Volgens ons bestaan er geen mensen die bij hun geboorte de familienaam Idol krijgen. Billy Idol werd in Stanford, Engeland in de boeken ingeschreven als William Michael Albert Broad en die heuglijke dag was 30 november 1955. Idol was dus een prille twintiger toen de punkbeweging in Londen en nadien in de rest van de wereld het hele muziekgebeuren op zijn kop zette. De man met het witte piekhaar was lid van de ‘Bromley Contingent’, een bende jonge duivels die The Sex Pistols (achter)volgden tot op het toilet en verder. Samen met de legendarische Tony James werd Generation X opgericht, maar nadien besloot Broad toch solo verder te gaan onder de coole naam Billy Idol. Het mag hier evenwel geen geschiedenisles worden, maar we geven toch even mee dat de Brit (en ook Amerikaan trouwens) in de jaren tachtig talloze hits aaneenreeg. Ze hier allemaal opnoemen is een werk voor huzaren of titanen, maar check gerust de populairste nummers eens op het bekende streamingkanaal. “Sweet Sixteen” is onze absolute favoriet. En hoezee, hoera, met Dream Into It heeft hij, die ooit voor belachelijk stripfiguur werd uitgemaakt door een journalist, een kakelverse plaat uit!
We starten de luistersessie met de titeltrack “Dream Into It” en we dachten heel even dat Spotify de zot aan het houden met ons. We voelen het bezwerend ritme van “Dream Baby Dream” van Suicide onze oortjes binnensluipen. Het is helemaal hetzelfde geluid en het wordt op de achtergrond gemixt om plaats te geven voor de stem van Idol. Zo moet een plaat beginnen voor ons; met een ‘wtf-moment’ en daar slaagt Idol alvast netjes in. We horen onmiddellijk weer dat Idol eigenlijk dikwijls niet echt de snoeiharde, rauwe punk maakte, maar eerder een soort van elitepoppunk, punk met klasse en finesse, punk die niet zou misstaan in een ballroom vol mensen met smokings en galakleedjes. Op “77” wordt het jaar dat die muzieksoort zijn hoogtepunt kende bewierookt, maar dan wel in de vorm van een hedendaags, jeugdig anthem dat volledig gedragen wordt door de stem van ons aller Avril Lavigne. Twee op twee, we zijn op de goede weg!
Idol lijkt fysiek bijna geen spat veranderd te zijn. De piekhaartjes zijn nog steeds perfect in de gel gezet, de zwarte leren jasjes zijn nog steeds zijn gebruikelijke stijl en de bovenlip krult nog steeds perfect naar boven. Er zijn uiteraard rimpels die kunnen geteld worden, maar het zal al een dikke held moeten zijn die op het jaar dat hij zeventig wordt nog volledig fris en monter is zoals in zijn tienerjaren. Dat jeugdige, dat frisse, dat ongerepte horen we heel erg in “Too Much Fun” waarin Idol de geneugten van de jonkheid bezingt; feestelijk gebral dat tot kunst verheven wordt en katers die worden weggedronken met een nieuwe fles de volgende dag, zolang het maar gebeurt in groep en er tonnen plezier worden beleefd. Op “John Wayne” komt Alison Mosshart van het verschroeiende The Kills ondersteuning bieden en dat klinkt echt super. Er zit een héél kleine beetje countryvibe in de song en de stem van Mosshart past echt perfect bij het gekreun van Idol. Héél geslaagde samenwerking, topnummer! En wat een magnifieke gitaarsolo ook!
Ook Joan Jett werd bereid gevonden om een aantal coupletten mee te zingen op “Wildside”. Jett is uiteraard gekend van haar megahit “I Love Rock ‘N Roll” en ook hier wordt er stevig gerockt door de twee hoofdfiguren. The Blackhearts spelen mee op deze song en dat horen we perfect aan de striemende gitaarpartij van Jett zelf. De drie samenwerkingen brengt Idol dus tot een meer dan goed einde en het is cool wanneer we ons realiseren dat hij drie iconische rockvrouwen heeft uitgekozen om mee panache en diepgang aan de plaat te geven.
Het is zelfs grote rocksterren niet vreemd om af en toe eens in de spiegel te kijken en na te denken over de mensen die ze hebben gekwetst. Idol schrijft het van zich af op “People I Love” en laat ons vooral niet vergeten dat vergeving dikwijls een hoog goed is. De enige miskleun op de plaat vinden we “I’m Your Hero”. Meer zelfs, we vinden het gewoon echt waar geen goede schijf. Idol zal het zo niet bedoeld hebben, vermoeden we, maar de lp telt slechts negen nummers en klokt af op een dikke dertig minuten. Voor ons is dit lied meer een opvuller omdat je moeilijk kan aandraven met een album van hoop en al dertig minuten. Eindigen doen we met “Still Dancing” en dat kan toch niet anders dan een knipoog zijn naar zijn megahit met Generation X “Dancing With Myself” uit 1981. Inderdaad, vier decennia geleden begon het punkicoon met dansen en hij laat nu weten dat hij nog steeds niet wil stoppen met zijn lijf door de bak te sleuren. Fantastisch einde dus van een plaat die er zeker mag zijn. Dit is gewoon Billy op zijn best: ongecompliceerd, jeugdig en fris, met het hart op de juiste plaats en tunes die ons hoofd van voren naar achteren doet bewegen.
Is Billy Idol een soort stripfiguur in de werkelijke wereld? Op zich wel, maar laat dat zeker geen belediging zijn. De man heeft altijd gewoon zijn eigen zin gedaan en als dat niet de definitie van punk is, dan mogen we nu neervallen om niet meer recht te komen. Zoals hij zelf toesnauwde naar die onnozele journalist: ‘Ik mag dan wel een stripfiguur zijn, maar dan wel eentje dat ik zelf heb gecreëerd en het heeft me verdorie geen windeieren gelegd’. De artiest zal een hele tournee doen in Noord-Amerika en Europa, maar hij laat de Lage Landen op dit moment links liggen. Hopelijk richt hij zijn neus toch nog eens naar België en Nederland, want we hebben heel veel zin om te dansen op zijn oude superhits en de meeste songs van het verse album. Idol is nog steeds ons idool!
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “John Wayne”, ons favoriete nummer van Dream Into It, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
