo deed ze de laatste twee uurtjes van het festival voorbij vliegen en wist ze meerdere keren een collectief los te weken onder de bezoekers. “Azul” van Funk Tribu, een jump-remix van Charli xcx’ “Von dutch” en “Can’t Wait for the Weekend” scoorde ze nagenoeg een perfect rapport, waardoor we niet meer aan andere stages geraakten om onze dag af te sluiten – met uitzondering van het wat raar getimede vuurwerkmomentje bij Carl Cox na.
