Een echte vriend is iemand die een lijk mee begraaft die door die beste vriend is vermoord. Je stelt geen vragen, je zet gewoon mee de schep in de grond om de overblijfselen de grond in te duwen. Nadien drink je een borrel, zonder vragen. Dat is pas een échte vriend. A Place To Bury Strangers zijn New Yorkers, drie muzikanten die op het rijbewijs de namen Oliver Ackermann, John Fedowitz en Sandra Fedowitz hebben staan. John en Sandra zijn in de echt getrouwd, waarvoor hulde. De voorbije lente, waar is de tijd, bracht het drietal The Sevens uit. De muziek werd eerst uitgebracht op vinylsingles met een old school A-kantje en B-kantje voor het op de radiogolven werd gegooid om het publiek op de streamingdiensten te bedienen. In 2024 mag dit beschouwd worden als een huzarenstukje, maar dat stukje huzaren werd netjes afgehandeld.
De band is niet verlegen om stunts dus. Op de lauweren kan nadien gerust worden, maar het drietal begon direct te werken aan een nieuwe plaat met de titel Synthesizer. Tien songs die in elkaar geknutseld werden met een toetsenapparaat van eigen makelij. Op de hoes staat het elektronische circulatieplan om dit muziekinstrument volledig na te bouwen. We mogen stellen dat de band alvast creatieve bedenksels heeft. En wat met de muziek op deze plaat?
Het nieuwe album telt 10 schijven en we vangen aan met “Disgust”. Een mokerslag op het gezicht is wel het minste wat we hierover kunnen neerpennen. Een mega dikke voenk op ons prachtige wezen, door dit keiharde industrialnummer! Een begin om U tegen te zeggen. En bij A Place moet je niet op pauzes wachten. “Don’t Be Sorry” is vette new wave, maar op zich niet het beste nummer van de verse worp. “A Fear Of Transformtion” daarentegen is een van de allerbeste cold wave songs die we ooit hebben gehoord. Dit nummer beluister je no way helemaal alleen in een donker krocht, tenzij je echt wilt kapotgaan aan een hartverlamming van angst.
Het lastige aan het industrialgenre blijft uiteraard wel dat het meestal geen muziek is waarvoor veel goede momenten bestaan om ze eens loeihard op te zetten. Alle nummers die op Synthesizer staan, zijn eigenlijk gemaakt om live te ondergaan in een oude, vuile, muffe loods waar de strobe lights onophoudelijk aan een razend tempo aan en uit floepen. Geen enkele van de platen van het New Yorkse driespan is gemaakt om thuis eens op het gemak op te leggen. Een goed alternatief voor de loods is evenwel de eigen auto waarin je helemaal alleen een nachtelijke rit maakt op eender welke autosnelweg. En dan, dan komt de muziek van A Place To Bury Strangers perfect tot zijn recht. Ook de nieuwe plaat leent zich hier perfect toe. Dit is eenvoudigweg een van de beste industrialbands die er nu bestaat!
Toch gaat de band voor ons af en toe de mist in. Akkoord, industrial gemengd met new wave staat bijna synoniem voor een betonnen muur van geluid, maar bij “Bad Idea” en “It’s Too Much” is er eigenlijk sprake van een zeer overdreven overdrive en distortion. De titels zeggen het zelf: het is een slecht idee om te veel te willen doen. Een geluid dat we bij het driespan zelden of nooit horen, is funk. Dit klinkt nogal logisch, maar het baslijntje in “Plastic Future” klinkt opvallend groovy voor de drie Amerikanen. Een moment van rust wordt nooit gegund aan het publiek en daar is zeker niets mis mee, integendeel. Op de laatste schijf, “Comfort Never Comes”, die bijna acht minuten duurt, zakt het tempo toch een heel stuk. Het rustpunt is dus relatief en we krijgen zelfs een country vibe voorgeschoteld, een beetje zoals The Fields Of The Nephilim dat ook steeds meenam in zijn composities.
Wanneer we dit neerschrijven is de band net in Europa aangekomen voor een tweetal weken van concerten. De Lage Landen worden deze keer echter niet bediend. Uitwijken kan nog naar de Scandinavische landen, Duitsland of Polen. Wij troosten ons echter met Synthesizer, een langspeler waar het gros van de songs meer dan dik in orde is. Enkele misstappen zijn de band zeker vergeven. De creativiteit, de geluidsmuur, het spelplezier enzovoort zit er allemaal netjes in. We krijgen net telefoon van een heel goede vriend die een lichaam wilt begraven. We drukken verder dus geen toetsen meer in, maar halen onze schop uit het tuinhuis. Hopelijk vinden we een plaats om die overleden vreemdeling te begraven. De soundtrack voor ons komende avontuur hebben we al!
Facebook / Instagram / X / Website
Ontdek “You Got Me”, ons favoriete nummer van Synthesizer, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
