© CPU – Joost Van Hoey
Voor sommige Belgische muzikanten geldt: het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Wolf Vanwymeersch zette zijn eerste muzikale stappen met Waldorf, een naam die op gepaste momenten nog steeds opduikt. Toen dat project ophield te bestaan, bereikte hij de grootste podia van het land met The Van Jets, om daarna met Elefant weer de underground in te duiken. Als frontman draait hij zijn hand er al geruime tijd niet voor om met Wholes datzelfde circuit uit te spitten. Ondersteund door leden van onder andere Pink Room en Hypochristmutreefuzz is het DNA van de Arteveldestad overvloedig aanwezig. Zelf noemt de band haar sound ‘exorcismemuziek’. Zo ver zouden wij het niet willen drijven, maar dat de leden de muziek van hun jeugd proberen terug te vinden, is allerminst vergezocht.
Ondanks de individuele ervaring van de bandleden, staat ook dit project aan de vooravond van een eerste keer. Wholes was live al enkele keren te spotten, maar nu is een glimp van dat gevoel vereeuwigd op “Till We Don’t Meet Again”. De zwartgalligheid die de titel al aankondigt, druipt er spreekwoordelijk van af. De fuzz- en gitaareffecten klinken namelijk bewust monotoon en vlak, om een soort trance teweeg te brengen. Erg vrolijk worden we daar niet van, maar dat sluit perfect aan bij de grillige aprilse buien die op ons afstevenen. In de wereld van Wholes was het sowieso al een utopie om überhaupt iets van zon te mogen verwachten. Zeker Wolfs zanglijnen dwalen door een permanente schemering, waar melancholie en desillusie met elkaar in gevecht gaan. Kortom, Wholes levert een degelijke debuutsingle af die naadloos aansluit bij de sfeer en esthetiek die de bandleden uitdragen.
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
