© CPU – Mathias Verschueren (archief)
Velen zeggen dat het festivalseizoen begint bij Paaspop, maar fans van de zwaardere genres denken daar waarschijnlijk wel anders over. Op een kleine dertig kilometer vanaf Schijndel vindt in Tilburg namelijk al jaar en dag Roadburn plaats. Het donkere, boutique-festival is al jaren een vaste waarde voor wie houdt van het grensverleggende binnen de heavy scene en het ontdekken van de nieuwste talenten. Hoewel het festival officieel pas op donderdag begint, trapten we het net als vorig jaar al een dag eerder af met The Spark: de gratis pre-party die traditiegetrouw op de vooravond van Roadburn plaatsvindt. Wat ooit begon als een klein opwarmertje, is intussen uitgegroeid tot een volwaardige pre-workout voor de oren, met drie bands die de trommelvliezen volledig wakker schudden voor het weekend.
Drukker dan afgelopen jaar en met een volle NEXT-stage als gevolg deed de organisatie het festival officieus op gang trappen met twee groepen uit de hoofdstad van onze Noorderburen, waarvan Temple Fang de spits mocht afbijten. De band speelde een stevige dosis psych-prog en ging voorzichtig te werk door steeds met precisie hun songs op te bouwen, om er vervolgens na enkele minuten stevig in te klappen. Temple Fang kreeg één uur de tijd, maar met tracks met een gemiddelde duur van een kortfilm, was de setlist slechts gevuld met een handje vol nummers. Toch wist het voldoende variatie te brengen en bleef het boeiend tot de laatste noot, al duurde dat soms enkele tientallen minuten voordat deze daadwerkelijk kwam.
Rattenburcht was een stuk sneller met zijn nummers en tikte doorgaans niet eens de drie minuten aan. Het was sowieso een flink contrast met zijn voorganger, want met een mix van black en punk in plaats van prog was het een wereld van verschil met zijn voorganger. Niks geen voorzichtige intro’s of traag opbouwen, maar er meteen regelrecht op. Met vaak bijna primitieve schreeuwen werd onze focus al snel gericht op de stembanden van het drietal, terwijl ze stuk voor stuk hun instrumenten afbeulden alsof die er met hun partner vandoor waren gegaan. Wel was het door de intensiteit lastig om mee te krijgen welk nummer ze daadwerkelijk aan het spelen waren, maar dat zijn details op een voor de rest prima beukfeestje.
De grootste vis van de woensdag was echter Thou, die ons een voorproefje gaf op hun show later in de week. De band mag namelijk op vrijdag de Main Stage van 013 afsluiten met een set in het teken van Umbilical, het meest recente album van de Amerikanen, maar koos gisteren voor geweld uit de gehele discografie. Flink geweld wel te verstaan, want de muren van de NEXT-stage trilden geregeld mee op het logge geluid dat Thou over het publiek uitstortte. De band grossierde in trage, slepende riffs die aankwamen als betonblokken op je borstkast, afgewisseld met de explosieve uitbarstingen van Bryan Funck wanneer hij zijn strot opentrok.
Tracks als “I Feel Nothing When You Cry” en “Unbidden Guest” sleurden ons moeiteloos en zonder pardon mee in een loodzware set die geen ruimte liet voor ontspanning. Geen tierlantijntjes, geen gepraat tussen de nummers door, gewoon riff na riff die als een sloophamer binnenkwam, dat was hoe de set van Thou in elkaar stak. Elke uitbarsting werd zorgvuldig opgebouwd, om er dan genadeloos in te kletsen en niet meer achterom te kijken. Het was de perfecte voorbode op wat later deze week gaat komen en diende bijna als waarschuwing voor de set van komende vrijdag. Want als dit nog maar het voorspel was, dan belooft die show een climax van jewelste te worden.
Roadburn begint vandaag dan toch echt officieel! Het festival in het hart van Tilburg gaat nog een heel weekend door en met namen als Altin Gün, Chat Pile en Cave In op het programma liggen de hoogtepunten al voor het grijpen. Wij duiken de komende dagen middenin de actie en brengen verslag uit van alles wat schuurt, beukt en overrompelt. Mocht je er zelf ook bij willen zijn dan kan dat. Op de website van Roadburn zijn nog enkele tickets voor het volledige weekend te vinden.
