Noah Lennox heeft altijd al muziek gemaakt die van de norm afwijkt. Als lid van Animal Collective vaart hij al 25 jaar mee met de indrukwekkende en vooral eigenzinnige koers van de band. Maar ondertussen heeft Panda Bear ook solo met een grote vernieuwingsdrang andere horizonten verkend. Al jaren verkent hij nieuwe muzikale richtingen op zijn sterke soloplaten. Zijn nieuwste album Sinister Grift is ook zo’n plaat, al zit de vernieuwing hier meer in de eenvoud. Juist die eenvoud versterkt de helderheid van de boodschap van de plaat.
Noah Lennox’ leven is de laatste jaren namelijk ingrijpend veranderd. De anders zo gesloten muzikant spreekt in interviews openlijk over een moeilijke periode waar hij door ging, waar ook zijn stukgelopen huwelijk deel van uitmaakte. Hoewel hij in zijn muziek een afstand wil bewaren met zijn persoonlijke ervaringen, gaat Sinister Grift wel over diepmenselijke thema’s: familiebanden, spijt, fouten maken, kwetsen en gekwetst worden.
Hoewel Panda Bear en producer van dienst (en tevens Animal Collective-bandgenoot) Deakin de intentie hadden om experimenteel te knutselen met de geschreven nummers, hebben ze het toch over een andere boeg gegooid. Sinister Grift klinkt namelijk uitzonderlijk puur, warm en nabij. Geen duizelingwekkende vloedgolf aan samples zoals op het briljante Person Pitch, geen geschuur en gebots zoals op Tomboy, geen uitzinnige dubeffecten en complexe ritmes. In plaats daarvan: puurheid. We krijgen een geluid te horen dat meer aanleunt bij wat je van een fysieke band zou verwachten: gitaren, keys, een ritmesectie en niet teveel poespas. Dat is trouwens een aanpak die hij live doortrekt, want hij is voor het eerst op tour met een eigen samengestelde groep.
We moeten erkennen dat Panda Bear zich al als een meester bewezen heeft in het combineren van kristalheldere teksten en overweldigende producties, denk bijvoorbeeld aan oudere nummers als “Take Pills” over antidepressiva, “You Can Count On Me” of natuurlijk de indiehit “My Girls” over zijn vaderschap. Zijn nieuwe, vereenvoudigde aanpak doet echter een verfrissende wind door zijn nummers waaien. Het maakt het makkelijker om voeling te krijgen met zijn liedjes. Het feit dat hij het imposante kader rond zijn werk durft te laten vallen, getuigt van maturiteit. Daarnaast versterkt het feit dat hij meer mensen toelaat in zijn proces, het menselijke aspect op Sinister Grift. Zo is “Anywhere but Here” een bijzonder rakend moment. Op de tonen van een stabiele gitaarmelodie gaat Noah Lennox in duet met zijn dochter die een gedicht in het Portugees brengt.
Ondanks dat Sinister Grift grotendeels over pijnlijke zaken gaat, opent de plaat met een salvo aan vrolijk klinkende psychedelische popnummers. “Praise” is een snoepje waar de sixtiesinvloeden flink doorsmaken. Met zijn jongensachtige stem stapelt Panda Bear hemelse harmonieën. Hij is echter niet de enige stem die we op dit nummer horen. Zijn teksten worden namelijk beantwoord door Rivka Ravede, lid van The Spirit of the Beehive en zijn nieuwe liefde. ‘Only want to give it to you’ antwoordt ze wanneer Noah ‘My heart, it bends before it breaks’ zingt.
Zij is lang niet de enige die we op Sinister Grift horen. Ook alle leden van Animal Collective maken ergens wel een bijdrage. Is het niet in de productie, dan is het wel door het toevoegen van een element. Zo zorgen Avey Tare en Geologist voor een collage van geluidjes op “Ends Meet”. Het is een bescheiden bijdrage, want het blijft wel een Panda Bear-album. Het dienen van het nummer is de kerntaak en dat houdt deze single en de andere nummers zo puur. De eenvoudige instrumentatie en aanstekelijke zanglijnen blijven in focus. Zo ook op “Ferry Lady”, een van de hoogtepunten op de plaat. Met een knipoog naar dubmuziek en schallende synthtrompetten weet de muziek te verrassen zonder te overweldigen.
In de tweede helft van het album wentelt de sfeer om. De vrolijke aankleding van de songs maakt plotseling plaats voor een serieuze en serene toon. Op “Venom’s In” wordt een lager tempo geïntroduceerd. Hoewel Sinister Grift ons niet overdondert met duizelingwekkende productie, biedt het wel een welkome adempauze. De ruimte wordt opgevuld met een subtiele lapsteelgitaar en een meer poëtische kant van Lennox zijn teksten. Van daaruit zinkt Panda Bear nog dieper in gedachten. De muziek volgt. Het summum hiervan is “Elegy for Noah Lou”, een zes minuten durend moment van verstilling. Begeleid door een sfeervol klankentapijt gaat hij diep op zowel tekstueel als muzikaal vlak. Het is sinds “Tropic of Cancer” geleden dat Panda Bear zo delicaat en kwetsbaar klonk, ook al zijn de thema’s verschillend. Hoewel deze verstilde nummers zich allemaal tegen het einde van Sinister Grift bevinden, bieden ze wel een balans. Ze hangen een betekenisvol gewicht aan de plaat.
“Defense” biedt echter de ideale afsluiter. Niet alleen dankzij de bijdrage van Cindy Lee, die de eer kreeg om als eerste persoon een gitaarsolo te voorzien op eender welke Animal Collective-gerelateerde plaat, maar ook vanwege de oprechtheid waarmee Panda Bear zich uit. Het is een nummer dat je opmontert zonder de zwaarte van het leven te ontkennen. Het biedt een vorm van strijdvaardigheid en een gegronde hoop naar betere tijden. ‘Here I come’ blijft Lennox herhalen terwijl de laatste tonen van het album klinken. Wij hopen in ieder geval mee dat Panda Bear met nieuwe muziek naar buiten blijft komen, want ook 25 jaar in zijn carrière kan blijft hij verrassen. Met Sinister Grift bewijst Panda Bear dat minder écht meer kan zijn.
Panda Bear staat op zondag 6 april op Rewire in Den Haag.
Website / Facebook / Instagram
Ontdek “Praise”, ons favoriete nummer van Sinister Grift, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
