© Gideon van der Stelt
Alexandra Alden kondigt haar derde album aan. When is it too late? zal verschijnen op 10 oktober 2025. Als smaakmaker laat ze nu alvast de single “Magnolia” tot bloei komen. Een song die volledig bij haar past: warm, intiem en oprecht.
Alexandra Alden is een singer songwriter van deze wereld. Ze is geboren in Malta, deels opgegroeid in Duitsland, meermaals verhuisd en nu woonachtig in Nederland. Daardoor heeft zij een krachtig gevoel ontwikkeld voor haar relatie met de omgeving. Een gevoel dat zij met veel warmte vastlegt in persoonlijke songs. Songs die in alle openheid gedrenkt zijn in melancholische metaforen van observaties en innerlijke verwerking, hoop en verlangens. Zo deed ze dat op haar debuut Wild Honey (2018). En zo deed ze het op haar tweede Leads to Love (2021).
En zo zal ze dat waarschijnlijk ook gaan doen op haar derde album When is it too late, dat deze herfst verschijnt. Het is geïnspireerd op de bekende ‘metafoor van de vijgenboom’ uit het boek ‘The Bell Jar’ van Sylvia Plath: ‘De hoofdpersoon ziet de takken als mogelijkheden in haar leven. Een tak heeft een gelukkig gezin, de andere een carrière als dichter. Aan iedere tak groeit een rijpe vijg. En zij staat daar maar, zonder te kiezen, terwijl de vijgen langzaam oud worden…’
In dit licht past ook haar nieuwe single “Magnolia”. In een persoonlijk gesprek zegt ze hierover: ‘”Magnolia” is geïnspireerd op het idee van schoonheid en leven dat door het beton heen breekt. Juist wanneer we dat het meest nodig hebben. Zoals de zon die door de wolken komt na een zeer donkere winter. Sinds maart dit jaar maakte ik elke dag een wandeling naar de magnoliabomen in mijn straat, om getuige te zijn van de bloei, van knop tot bloem. Het was heel magisch…’
De manier waarop Alexandra het verwoordt, zo legt ze het gevoel ook vast op muziek en op beeld. Opgenomen in het Museum voor Archeologie in Malta, laat ze in “Magnolia” de oude fresco’s tot leven komen, creatief ondersteund door het Maltezer Nationale Dansgezelschap Zfin. Met eerbied voor de cultuur van haar land staat zij zelf centraal, met haar gitaar. Haar stem klinkt warm en intiem. En voelt meteen heel persoonlijk aan. Alsof jij mee mag luisteren en mee mag gaan in haar gevoelswereld. Nergens wordt de song groots. Haar stem en gitaarakkoorden dragen het nummer. De percussie blijft minimaal en de synthklanken zijn haast ambient. Toch voelt het achterwege blijven van een climax niet als een gemis. Het hoort hier, het past.
Ze opent met: ‘I am like that Magnolia tree, Blossoms weeping, I am not as strong as I seem, I am barely breathing’. Om in het refrein af te dalen naar de kern: ‘New affection shows me what I miss’. En in mantra-mars verzuchtend af te sluiten: ‘Do you feel it? Do you feel it?’
En nee, je hoeft de tekst niet te analyseren. Laat hem gewoon op je inwerken, net als de prachtige beelden. Ze vloeien in elkaar over, worden één. Zonder climax, maar wel als een hoogtepunt. Meer is er niet nodig. Warm, intiem en oprecht blijkt meer dan genoeg voor een mooie song.
Facebook / Instagram / Website
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
