The Drones? Gareth Liddiard? Iemand? Deze band onder aanvoering van zanger/gitarist Gareth Liddiard had enige status in thuisland Australië, maar is in onze contreien altijd behoorlijk onder de radar gebleven. De kwaliteit van hun ruige, maar op momenten ook melancholische gitaarrock onderscheidde zich echter in positieve zin van het leeuwendeel van de bands in het genre. Live zelfs redelijk onovertroffen. Om niet geheel bekende redenen ging de band in 2016 op de pauzestand en was daar al snel Tropical Fuck Storm, met naast Drones-lid en levensgezellin Fiona Kitschin ook Lauren Hammel en Erica Dunn in de gelederen. Met deze bandsamenstelling hebben we qua bandgeluid meteen het belangrijkste verschil met The Drones te pakken: de rauwheid en chaos is gebleven, maar krijgt een wat andere inkleuring door grotere inbreng van vrouwelijke zangpartijen. Maar eerlijk is eerlijk: tot nog toe wist de band niet te geraken aan de kwaliteit van The Drones. Gaat dat nu wel lukken?
Fairyland Codex is het vierde album van de band en het zijn nog steeds hel en verdoemenis die de klok slaan. We dansen op de vulkaan en gaan er wellicht binnenkort met z’n allen aan, maar laten we het dan op z’n Tropical Fuck Storms doen: met snerpende gitaren, pulserende ritmes en explosieve salvo’s. De expressieve, in-your-face zang van Gareth Liddiard wordt afgewisseld met haast lieflijke vrouwenzang hetgeen een mooi contrast oplevert. De band blijkt in bloedvorm.
De openingsnummers laten er gelijk geen gras over groeien, de gitaren loeien voluit, maar op het album worden de stevige tracks mooi afgewisseld met de wat rustigere songs. Op een aantal van die rustige nummers is er sprake van vrouwelijke leadzang. Daar waar Liddiard met zijn hese bariton de leadzang voor zijn rekening neemt, wordt deze vaak begeleid door prominente vrouwelijke achtergrondzang of samenzang. Het zorgt voor een mooie balans en de nodige variatie in sound.
Na de twee openingstracks wordt er wat gas teruggenomen, waarbij het melancholische en ingehouden “Stepping on a Rake” meteen in het oog springt. Titelnummer “Fairyland Codex” schuurt qua duur tegen de 9 minuten aan en brengt de rustige en de heftige kant van de band samen in één nummer, terwijl “Bloodsport” dan weer doet denken aan een rauwere versie van The Talking Heads. Prijsnummer is echter zonder meer “Dunning-Kruger’s Loser Cruiser” (‘I feel good for no bad reason, I feel bad for no good reason’) waar qua bandgeluid alles samen komt: dwars, bijtend, anarchistisch en opwindend.
Met hun vierde worp weet Tropical Fuck Storm voor het eerst het niveau te halen van het beste van The Drones en dat mag een prestatie van formaat genoemd worden. Het album doet dan ook zeer uitzien naar de Europese shows die al een tijdje gepland staan. In België en Nederland staan optredens op de agenda in de Reflektor in Luik op 4 september, op 5 september op het aanbevelenswaardige festival Misty Fields en in Club Wintercircus te Gent op 6 september. Kom dus achteraf niet klagen dat we je niet gewaarschuwd hebben!
Ontdek “Dunning-Kruger’s Loser Cruiser”, ons favoriete nummer van Fairyland Codex, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
