‘Nog altijd ni? Zo fokking moeilijk is dat toch ni? Wa ne loser eigenlijk!!’ Het was een van de reacties toen Barry Can’t Swim afgelopen week opdook tussen de artiesten die een album zouden uitbrengen. En toegegeven, het mopje blijft om de één of andere reden altijd voor een gniffel zorgen. Laat ons echter wel vooral duidelijk maken dat Joshua Mainnie zijn zwemlessen goed blijft volgen. Zo goed zelfs, dat hij zowel podia als populariteit exponentieel ziet blijven stijgen. Zo mocht hij de afgelopen weken op Best Kept Secret en Rock Werchter al enorme festivaltenten afsluiten voor uitzinnige menigtes en het ziet er niet naar uit dat daar snel verandering in zal komen. De Schotse dj en producer is er namelijk in geslaagd zijn liveshow op te smukken met heel wat nieuw materiaal, die de beleving alleen maar intenser maakt. Nieuw materiaal, dat nu ook te verkennen is in de zwemvijver der online streamingplatformen, in de vorm van Loner.
Gek gekozen titel voor een plaat dus, als je het ons vraagt, gezien we net duidelijk probeerden te maken hoeveel mensen er op afzienbare tijd fan zijn geworden van Barry Can’t Swim. Of het moet een soort diepzinnig metafoor zijn voor het idee dat hoewel iedereen hem nu adoreert, Mainnie zich nog altijd eenzaam en alleen voelt als artiest. Wel, we weten het niet zeker, maar aan de donkerte van het album an sich zou dat ergens wel steek houden. Wie debuutplaat When Will We Land? al eens door zijn koptelefoon jaagde, merkte misschien al op dat de Schot een neus heeft voor zomerse ritmes en euforische drops. Wel, dat is het dit keer misschien wel een beetje anders. Want wie een van de zeven singles – en dus meer dan de helft van de plaat – al op voorhand had gehoord, merkte misschien al op dat het er op Loner allemaal een tikkeltje ruwer aan toe ging.
Opener “The Person You’d Like To Be” is namelijk al meteen het begin van een hele nieuwe wereld. Omarmd door de duisternis krijg je een soort King Hannah-vibe van Barry Can’t Swim; eentje waarin spoken word de trillende bassen ondersteunt en je zo zelfs niet helemaal door hebt naar wat voor ’n artiest je nu aan het luisteren bent. Mainnie lijkt zich op zijn tweede plaat dus in zekere zin te willen distantiëren van zijn vrolijke zomer-dj-imago, maar hij keert het daarom ook nooit helemaal de rug toe. Met pakweg “Different” laat hij die dansbaarheid toe door in die donkerte bijvoorbeeld ook wat vloeibare bassen te vermengen. Een combinatie die met de nodige portie euforie een tent in lichterlaaie kan zetten, zo bewees de man afgelopen zaterdag.
Het idee achter Loner is met andere woorden duidelijk en werkt ook een aantal keer enorm cool. Een “About To Begin” vloeit verder op bovenstaande vibe, inclusief enkele kleine twists, om zo op te bouwen naar het absolute hoogtepunt van de plaat: “Machine Noise For A Quiet Daydream”. Gebouwd rond de woorden ‘fun’ en ‘fear’ pompt Barry Can’t Swim als een soort Schotse The Streets – van een dagdroom naar een koortsdroom en weer terug. Het is dan ook in de tweede helft van het album dat de Schot zijn stempel meer kan doordrukken en er een echt samenhangend geheel van weet te maken. Iets eerder voelt het allemaal eerder aan als een verzameling van nummers met een beetje hitgehalte. Dat grootste hit en ietwat oudere song “Still Riding” daartussen staat gepropt, voelt in zekere zin zelfs ongepast aan.
Met “Like It’s Part Of The Dance” verknipt Mainnie een stemsample die hij dan als hoofdingrediënt voor het nummer implementeert, om zo Jamie xx-gewijs verder te mixen richting “Childhood”. De piano-outro van eerstgenoemde vormt zo meteen de rode draad in die andere, waarna Barry Can’t Swim ook de chill in de donkerte vindt. En zo schippert de man uiteindelijk ook wel eens op het randje van gezellige strandbarmuziek. Enige verschil met pakweg “Krimpton” daarin, is dat het hier geen plattere marimba is, maar wel een vintage toets die het nummer draagt. En zo komt Loner met zelfs nog een melancholische toets tot een einde in “Wandering Mt. Moon”, waarin strijkers de cirkel rond maken.
Barry Can’t Swim heeft met andere woorden wel een degelijke plaat gemaakt, maar tegelijkertijd ook wel eentje waarin hij twee gezichten vertoont. Langs de ene kant voelt Loner ergens wat aan als een verzameling van singles met een iets te nadrukkelijk aanwezig hitgehalte, maar langs de andere kant zit er ook in die singles een zekere donkerte. Een donkerte die de man zelf ogenschijnlijk vooral in zijn album wilde steken en die uiteindelijk de grote, algemene sfeer van de plaat moest vormen. Ach ja, dat zal dan het nadeel zijn van die immens stijgende populariteit zeker? Het hoofd boven water proberen houden in een industrie die enorm veel van je vraagt? En kijk, daar is dan toch nog die link met de albumtitel. Zelf vechten tegen de bierkaai? Wie zal het zeggen. Zwem nog maar wat voort, Barry!
Ontdek “Machine Noise For A Quiet Daydream”, ons favoriete nummer van Loner, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
