Binnen het genre van de psychedelische metal heeft Uncle Acid & The Deadbeats geen uitgebreide introductie nodig. De Britten hebben na vijftien jaar carrière naam gemaakt als kwaliteitsvolle rockers. We kunnen echter meteen met de deur in huis vallen dat ze met deze Nell’ Ora Blu een ambitieuze, zij het zeer wisselende, plaat afleveren. Het album, geïnspireerd door de underground Italiaanse Giallo-films uit de jaren ’70, probeert een sonische wereld te creëren die meer op een filmische ervaring lijkt dan op een traditioneel rockalbum.
Hoewel het lovenswaardig is dat de band zich buiten de gebaande paden waagt, slaagt Nell’ Ora Blu er niet altijd in om zijn visie volledig te realiseren. De dialoogfragmenten uit de Italiaanse films voelen vaak geforceerd en onsamenhangend aan, waardoor de luisterervaring eerder verstoord dan verrijkt wordt. Het gebrek aan samenhang tussen de nummers draagt vaak meer bij tot verwarring dan sfeercreatie. Terwijl sommige tracks interessante stemmingen oproepen, zoals het dreigende “Tortura al Telefona”, voelen andere nummers aan als niets meer dan aan elkaar geplakte intermezzo’s, waardoor het geheel wat in elkaar stuikt. Wat ook een gemiste kans is, is dat de sporadische momenten dat er gezongen wordt, de teksten in het Engels zijn en niet in het Italiaans
Nummers als “Solo la Morte ti Ammanetta” bieden een glimp in de gedachten van de moordenaar, met scherpe, doordringende synths en krachtige momenten tussen alle instrumenten. Ook “La Vipera” brengt een heuse spaghettiwesternsfeer mee dat doet denken aan Ennio Morricone. Helaas worden deze momenten te vaak overschaduwd door tracks zoals “La Casa Delle Anime Erranti”, die weinig meer lijken te zijn dan vage klanklandschappen zonder duidelijk doel of richting. Hoewel het album dus zeker enige experimentele flair heeft en enkele interessante momenten bevat, zal het waarschijnlijk alleen aanspreken bij een nichepubliek van liefhebbers van Giallo-films en zeer experimentele muziek. Voor fans die op zoek zijn naar de typische jams en het klassieke zware geluid van van Uncle Acid & The Deadbeats, zal Nell’ Ora Blu waarschijnlijk teleurstellend zijn.
Het is een album dat zijn doel mist en uiteindelijk meer voelt als een onsamenhangend experiment dan als een coherent muzikaal werk. Hoewel sommige nummers, zoals voorgenoemde “Tortura al Telefona” en “Solo la Morte ti Ammanetta”, momenten van briljantie bevatten, worden deze overschaduwd door fletse tracks zoals “La Casa Delle Anime Erranti” en een algeheel richtingloos gevoel. We vragen ons ook af hoe de band dit live zal gaan brengen, want het contrast met hun eerder werk is groot. Een klapstoeltje meenemen voor tussen het headbangen door dan maar?
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Solo la Morte ti Ammanetta”, ons favoriete nummer van Nell’ Ora Blu, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
