illuminati hotties zegt waarschijnlijk enkel bij de indiekenner iets, maar de band van Sarah Tudzin neemt stilletjes aan meer hun plaats in op de indierockscène. Tudzin heeft ondertussen al een Grammy op zak als producer van boygenius’ the record en kon daarmee wat nieuwe ogen en oren op haar band vestigen. Een doorbraak met illuminati hotties blijft helaas wel nog even uit. Het laatste album POWER bevestigde ons gevoel daarbij. Op POWER is er duidelijk talent en diepgang aanwezig, maar het is nog even zoeken naar een duidelijke richting. De muziek is te omschrijven als artrock met een vleugje punk, indiepop met soms zwaardere gitaren, maar er is soms ook een net-niet slackerrockgehalte. Veel genres voor één band en keuzes maken is voor een muzikant moeilijk. De rode draad in de muziek is wel de scherpe, soms absurde teksten en onvoorspelbare songstructuren. De band is niet vastgepind in één genre en dat heeft ook zijn charmes. Voorlopig komt het wel nog over als wat chaotisch en onbeslist. Een duidelijk koers aanhouden blijkt dan ook de grootste uitdaging voor de band. Een nieuwe ep kan daarbij helpen de juiste wind in de zeilen te hebben.
Nickel on the Fountain Floor telt vijf nummers en nemen we vanzelfsprekend als uitkijkpunt voor het volgende volwaardig album. Openen doet de ep sterk. “777” is een sneetje van hun beste werk. Met een geweldige mix van dreampop en shoegaze is het echt lekker wegzinken in een wall of sound. Denk maar aan grote namen als Parannoul of Candy Claws als evenbeelden bij dit nummer. Wel zijn dit weer twee genres om toe te voegen in het genrelijstje. Ook bij “Bright Sun” worden we verwend met interessante muziektexturen, tot zelfs industriële elementen. “Hollow” heeft een meer akoestisch karakter, maar heeft ook de elementen om in weg te glijden. Wat de band zo sterk maakt is net het aanvoelen van meerdere genres. illuminati hotties plukt hier duidelijk de vruchten en serveert ons een overheerlijke mengelmoes.
Een volledige stijlbreuk volgt helaas met “Wreck My Life”. De samenwerking met Canadese poppunkers van PUP is logisch op papier, maar mist wat diepgang. Simpele gitaarriffs zijn niet wat we gewoon zijn van de illuminati hotties, of toch niet op deze manier gebracht. Het nummer voelt daarom ook aan als een PUP-nummer, maar met wat zang van Tudzin. “Skateboard Tattoo” zetten we ook in dit vakje. De titel en het nummer zijn typische poppunk die misschien zouden aanslaan vijftien jaar geleden, maar voor nu mogen we beter verwachten. Tekstueel kunnen de nummers simpel overkomen. Bij die simpliciteit komt wel een krachtig en catchy karakter kijken, waarmee de band ook op vorig werk scoorde.
Nickel on the Fountain Floor is voor ons een ep met twee gezichten. Gezicht één – met de shoegaze – zit vakkundig in elkaar. Er is iedere keer een extraatje te vinden in de nummers. Zij het een oplopend patroontje of elektronische tot zelfs ambientachtige elementen, de muziek prikkelt ons en scoort daarmee hoog. Met gezicht twee – met de poppunk – schiet illuminati hotties zich helaas in de voet. De band heeft het duidelijk nog steeds moeilijk om een pad te kiezen, maar dit zijn nu twee heel uitlopende stijlen in één ep. Een link tussen de nummers ontbreekt, terwijl we dat wel hadden bij de vorige albums. Toch kijken we uit naar het album, want wie weet worden deze nummers dan pas aan mekaar gelijmd. Toch zullen Tudzin en de haren serieus moeten beroep doen op haar talenten om daarin te slagen.
Luister naar “777”, ons favoriete nummer van Nickel on the Fountain Floor, in onze in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
