
Rondom ons horen we mensen babbelen en kinderen spelen, wanneer een heerlijk warme piano het achtergrondgeluid doet wegvagen. Het is zo’n deuntje dat niet enkel in je hoofd blijft hangen vanwege zijn aanstekelijkheid, maar ook door zijn charme. De klank doet in de eerste plaats al vermoeden dat het instrument in kwestie niet al te duur is. Bovendien verraadt de muzikant zelf ook zijn gebrek aan expertise door enkele niet zo accuraat getimede noten. In een genre zoals pakweg jazz zou dat problematisch kunnen zijn, maar bij indiepop klinkt het volgens ons juist extra oprecht en hartverwarmend. De pianomelodie vormt de fundering van de rest van het nummer en wordt aangevuld met zijn zwoele stem. De akkoordenprogressie blijft eigenlijk identiek over het hele nummer, behalve tijdens de bridge. Wij kunnen er echter niet genoeg van krijgen en ontvangen dat tekort aan variatie dus ook met open armen. Kortom, voor een eerste nummer is dit gewoonweg een topper. Wij hopen dus dat we nog lang niet het laatste hebben gezien van Sonic Løland.
Ontdek nog meer nieuwe muziek op onze Spotify.






