Sinds 2020 schijnt de zon iets uitbundiger in Nederland. Martijn “Tienus” Konijnenburg richtte in dat jaar zijn Goldkimono op. Tot die tijd werkte de zanger, gitarist en toetsenist als songwriter in Californië. Hij deed er veel ideeën op, ging samenwerkingen aan en nam het zonnige mee terug naar zijn doorgaans toch herfstige vaderland. This One’s on the House is het derde studioalbum van Goldkimono en staat, om maar direct met de deur in huis te vallen, net zo vol met zomerse popliedjes als de twee voorgangers.
De productie ligt in handen van Tim Bran die we kennen van London Grammar, Birdy en Primal Scream. Het geheel is dan ook verfijnd gearrangeerd en tot op de millimeter verzorgd. Elk nummer ligt lekker in het oor en als je ervoor gaat zitten hoor je dat er van alles tegelijkertijd gebeurt. Beats en baslijntjes veranderen van volume, koortjes duiken op en vooral de variatie in de percussie is indrukwekkend.
Bij Goldkimono liggen de muzikale verwijzingen er dik bovenop. Door de voorkeur voor Afrikaanse percussie zijn Talking Heads en Vampire Weekend nooit ver weg. Tijdens titelnummer “This One’s On The House” wanen we ons richting het slot zelfs even in de “Club Tropicana” van Wham. Zelfde blazers, zelfde bas. Op “21st Century” is het dan weer Manu Chao die onmiskenbaar als inspiratiebron heeft gediend. Dat zit in het gitaarlijntje en in de tekst. ‘I need soil, I need air, I need water. I need a planet under my feet to give me culture.’ En als je bij “Do You Remember” denkt dat het nu wel heel erg Talking Heads wordt, zingt Konijnenburg ongegeneerd: ‘we’re gonna burn this whole damned house down’. Ja, dan laat je er zelf ook geen misverstand meer over bestaan. Het maakt van dit album een leuke zoektocht. Goldkimono speelt leentjebuur, maar gaat daarbij zo onverschrokken te werk dat het iets eigens krijgt.
Toch knelt er ook iets. Konijnenburg noemt This One’s on the House een introspectief album. Kwetsbaar. De titel van het album verwijst naar de grens tussen wat je voor een ander doet en wat je persoonlijke integriteit is. Wanneer verlies je jezelf in je poging de ander te pleasen? Deze is nog van het huis, zingt hij, maar daarna trek ik een lijn. Het is allemaal wat minder blijmoedig dan de muziek doet vermoeden. De bezongen problematiek in “Lifetime” kennen we. Het gaat niet goed met de wereld en wij, mensen, richten ons ook op het verkeerde. ‘This ain’t your timeline, this is your lifetime, look up.’ Ja, we mogen inderdaad allemaal wel wat minder op onze telefoon zitten swipen, maar een introspectief of kwetsbaar album wil het toch maar moeilijk worden. Daar klinkt immers alweer een weldadige synthesizer die het verhaaltje komt uitblazen.
This One’s on the House is een album dat je zonder problemen op repeat kunt zetten op het terras van elke strandtent. Iedereen deint vrolijk mee met de zomer in de bol. Goldkimono vermaakt en levert een mooie muziekpuzzel. We geven er nog eentje weg: “We Love It”. The Police. Luister maar.
Goldkimono tourt dit najaar langs verschillende Nederlandse poppodia en zalen. Je vindt ze allemaal op zijn website.
Ontdek “Do You Remember”, ons favoriete nummer van This One’s on the House in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
