Voor een groep die zichzelf ‘the best band since Oasis’ noemt, was de release van Enumclaws tweede album symbolisch getimed. Terwijl vrijdag miljoenen Oasisfans met klamme handjes de ticketverkoop van hun concertreeks afwachtten, bracht Enumclaw buiten het oog van de wereldpers Home in Another Life uit. Zanger Aramis Johnson schrijft net als de broers Gallagher aanstekelijke liedjes en heeft met zijn groep ambities op de schaal van sportarena’s, maar daar houdt de vergelijking op. Hij toont geen spoor van arrogantie – en zijn muziek klinkt simpelweg te Amerikaans om als britpop te kunnen doorgaan.
Enumclaw komt uit Tacoma, een stad in de noordwestelijke hoek van de Verenigde Staten. De bandnaam is overigens geleend van een stadje vijftig kilometer verderop. Hoewel hun alternatieve indierock mooi aansluit bij het muzieklandschap van de naburige grootstad Seattle, blijft de groep lokaal verankerd. ‘Tacoma’ staat zelfs vermeld op de albumhoes van Home in Another Life, in de vorm van een ornamentele riemgesp die doet vermoeden dat er nog cowboys rondlopen. Ergens thuis horen krijgt op de plaat gestalte in nummers over familie, vrienden en zelfontwikkeling.
Het mooiste voorbeeld is “Not Just Yet”, waarin Aramis Johnson de onmacht uitschreeuwt die hij ervoer nadat zijn favoriete oom de diagnose van jongdementie kreeg. Hij beschrijft erin hoe Uncle Mike als een vader voor hem was die hem ‘alles’ heeft geleerd. Het nummer heeft bovendien een heerlijke intro waarin de gitaar verrassend hoopvol klinkt. Enumclaw is trouwens echt een familieaangelegenheid, want de bassist is Johnsons jongere broertje Eli Edwards. Die krijgt een grotere rol op “Spots”, die de lage tonen uitrolt waarover de gitaarnoten buitelen. De muziek weerspiegelt Johnsons gemoedstoestand, die geen blijf met zichzelf weet van verliefdheid.
Aramis Johnson heeft geen sterke stem, maar hij zingt tenminste wel voluit. Het is alsof de muziek hém dicteert hoe hij moet zingen. Als songschrijver kiest hij voor directe taal, die zijn geloofwaardigheid nog meer vooruithelpt. De zangstijl doet denken aan die van J Mascis, en het gitaarspel is bij Enumclaw even essentieel als bij Dinosaur Jr. Neem “Sink”, dat start met een vrolijk getokkel waaronder lagen distortion glijden. Enumclaws geluid is gelukkig eigen en herkenbaar genoeg om zich te onderscheiden, zowel van hun voorbeelden uit de jaren negentig als van hun tijdgenoten die dezelfde inspiratiebronnen aanboren.
Ook op het debuut Save the Baby (2022) was Enumclaw open over zijn gevoelens, maar de boodschap is nu snediger verpakt. Dat is enerzijds te danken aan een scherpere productie. Het alternatieve platenlabel Run for Cover haalde de band binnen, waar hij met songtitels zoals “I’m Scared I’ll End Up All Alone” en “I Still Feel Bad About Masturbation” aanschurkt tegen de vele emogroepen op het label. Anderzijds zijn de muzikanten van Enumclaw opmerkelijk gegroeid. Tijdens het maken van het eerste album waren ze nog echte beginnelingen, die vasthielden aan een klassieke songstructuur. Nu hebben de bandleden zich hun instrumenten echt eigen gemaakt, met een opwindender, daadkrachtiger geluid als gevolg. Dat wordt het best gevat in “Change”, dat is opgebouwd uit enkele minimale akkoorden en een refrein die de koe bij de hoorns vat.
Enumclaw maakte met Home in Another Life een leuk indierockalbum dat hoopvol van toon is ondanks sommige zware thema’s zoals ziekte en eenzaamheid. In de directe nummers blijft songschrijver Aramis Johnson dicht bij zichzelf en de mensen die hij graag ziet. De rafelige stijl draagt bij tot de geloofwaardigheid en de bandleden grijpen alles binnen hun kunnen aan om zijn verhaal te brengen. Hoewel Enumclaw niet snel in de voetsporen zal treden van hun idolen Oasis, zijn ze een mooi pad voor zichzelf ingeslagen.
Facebook / Instagram / X / Website
Ontdek “Change”, ons favoriete nummer van Home In Another Life, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
