Gladiolen 2025 (Festivaldag 1): Gouden feesteditie

Olen viert feest. Het Kempense festival Gladiolen is ondertussen toe aan zijn 25ste editie en daarvoor pakt de organisatie groots uit: muzikaal op het festival zelf, maar ook daarnaast. Zo schreef belpopofiel Jan Delvaux speciaal voor de gelegenheid het boek Gladiolen: 25 jaar Olense festivalgeschiedenis en loopt er een interactieve tentoonstelling over het reilen en zeilen van het festival die je nog tot het einde van dit weekend gratis kan bezoeken. Maar uiteraard geen feest zonder goede muziek, dus selecteerde Gladiolen naar goede gewoonte weer een resem aan mooie namen uit de Belgische en Nederlandse scene om de affiche kleur te geven. Op dag één waren Goldband en Brihang daar alvast de meest klinkende namen uit.

Echt festivalweer beloofde het dit weekend niet te worden, al hoefde dat niet per definitie een drama te betekenen. Tijdens editie 2024 stond het slijk tot aan de knieën en de regen tot onze bilnaad. De organisatie wist er toen alsnog een topeditie van te maken en het festival werd dat jaar zelfs verkozen tot Beste Kleine Festival op de European Festival Awards. Geen reden tot paniek dus voor deze editie. En voor wie het sombere weer toch wat te veel zou worden, je kon steeds troost zoeken in een heerlijke bouletstick, want ja, ook het eten viel vorig jaar in de prijzen. Maar bon, muziek dus.

Kids With Buns @ Mars Main Stage

Gladiolen had als opener van het festival beroep gedaan op de Nederlandse MEAU. Die viel de dag voordien jammer genoeg ziek uit, maar de organisatie vond vervanging bij de bedroom pop van het Belgische Kids With Buns. Een instrumentale intro stuurde de eerste noten van de avond door de Mars Main Stage, waarna zangeres Marie Van Uytvanck vrij snel het gros van het vocale werk voor haar rekening nam. Het optreden van de band kan je misschien wel het beste vergelijken met het moment dat je een goeie vriend van je na lange tijd weer eens tegen het lijf loopt. Jullie zijn blij mekaar te zien, maar aanvankelijk is het nog wat zoeken naar hoe de dynamiek weer precies zat, al hoeft er niet veel tijd over te gaan of jullie klikken weer als vanouds.

Zo liep het dus ook voor Kids with Buns en de Olenaars. Tijdens de eerste nummers zochten de dames aanvankelijk nog wat naar de juiste balans. Al snel was daar “bad grades”, het puntje van herkenning, de reden waarom het zo goed boterde tussen jullie. En vanaf dan ging het enkel nog in stijgende lijn. Met “how bad could it be” toonden Amber Piddington en Marie dat ze een rock-‘n’-roll kantje hebben en schreeuwden het daarbij uit. Met afsluiter “Bathroom Floor” betraden de twee bezielers de ‘planché’ om zich daar te laten omringen door de fans en met een knaller hun set af te sluiten. Samenvattend was de opener van Gladiolen toegankelijk genoeg de tent een eerste maal met festivalgangers te vullen en edgy genoeg om ze te doen blijven. Een gedroomde starter dus.

Equal Idiots @ Mars Main Stage

Equal Idiots is de Kempen en de Kempen is Equal Idiots. Geen wonder dus dat de Hoogstratenaren met open armen – en vooral door een groot comité – ontvangen werden op Gladiolen. Met “I Am The Light” schoot het duo van begin af aan snedig uit de startblokken. Met gepaste nonchalance smeet frontman Thibault Christiaensen niet veel later een aanstekelijk “16” uit zijn gitaar en nog voor het midden van de set stond drummer Pieter Bruurs nat in het zweet. Het publiek had wat meer moeite datzelfde te doen. “Comfortable Home” werd op Gladiolen nog eens van onder het stof gehaald. Het is een lied dat staat op Adolescence Blues Community, een plaat die uitkwam rond de covidperiode en daardoor niet de ruimte kreeg om live door te groeien. Tijdens een speciale coronaeditie van Gladiolen kreeg Equal Idiots toen wel het platform die nieuwste voor te stellen en daar waren ze de organisatie maar wat dankbaar voor. Hoe dan ook brak het album niet de potten die ze ermee verwachtten te breken. Of dat per definitie aan de periode lag, betwijfelen we ons, want het nummer trok in vergelijking met een hyperenergetisch “Shoot” of meezinger “Toothpaste Jacky” maar bleekjes weg. Nu, één lied maakt de plaat niet, want het jeugdige “Adolescence Blues” was dan weer wel een voltreffer en kreeg zonder problemen de handen de lucht in. Thibault gooide wat blikken bier de menigte in en dat resulteerde finaal nog in een hele hoop moshpitters en crowdsurfers met “Put My Head In The Ground” als summum.

Brihang @ Mars Main Stage

Net als voor vele artiesten gisterenavond was het ook voor Brihang zijn eerste festivalshow van de zomer. Hoewel hij zelf vertelde hier en daar nog wat op zoek te zijn naar de juiste invulling van zijn set, viel hij toch voornamelijk terug op reeds gekende recepten – en dat is maar goed ook. De grote stelling vormde het decor van het rijmen en dichten van de West-Vlaming en ook in Olen wist Brihang te raken met zijn woorden. Het liefdesverdriet van “Alles loopt anders” kwam binnen en ook de tekst van “Rommel” zette ons weer met beide voetjes op de grond. Jammer genoeg grepen de woorden niet iedereen bij het nekvel, want sommige festivalgangers luisteren liever naar de – ongetwijfeld ook wijze woorden – van hun buren. Zeker tijdens de rustige momenten van de set overstemde het gepraat van het publiek de intieme momentjes die Boudy probeerde te creëren. Wanneer de beats aanzwollen, lukte het de Kempenaren beter hun aandacht op het podium te richten.

Waarom dan geen energetischere set spelen zou je je kunnen afvragen. De sterkte in de concerten van Brihang is net dat die kleine, intieme momentjes gevuld met proza zo geduldig opbouwen naar de grootse en epische momenten, zodat die vervolgens des te intens binnenkomen. Zonder adempauze krijgen we niet datzelfde gevoel als bij het epische slot van “‘k Wou da’k het kon zeggen”, geen geslaagde knuffelpit als bij “Steentje” en geen even vurig gespit als in het slot van “Tussenin”. Maar goed, het merendeel van de festivalgangers begreep het gelukkig wel en we zouden kunnen stellen dat het Kempisch en het West-Vlaams uiteindelijk een uur lang niet zo mijlenver uit mekaar lag, voor een deel van de tent dan toch.

Maria Iskariot @ De Keef

Vorig jaar werd De Keef voor het eerst geïntroduceerd op Gladiolen: een stage voor het wat hardere werk. Dat bleek een succes, want ook dit jaar kreeg het podium weer een plekje op de wei. Wij hadden nog niet de tijd gehad om er vroeger een kijkje te nemen gisteren, maar op de valreep pikten we nog het optreden van Maria Iskariot mee. Ofwel was het terrein voor het podium groter dan vorig jaar of er was niet extreem veel volk komen opdagen voor de winnaars van Humo’s Rock Rally 2024. De Nederlandstalige punckrockers waren wel op de afspraak en speelden een volwassen set op het scherpst van de snee, maar de sfeer kregen ze er nooit volledig in. Ze probeerden het publiek te laten meezingen op “Dat Vind Ik Lekker”, maar dat viel in het water. Ook het moment dat ze even het mes van de keel namen voor het wat rustigere “Suiker”, mondde dat daarna niet uit in de verhoopte energieuitspatting. Maria Iskariot en Gladiolen, nee, dat was niet per definitie liefde op het eerste gezicht.

Goldband @ Mars Main Stage

De kers werd gisteren door Goldband op de taart gezet. En wat voor één! Een dikke vette, met een dopamineshot erbij. Het werd een krachttoer van jewelste, want de mannen uit Den Haag krijgen tegenwoordig moeiteloos een dik uur aan hits opgevuld. De Olenaar luste er duidelijk pap van. “Rommel” was het startschot om daarna in volle vaart vooruit te gaan, zonder nog maar een enkele keer om te kijken. Hoewel er lang niet altijd zuiver werd gezongen en ook in het instrumentale – tegenwoordig worden Karel, Boaz en Milo bijgestaan door nog drie muzikanten – slopen er wel wat foutjes, maar geen haan die daar naar kraaide. De sfeer werd er niet minder op, integendeel.

Er gebeurde in het dik uur Goldband heel erg veel op en naast het podium: blote basten werden getoond, er passeerde een ingestudeerde choreo tijdens “Ja Ja Nee Nee”, er werd talrijk gemoshpit, dan weer sensueel met de heupen gewiegd tijdens “Sex” en een jonge fan mocht de teksten van “Alles Kapot” meezingen van op het podium. Oh ja, en een huwelijksaanzoek aan een dame genaamd Nat(h)alie, ook dat nog. Daarnaast werd iedere zin, ieder woord, iedere letter foutloos meegelipt door de fans. Waar het vroeger bleef bij enkele hits als “Dit Is Voor Jou” en “Noodgeval” – dat gisteren overigens een nogal overbodige gitaarsolo kreeg – zijn het ondertussen ook de voorheen eerder fan favorites als “Requiem” die van begin tot eind meegezongen worden. Topnummer trouwens. De set en bijgevolg de eerste dag van Gladiolen sloot het trio af met “Vuur & Vlam”, dat resulteerde in smerige drum-‘n-bass, om er zeker van te zijn dat er van de planché niets meer over zou blijven. Alles kapot.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!