In 1993 stond Sugar als tweede band op de affiche van Torhout/Werchter. Frontman Bob Mould en bassist David Barbe waren op het podium van plaats verwisseld waardoor Mould met een muizenstemmetje aan het zingen was terwijl Barbe tijdens de refreinen loeihard klonk op de weide. Het duurde verdikke een hele poos voor de mannen in de toren beseften dat het helemaal fout klonk. Nonkel Bob had samen met Grant Hart in de jaren tachtig de Amerikaanse punk op de kaart gezet met Hüsker Dü. Meningsverschillen dreven de twee protagonisten uit elkaar en Grant Hart musiceert ondertussen zelfs al in de wolken met een bord rijstpap voor zijn neus. Mould richtte dan maar Sugar op en hun platen Copper Blue en Beaster zijn twee blauwdrukken van hoe rockmuziek toen moest klinken. Het waren de jaren van enerzijds de commerciële grunge en anderzijds de grunge die bestaansrecht vond in de smerige goten van Seattle. Mould en zijn twee medebandleden David Barbe en Malcolm Travis creëerden eerder melodieuze rocksongs die alle houders van een ticket op de festivals van a tot z konden meebrullen. Het is dus die mannen in de toren vergeven; het publiek deed wat Mould even niet kon doen achter zijn microfoon.
Mould meandert graag tussen Hüsker Dü, Sugar en zijn soloplaten. De bands zijn nooit opgeheven, maar durven pauzes nemen even lang als het bestaan van het Romeinse Rijk. Solo heeft de man ook al een heel aantal albums bij elkaar gepend en het straffe is dat het steeds onmiskenbaar als Mould klinkt. Na zeven seconden weten we gewoon dat de muziek van de man uit het ministadje Malone door onze luidsprekers schalt. We vinden “Hoover Dam” van Sugar nog steeds een van de beste rocksongs aller tijden. Zijn “If I Can’t Change Your Mind” werd gespeeld op de begrafenis van een dierbare vriend. De priester was tegen, maar er was geen houden aan. De pannen moesten van de kerk in Lier, punt uit! Het was de tijd van de cd’s en dat onding bleef in het midden van de song gewoon hangen. Weg sfeer, maar eerlijk gezegd toch wel goed gelachen in dat huis van onze lieve vader. Here We Go Crazy, dat is alvast de titel van de verse soloplaat van de bebrilde, kale Amerikaan. Nonkel Bob dus!
Elf nummers telt de verse plaat en we beginnen met de titeltrack “Here We Go Crazy”. Het duurt nog geen vijf seconden en we worden meegesleurd in het verhaal dat de man ons te vertellen heeft; die karakteristieke klok van een stem, die powerakkoorden en dat refrein dat we na een nanoseconde kunnen meebrullen. Vintage Mould! “Neanderthal” was net zoals het eerste nummer een vooruitgeschoven single en deze schijf had zo op een van die epische, iconische albums van Sugar kunnen staan. Mould vindt zichzelf niet opnieuw uit en daar zijn we heel blij om. Geen gedoe met nieuwe technologieën, drumcomputers, autotune en wat nog meer. Gewoon gitaar, basgitaar, drums en hier en daar eventueel een flinterdun streepje synth; duidelijke rockmuziek die zestig jaar geleden ook had kunnen gemaakt worden en in de toekomst ook steeds zal blijven bestaan.
Op zich valt er niet heel veel te zeggen over deze plaat. Dat is zeker niet neerbuigend bedoeld, integendeel. Mould is duidelijk een rocker in hart en nieren en dat al meer dan veertig jaar. In elk decennium heeft de artiest platen gemaakt die onze wereld serieus hebben beïnvloed. Ga er maar eens aan staan om met dezelfde akkoorden en dezelfde instrumenten die al een miljoen keer bespeeld zijn toch rocknummers te maken die blijven beklijven. Werkelijk elk nummer op de plaat heeft diezelfde rockstructuur van intro, strofe, refrein, bruggetje en opnieuw refrein. Het is wel merkwaardig hoe energiek de muziek steeds is bij zijn bands. De singer-songwriter is ondertussen vierenzestig jaar oud en dat is tegenwoordig eigenlijk niet oud meer, maar hij blijft gewoon klinken als een kereltje van twintig jaar dat net zijn eerste gitaarnoten heeft leren spelen zonder al te grote fouten.
Op “Lost Or Stolen” kan even de gitaarriem van de elektrische gitaar af om plaats te maken voor wat akoestische rust. We vinden de zanger het minst goed wanneer hij open en bloot zonder drumbom en basgeweld begint te spelen. Dat is echter gewoon persoonlijk. We houden gewoon meer van die voortvarende, dynamische rocksongs, maar dit is op zich allemaal gezever in de marge. De volgende drie schijven “Sharp Little Pieces”, “You Need To Shine” en “Thread So Thin” zijn opnieuw drie pittige, krachtdadige rocksongs. Eindigen doet de goede man toch met een iets rustiger nummer, “Your Side”, waar het refrein toch nog een laatste muzikale explosie in huis heeft. Kort gesteld maakt Mould weer een goede plaat, een plaat zoals hij er werkelijk al tientallen heeft uitgebracht. We kunnen alleen maar tevreden zijn dat hij gewoon zichzelf blijft en het doet er voor hem niet toe in welk decennium of zelfs welke eeuw we nu zitten. Merci nonkel Bob!
De muzikant is slechts enkele dagen op het oude continent Europa en slaat de Lage Landen deze keer over. We kunnen de kerel gelukkig veel vergeven. Nadien is er een grote tournee in zijn eigen Verenigde Staten van Amerika. Zolang hij zich amuseert, is het voor ons allemaal wel. Hij komt ooit nog wel een keertje langs. Stop de rollen, stop de pers. We komen letterlijk net te weten dat Bob Mould een show heeft aangekondigd voor 25 november in Het Depot in Leuven! Verser dan een croissant op zondagochtend!
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Neanderthal”, ons favoriete nummer van Here We Go Crazy, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
