Pixies @ Lotto Arena: Oud goud blijft het hardst blinken

Pixies had dit jaar dubbele redenen om te vieren. Magnum opus Doolittle blies maar liefst 35 kaarsjes uit en het was exact twintig jaar geleden dat de band haar legendarische comeback op Coachella maakte. Alsof dat nog niet genoeg was, stelde hij ook zijn gloednieuwe (tiende) album voor: The Night the Zombies Came. Redenen genoeg dus om opnieuw de wereld rond te trekken, met een niet te missen tussenstop in België. Er zijn van die momenten waar je als muziekliefhebber jaren naar uitkijkt, en zaterdag 26 april was er zo eentje. Op deze dag streken de alternatieve rockpioniers uit Boston neer in de Lotto Arena in Antwerpen.

Het werd een feestelijke avond waarop ze hun iconische klassiekers, zoals “Where Is My Mind?”, “Debaser”, “Monkey Gone To Heaven”, “Gouge Away” en “Here Comes Your Man” combineerden met gloednieuwe songs, die een filmisch en duister randje hadden. Pixies klinkt anno 2025 nog altijd rauw, fris en onweerstaanbaar, zeker nu met de creatieve injectie van nieuwe bassiste Emma Richardson. Volgens haar bandleden brengt ze een frisse en energieke vibe in de groep. Zelf beschrijft ze The Night the Zombies Came als een mix van nostalgie en punk, doorspekt met speelse energie én een donkere, romantische ondertoon.

De beste manier om Pixies te omschrijven aan iemand die het nog nooit hoorde? De band trok zich nooit iets aan van wat anderen dachten en heeft nét daardoor de moderne rockmuziek uitgevonden. Ze wordt vaak geroemd voor het populair maken van het ‘stille strofe, luide refrein’-stramien én het beeld van de bassiste in de band, vroeger Kim Deal, nu Emma Richardson, dat inmiddels bijna een cliché is geworden. Wij waren alvast razend benieuwd naar deze clash van oude krakers met nieuwe songs.

De enige support van de avond kwam van The Pale White, een drietal uit Newcastle dat duidelijk enkele gitaarpedalen met Pixies deelt. Hun sound zat vol sfeervolle, dwarrelende gitaarlijnen, waardoor de bas stevig moest inbeuken om het muzikale geraamte recht te houden. De bassist klonk groots en neigde meer naar klassieke rock-’n-roll dan het vaak hoekige Pixies-geluid. De drummer was meer dan degelijk, al leek hij zijn best te doen om zich achter zijn drumkit te verstoppen. Klein van gestalte misschien, maar zeker niet verlegen, want zijn hoofd stond geen seconde stil. Fans van vettige riffs, langharige rockgeluid en een streep attitude kwamen zeker aan hun trekken en ook het grote publiek lustte er duidelijk pap van.

Rond halfnegen was het moment aangebroken. In een rokerige wolk werden de eerste noten ingezet en het publiek had er duidelijk zin in. Hoewel de nieuwe nummers zoals “Kings of the Prairie” en “The Vegas Suite” nog niet meteen op enthousiasme konden rekenen, wist de band de sfeer snel om te buigen. Zodra vertrouwde klanken van “Hey” en “Monkey Gone to Heaven” weerklonken, ging de zaal volledig mee. De energieke cover van “Head On” van The Jesus and Mary Chain, gezongen door de nieuwe bassiste, kon op heel wat bijval rekenen. Ook een verrassing zoals “In Heaven (Lady in the Radiator Song)” maakte deel uit van de set en toonde de brede invloeden van de band.

Vanaf dat moment was er geen houden meer aan: met een noblesse oblige van “Where Is My Mind?” en een stomende versie van “Vamos” werden de fans opgezweept naar een steeds hoger niveau. Hoewel “Death Horizon” als een rustpunt fungeerde, bracht “Here Comes Your Man” een eerste echt old school deuntje teweeg; de bekende intro en lichtvoetige melodie zorgden voor een massaal meezingmoment. Pixies schakelde daarna moeiteloos door met onder meer “Motorway to Roswell”, “Velouria” en “The Happening”, om uiteindelijk uit te monden in een rauwe, explosieve uitvoering van “Gouge Away”. Dit laatste blijft toch een van hun meest ondergewaardeerde nummers; de vette basslijn staat na 35 jaar nog steeds als een huis!

Naarmate de avond vorderde, werd het duidelijk dat het publiek vooral was afgezakt naar de Lotto Arena om de iconische Pixies-sound van vroeger te beleven. Bij de bekendere nummers voelde je de energie in de zaal toenemen; mensen lieten zich moeiteloos meevoeren door de rauwe, directe kracht van de gouwe ouwe songs. Toch bleef het enthousiasme iets meer ingetogen bij de recentere nummers. Hoewel de band deze frisse nummers vol overtuiging bracht, merkten we in de zaal dat velen eerder nieuwsgierig luisterden dan voluit meegingen, alsof ze nog niet goed wisten hoe ze het nieuwe materiaal moesten omarmen. Gelukkig duurde die lichte onwennigheid nooit lang. Zodra het surfritme van “Wave of Mutilation” weerklonk, gevolgd door een stomende “Mr. Grieves” en een uitzinnige “Nimrod’s Son”, gingen de beentjes en hoofdjes weer in beweging in de zaal. De sfeer werd nooit écht uitgelaten, maar Pixies had nog maar eens bewezen dat, ongeacht nieuw of oud werk, zijn livemagie onaangetast blijft.

Pixies wordt zelden in één adem genoemd met klassiekers als Sonic Youth, Oasis, Nirvana of Talking Heads, maar zodra de band live op het podium staat, vergeet je in no time dat er nog andere groepen bestaan. Eigenlijk hebben de Amerikanen niets meer te bewijzen, en tóch speelden ze alsof ze het tegendeel wilden bewijzen. Want live is Pixies ronduit meeslepend. Het is even bot en rechttoe-rechtaan als Francis z’n brute microfoonwerk, maar tilt dat naar een niveau dat je bij weinig andere bands ziet. Joey Santiago strooit met texturen en lagen alsof het niets is. David Lovering is de droom van elke drummer: een krachtpatser achter zijn kit met energie voor tien. En Emma Richardson houdt het geheel samen met baslijnen die net zo snijdend zijn als Joey’s gitaarwerk, terwijl haar stem prachtig contrasteert met het grillige gegrom van Black Francis.

Alles wat Pixies nog nodig had, was een setlist vol publiekslievelingen met enkele nieuwe deuntjes, en dan kreeg je de show waar fans al jaren op zaten te wachten. Hoe lang was het dat de Amerikanen nog eens in België waren? Geen idee. Maar het was de moeite dubbel en dik waard. Wil je hen nog zien? Op 28 en 29 april spelen ze nog in respectievelijk de Oosterpoort in Groningen en Poppodium in Tilburg, maar beide optredens zijn jammer genoeg uitverkocht.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

U-Mass
Wave of Mutilation
Head On (The Jesus and Mary Chain cover)
Monkey Gone to Heaven
Caribou
Hey
Kings of the Prairie
The Vegas Suite
In Heaven (Lady in the Radiator Song) (Peter Ivers & David Lynch cover)
Where Is My Mind?
Vamos
Death Horizon
Here Comes Your Man
Motorway to Roswell
Velouria
The Happening
Gouge Away
Debaser
Tame
Bone Machine
Cactus
You’re So Impatient
Oyster Beds
Chicken
Wave of Mutilation (UK surf)
Mr. Grieves
Nimrod’s Son
Into the White