Of je nu rijk of arm bent, gezond of niet, dood gaan we allemaal. En met die kennis moet je verder leven. Op deze ongemakkelijke waarheid is de Amerikaanse band Greet Death gestoeld. Het gezelschap is dan ook een serieuze band met zwaarmoedige thema’s als de dood in hun teksten. Dit recept heeft met slechts twee albums uitstekende muziek opgeleverd. Ze begonnen in 2011 en zaten met hun debuut Dixieland uit 2017 in de hoek van postpunk en shoegaze. Op het vervolg New Hell nam de meer emotionele, donkere sound toe. Zowel zanger Logan Gaval als zangeres Harper Boyhtari zorgen voor de vocals, wat een mooie afwisseling geeft. We zijn erg benieuwd hoe hun stijl met dit nieuwe album evolueert.
Greet Death wou liefdesliedjes schrijven, maar bij deze band kruipt het onderwerp dood er natuurlijk doorheen. Zo werd Die In Love geboren, een plaat rondom het idee naast je geliefde te sterven. Het album werd ingeleid door drie singles, waarvan de eerste, “Same But Different Now” een stevige postpunksong is: een door herhaling gedreven hypnotische riff ondersteunt de mysterieuze zang van Logan, om op het eind schreeuwend los te gaan. Het is daarmee een heerlijk en aanstekelijk nummer. “Country Girl” is weer heel anders: nostalgisch aanvoelende indiepop met veel tekst, deze keer gezongen door Harper. Het nieuwste “Motherfucker” is dan weer opzwepend en klinkt vrolijker, al gaat de tekst over ongelukkig zijn en weer plezier in het leven willen voelen. Die In Love belooft dus opnieuw een emotioneel beladen plaat te worden.
Op dit album is de kern van de sound van Greet Death nog steeds aanwezig: doemerige postpunk en shoegaze en muren van gitaren met reverb. Maar er is ook meer rustige indie-invloed, zoals in de single “Country Girl”. Na een stevige opening met scheurende gitaren in “Die In Love” en daarna “Same But Different Now” is er meer subtiliteit en rustige introspectie. De afwisseling van mooie, vredige stukken en zware delen weerspiegelt de dualiteit van liefde en dood. De meeste nummers worden door Logan Gaval gezongen, en “Country Girl”, “Emptiness is Everywhere” en “Love Me When You Leave” zijn voor rekening van Boyhtari.
De thematiek rondom liefde en dood wordt prachtig ingevuld. Waar Gaval vooral over grote, donkere thema’s zingt, gaan de nummers van Harper Boyhtari over de kleine dingen in het leven waar je dan vreugde in moet vinden. Het beeld van sterven naast je geliefde komt concreet naar voren in “Small Town Cemetery”. In “Emptiness is Everywhere” zingt Boyhtari over kleine dingen die ze meemaakt met familie, maar ook over weten dat je ze kunt verliezen. De afsluiter gaat over het verliezen van een geliefde, aan wie Boyhtari vraagt: ‘If it’s you first, will you love me when you leave?’. Het intieme gevoel van de plaat wordt nog eens versterkt doordat er soms in de stilte aan het eind een bandlid te horen is die iets in de studio zegt.
Die In Love is veelzijdig, vergeleken met haar voorganger. Zo kenmerkt “Rocket Red” zich door bijzondere, spanning opbouwende percussie. “August Underground” begint met rustige akoestische gitaarstrums, maar gaat dan los in het refrein en eindigt in een muur van gitaren met een solo eroverheen. En dan zijn er nog simpelere ballads, zoals “Small Town Cemetery”, “Love Me When You Leave” en “Emptiness is Everywhere”, wat misschien wel het mooiste nummer van Greet Death tot nu toe is.
Die In Love is zodoende een sterk album dat toegankelijk is, maar je ook raakt. De emoties worden mooi weergegeven met songs die variëren van stomende, donkere shoegaze tot mooie ballads. Zo combineert Greet Death de warmte van liefde en kilheid van de dood. Ze wijken hierbij niet veel van hun sound af, maar hebben wel net wat meer variatie dan voorheen en zetten ze zo het niveau van New Hell voort. Ze zijn helaas niet binnenkort live te zien buiten de VS, maar Die In Love leent zich met haar intimiteit uitstekend om thuis alleen te luisteren.
Facebook / Instagram / Website
Luister naar “Emptiness is Everywhere”, ons favoriete nummer van Die In Love, in onze in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
