
© CPU – Kristof Maes
Angel Du$t heeft een nieuwe woonst. Nadat de Amerikaanse hardcorepunkers jarenlang bij Roadrunner Records onderdak hadden, pakten ze laatst, met Trapped Under Ice-zanger Justice Tripp voorop, heel hun boeltje en zijn ze ingetrokken bij het onafhankelijkere Run For Cover Records. Niet bepaald een onbekende platenboer voor Tripp, want de frontman kent de mensen achter het label naar eigen zeggen al zowat zolang hij zelf in de muziek rondloopt. Nu heeft hij dan toch eindelijk een van zijn projecten bij het label ondergebracht en om dat te vieren bracht de groep onder de vlag van Run For Cover Records een gloednieuwe 7-inch uit met twee kersverse tracks: “The Knife” en “The Beat
Angel Du$t heeft een nieuwe woonst. Nadat de Amerikaanse hardcorepunkers jarenlang bij Roadrunner Records onderdak hadden, pakten ze laatst, met Trapped Under Ice-zanger Justice Tripp voorop, heel hun boeltje en zijn ze ingetrokken bij het onafhankelijkere Run For Cover Records. Niet bepaald een onbekende platenboer voor Tripp, want de frontman kent de mensen achter het label naar eigen zeggen al zowat zolang hij zelf in de muziek rondloopt. Nu gaat hij dan toch eindelijk met zijn project bij het label en om dat te vieren bracht de groep een gloednieuwe 7-inch uit met twee kersverse tracks: “The Knife” en “The Beat”.
Opener van dienst is “The Knife”, waarin Angel Du$t zich van een melodieuze kant laat zien. De track drijft op een stuwende baslijn en een groovy drumbeat, waarbij Tripp zijn kenmerkende gebrul inruilt voor een lome zanglijn. Hij heeft totaal geen haast en lijkt zich met een nonchalante flair doorheen het nummer te slepen. Het is dat de riffs hem stevig aan de grond vastnagelen, anders zweefde hij zo weg. Maar waar “The Knife” wat meer laidback is, is “The Beat” een rechttoe rechtaan hardcore-uitbarsting van net geen twee minuten. De band schakelt een paar versnellingen hoger en ramt er met volle kracht op los, waarbij Tripp vocale rugdekking krijgt van collega Taylor Young, bekend van zijn schreeuwwerk in Twitching Tongues en God’s Hate, die het geheel nog een extra laagje agressie meegeeft. Het contrast tussen beide nummers kan haast niet groter, maar showt wel meteen een aardig staaltje vakmanschap van de mannen uit Baltimore. Als dit de toon zet voor wat nog komt bij hun nieuwe thuisbasis, dan mogen we ons stevig in de handen wrijven.
Beluister de singles van de week op onze Spotify.






