BABYMETAL @ Vorst Nationaal: Duik in het vossenhol

Het is vrij eenvoudig om een cynische bril op te zetten, en een resem stopwoordjes te gebruiken wanneer het om BABYMETAL gaat. Industry Plants? Overduidelijk. Dat er achter de band een producerende poppenspeler genaamd Kobametal zit die het concept bedacht en de creatieve lijn uitzet, is nauwelijks nieuws voor fans van Aziatische muziek. Gimmick? Voor veel al te traditionele fans binnen het metalgenre voelt de fusie tussen schattige J-pop en snoeiharde gitaren nog steeds als een grap waarvan de punchline al lang verloren is. Toch valt niet te ontkennen dat sinds het viraal gaan van “Gimme Chocolate!!” op de algoritmes van YouTube, de wereld steeds sneller begint te draaien voor BABYMETAL. De band is niet langer louter een curiosum die aanvoelt als een Japanse metal-K3, maar een act die dankzij slimme samenwerkingen met artiesten als Tom Morello, Electric Callboy en Bring Me the Horizon steeds meer Westerse zieltjes weet te winnen.

Hun volgende maand verschijnende nieuwe plaat METAL FORTH voelt op dat pad als een volgende logische stap. Het gros van de nummers bestaat uit samenwerkingen met populaire artiesten als Slaughter to Prevail, Spiritbox en Poppy, waardoor de ster van BABYMETAL steeds meer aan credibiliteit wint binnen het hardere genre. Er zit een duidelijke visie achter, en die komt neer op keihard beuken op de schattigst mogelijke manier. Om dat even in de praktijk te brengen, opende BABYMETAL haar grootste Europese tour in de kille arena van Vorst Nationaal. Dat deden SU-METAL, MOAMETAL en MOMOMETAL niet alleen, ze hadden voor de gelegenheid namelijk twee special guests uitgenodigd die elk op hun beurt wonderwel bij de hoofdact pasten.

De Ierse Bambie Thug kennen we uiteraard van hun deelname aan het kitscherige liedjesfestijn dat Eurovision nog steeds is, waar de extravagante act garant stond voor een vrij knappe zesde plaats. Een stevige mengelmoes van muzikale stijlen, een sexy uitstraling waar het ietwat moeilijk de vinger op te leggen is, en een behoorlijk hoog ‘what the actual fuck’-gehalte zorgen ervoor dat je moeiteloos begrijpt waarom Bambie Thug de avond mocht openen voor BABYMETAL. Toch was het voor een nog wat opwarmend Vorst Nationaal duidelijk zoeken naar wat ze nu exact van de openingsact van de avond moesten denken. De muziek van Bambie Thug schipperde namelijk constant tussen techno, gothic en emo, aangevuld met schreeuwerige vocals, uitdagende choreografieën en een bastoon die dreunend tegen het rottende beton van Vorst Nationaal knalde. Een standaard opwarmertje kon je Bambie Thug dus geenszins noemen, een belevenis die dicht in de buurt kwam van performance art des te meer.

De akoestiek van Vorst gaf het overdonderende geluid van de opener geen cadeautjes, maar desondanks wilden we graag mee over de kop op hun bezemsteel. Bambie Thug leverde dan ook met nummers als het heerlijk pompende “Egregore” een ervaring die Vorst meevoerde van een angstaanjagende rave tot een sexy heksensabbat en de kelder van een dominatrix. Een tikje opgewonden, behoorlijk bezorgd om ons tere communiezieltje, maar tegelijk best geëntertaind is dan ook de beste manier om onze gevoelens tijdens een half uur Bambie Thug te omschrijven. Dat betekent echter niet dat het optreden an sich sterk in elkaar zat, daarvoor stond er net te veel op tape. Een stevige scream heeft slechts een beperkte impact wanneer die duidelijk uit een blikken doos komt. Ook het herkenbare “Doomsday Blue” was ietwat van een miskleun. Het nummer dat Bambie Thug op de kaart zette, verzoop in de kille bunker van Vorst in een dreunende geluidsbrij waar het nummer nauwelijks uit te ontleden was. Nul punten uit de hel gaan bijgevolg naar de geluidsmix die ietwat van een domper op een vrij vermakelijke performance zette.

Ook Poppy heeft haar plek deze avond ruimschoots verdiend. Tien jaar geleden ging Moriah Rose Pereira nog viraal met bizarre stukjes performance art waarbij ze haar naam als een mantra prevelde, in een poging de aandacht te vestigen op haar muziek. Anno 2025 heeft ze die aandacht ruimschoots. Met twee Grammy-nominaties, een paar felgesmaakte collabs en het sterk onthaalde album Negative Spaces in de binnenzak, lijkt de grote doorbraak een feit. Het bizarre meisje van weleer heeft zich, bij gebrek aan een beter woord, ontpopt tot een van de nieuwe sterren in het zwaardere genre. Twee dagen geleden stond ze nog op het podium in Ohio, nu stond ze klaar om de rode loper uit te rollen voor BABYMETAL en Vorst een staaltje van haar kunnen te geven.

Van enige jetlag was gelukkig geen sprake meer, want Poppy en haar band schopten meteen loeihard keet op het podium met het bijtende “Have You Had Enough?”. ‘Fuck no’, was het antwoord dat de Amerikaanse van het publiek kreeg. Vorst was ondertussen op stoom, en duidelijk stukken beter mee in het verhaal van Poppy dan dat van Bambie Thug eerder. De Bad Omens-cover “V.A.N.” stak voor het eerst deze avond het vuur echt aan de lont. De schurende gitaren, geflankeerd door industrial beats en de oerschreeuwen van Poppy raakten ons vol in het middenrif. Een adempauze zat er echter niet in, want met hitsingle “The Cost of Giving Up” kregen we het perfecte voorbeeld van de cross-overkracht die Poppy bezit. Het nummer is een aanstekelijke popsong verpakt in een metalsaus. De cleane vocalen van Poppy, onderbroken door screamo-breakdowns die aanzetten tot whiplash-inducerend headbangen, vielen duidelijk in goede aarde.

Wie hoopte op de poppy kant van Poppy en nummers als “Crystalized”, was eraan voor de moeite, want de heksenketel kookte rustig verder over. Nummers als “Scary Mask” flirtten stevig met nu-metal, terwijl “Concrete” met stevige thrashmetal de eerste circlepit van de avond tot stand bracht. Zeggen dat Poppy moeilijk vast te pinnen was, is dus duidelijk. Vorst Nationaal at duidelijk uit de hand van Poppy, die op een half uur tijd haar eendjes op een rij zette en vervolgens keihard omver knalde. Zo was “New Way Out” aan het einde van haar set een maalstroom van snelle gitaarlijnen, hyperactieve drums en viscerale screams, afgewisseld met knappe popvocals. Het is die mix van contrasterende stijlen die Poppy een steeds groter wordend publiek oplevert, en ervoor zorgde dat haar optreden meer aanvoelde als een voorsmaakje van een headliner in wording dan een obligate support act van een half uurtje.

Dat Poppy ooit zelf Vorst Nationaal gaat vullen, daar twijfelen we dus niet aan. Toch kon je in de gangen van Vorst Nationaal niet om de fans van de hoofdact heen. Metalheads in een verweerd T-shirt van Slayer, meisjes met fluo groen haar, kawaii-outfits en diadeems met vossenoren, een divers publiek dat als een blok gevallen is voor de aanstekelijke fun van BABYMETAL. Hoewel Brussel de eer kreeg om als eerste stop te fungeren op hun arena-tournee, begon BABYMETAL er voor de geïnitieerden weinig verrassend aan. De lichten doofden, een introfilmpje op het vrij imposante videoscherm schetste een verhaal rond de eenheid van Metal Forth dat opriep om te headbangen. De sfeer werd opgebouwd en Vorst ging dan ook uit haar dak toen het logo van de band verscheen en de eerste noten van “BABYMETAL DEATH” door de gemaskerde band in de zaal werden gekatapulteerd.

Vorst Nationaal was haast tot de nok gevuld voor de kawaii metal van de meisjes, maar dat de meesten een ticket gekocht hadden om vol enthousiasme het vossenhol van BABYMETAL in te duiken, was zonneklaar. “BABYMETAL DEATH” voelde dan ook nu weer als een perfect openingssalvo van frenetische drums en snelle gitaarlicks die heerlijk clashte met de schattigheid van het trio dat haar plek innam op het verhoogde podium. SU-METAL, MOMOMETAL en MOAMETAL zagen er in hun glitterende cosplay-outfits uit als gotische prinsessen uit een Japanse anime, en maakten meteen de nodige indruk met hun synchrone choreografie. Het publiek ging gretig mee, en probeerde, net iets minder elegant, om de danspasjes na te doen en de naam van de band uit te beelden.

Na de voorspelbare opening, was het echter tijd om verrast te worden. BABYMETAL had de setlist waar ze al ruim een jaar wereldwijd zalen en festivalpodia mee veroveren duidelijk door elkaar geschud voor deze nieuwe show in het teken van METAL FORTH. Dat zorgde ervoor dat geliefde nummers als “Distortion” en “Monochrome” op het kapblok kwamen te liggen, en een publiekslieveling als “Megitsune” reeds als tweede de revue passeerde. Het lied is sinds jaar en dag een anthem voor het fandom van BABYMETAL en verwijst naar de vrouwtjesvos in Japanse folklore en de complexe maskers die vrouwen worden verondersteld te dragen. Los van de symboliek van het nummer en SU-METAL die een vossenmasker hanteerde, is het ook een dijk van een lied dat aantoonde dat je geen Japanse talenknobbel nodig hebt om de emotie van een nummer te vatten.

De verwarming werd hierna, letterlijk en figuurlijk, verder opgestookt met het aanstekelijke “Pa Pa Ya!”. BABYMETAL speelde duidelijk op maat van de arena. Het immense videoscherm leverde constant beelden van het fotogenieke trio afwisselend met beelden van een enthousiast Vorst Nationaal en animaties. In tandem met de onvermoeibare danspassen van de dames en een overdaad aan pyrotechnics zorgde het voor een show waar constant visueel iets te beleven viel. De verschroeiende vuurtoortsen die tijdens “Pa Pa Ya!” voor het eerst voor een warme gloed zorgden, waren van het soort intensiteit waar zelfs Rammstein even ‘Scheibe’ voor zou stamelen.

Eigenlijk heeft BABYMETAL dat soort spielerei nauwelijks nodig. Het zijn welgekomen kersen op de taart, maar ze gaat ook zonder vuurwerk vlot binnen. Getuige daarvan “BxMxC”, die het middenplein aanzette tot een kolkende circlepit, en muzikaal buitengewoon hard uit de voegen barstte. Ook “METALI!!” miste duidelijk haar impact niet. Het werd voorafgegaan door enkele solo’s van de band, en voelde als een perfect huwelijk tussen Japanse traditie en moderne metal. Het geluid van een Japanse koto mengde zich met een energieke riff die de baan ruimde voor een stevig meegezongen strijdlied. Net voor de herkenbare gitaarsolo van Tom Morello spoorde SU-METAL Vorst even aan om een sit-down te doen. Uiteraard ontaardde dit in euforisch springen toen de beroemde gitaarvirtuoos op het scherm verscheen.

METAL FORTH, waar deze tournee om draait, staat uiteraard bol van de collabs, waarvan Vorst er net eentje van achter de rug had. Het voelde dan ook als een klein risico om verder te gaan met twee gloednieuwe nummers die niemand eerder had gehoord. “Kon! Kon!”, een samenwerking met Bloodywood, kwam niet echt uit de verf. De mishmash van Japanse metal met Indiase Bollywoodmetal liet even een dood moment vallen. Dat werd echter vrijwel meteen rechtgetrokken met een schattig animatiefilmpje dat “Song 3” aankondigde. De samenwerking met Slaughter to Prevail is beenhard, misschien wel het heftigste nummer waar BABYMETAL ooit aan heeft meegewerkt. We voelden onze oordopjes haast smelten, terwijl de moshpit in overdrive ging.

De herkenbare intro van “Headbangeeeeerrrrr!!!!!” voelde haast lieflijk na de waanzin van Slaughter to Prevail, maar resulteerde uiteraard wederom in stevige fun. Van MOA en MOMO die kirrend meezongen, tot de intense schreeuw van SU, en uiteraard die uitgesponnen interlude in het nummer waarbij de frontvrouw zich even laat aanbidden. Een deel van het middenplein liet zich niet onbetuigd, en zat op de knieën voor SU-METAL. Het is het soort fun dat je associeert met deze act, en fun spel je uiteraard niet zonder Fu Fu. De letters werden op de ledschermen geprojecteerd, waardoor iedereen in de zaal wist dat het tijd was voor “RATATA”. Het lied is naar verluidt de favoriete samenwerking van MOA en we kunnen snappen waarom. Het was aandoenlijk om de meisjes zelfs de segmenten van Electric Callboy te zien meelippen, terwijl de zaal aan het stuiteren ging.

De aanloop naar het slot werd ingezet met “Gimme Chocolate!”, voor velen de eerste kennismaking met BABYMETAL die na al die jaren nog steeds aanvoelt als de perfect passief-agressieve manier om chocolade te eisen. Eerste toegift “From Me to You”, is weliswaar nog vrij nieuw, maar wist duidelijk een snaar bij de fans te raken. Begrijpelijk ook, want het is een banger die het geluid van Poppy perfect matcht met dat van BABYMETAL. Dat Poppy, tegen alle verwachtingen in, niet op het podium verscheen om haar moddervette breakdown live te brengen, was een teleurstelling die gelukkig goedgemaakt werd door de uitstekende vocalen van SU-METAL. Vorst kreeg na al dat stevig beuken nog een feeëriek momentje toen tijdens “KARATE” de arena verlicht werd door de lampjes van duizenden smartphones. Toen was het echter tijd om even voorspelbaar te eindigen als dat we begonnen.

“Road to Resistance” was zoals steeds het geval is, de afsluiter van de avond. Een uitgesponnen stukje epiek, waarbij de leden van BABYMETAL met hun eigen vlag mogen zwaaien voor hun geliefde publiek. De laatste danspasjes werden ingezet, de circlepit mocht nog een laatste keer uit haar voegen barsten en een fan deed verkleed als banaan crowdsurfend zijn ding. Op een euforische wolk van gitaargeweld en glitter sloot BABYMETAL zo haar grootste concert op Belgische bodem af.

In Vorst Nationaal toonde BABYMETAL nog maar eens dat ze al lang de status van gimmick ontgroeid zijn, en een behoorlijk indrukwekkende live sensatie geworden zijn. Er waren beelden en pyrotechnische hulpmiddelen op maat van de arena bij de vleet, maar de band deed vooral waar ze na al die jaren bekend om zijn geworden. Vorst Nationaal haalde dan ook hun kawaii-hart op aan de fusie tussen traditionele metal en catchy J-pop en de tomeloze inzet en uitstraling van de band. BABYMETAL leverde niet louter een concert, maar stond garant voor een sensorische beleving waar je maar wat graag door meegesleept werd.

Facebook / Instagram / Website

Setlist:

BABYMETAL DEATH
Megitsune
PA PA YA!!
BxMxC
METALI!!
Kon! Kon!
Song 3
Headbangeeeeerrrrr!!!!!
RATATATA
Gimme Chocolate!!

from me to u
KARATE
Road of Resistance