AlbumsRecensies

Ballaké Sissoko – Djourou (★★★½): Vernuftige vernieuwing

Het is een verhaal dat de wereld in moet. Niet enkel wordt zijn thuisland Mali frequent geplaagd door bendes en allerhande terroristen die erop uit zijn om muziek helemaal te verbannen, ook zag Malinese koraspeler Ballaké Sissoko, die samenspeelde met de wereldberoemde Italiaanse pianist Ludovico Einaudi, zijn geliefde kora op het einde van zijn Amerikaanse tournee in 2020 omwille van bureaucratische formaliteiten geheel vernietigd. Eenmaal gearriveerd in Parijs zag hij het instrument eindelijk terug, samen met een formele, weinig respectvolle nota van de veiligheidsadministratie dat het instrument intussen volledig ‘geïnspecteerd’ werd. Geen excuusnota, niets van dat. Slechts de bureaucratie die zich op zijn allerslechtst liet zien.

Sissoko keerde vervolgens diep teleurgesteld terug naar thuisland Mali, waar hij na lange tijd en tegen alle verwachtingen in zijn zo geliefde kora toch wist te herstellen. Dat zorgde voor een gestage stroom aan inspiraties om nieuwe, warmbloedige koramuziek de wijde wereld in te sturen. Nieuwe composities die nu samen het oorstrelende Djouro vormen.

Djourou laat muziek van zijn meest zuivere kant zien. Het is een album dat met zijn zachte, honingzoete melodieën de luisteraar direct doet wegdromen. Opvallend is dat Sissoko op dit nieuwe album meer dan ooit tevoren toenadering zoekt tot andere artiesten. Die zijn niet van de minsten, overigens. Zo verschijnen de Franse vocaliste Camille (!) op het erg treffend getitelde “Kora”, popster Salif Keita, Vincent Ségal op cello (met wie Sissoko eerder al samenwerkte), Piers Faccini op piano, koravirtuoos Sonah Jobarteh en rapper Oxmo Puccino, die een fikse dosis urban rap in “Frotter les mains” steekt. Het meest opvallende is misschien nog de inzet van een rockband als Feu! Chatterton. Op Djourou huldigt Sissoko dus de essentiële rol van muzikale samenwerking.

Het mooie is dat nummers als de titeltrack “Djourou” het klassieke, authentieke koraspel verrijken met vernuftige vernieuwing. Dat uit zich in een intrigerend, breed en divers klankenpalet. Daarbij put Sissoko onder meer inspiratie uit de klassieke muziek, onder andere Berlioz’ “Symphonie fantastique” die een “Jeu sur la symphonie fantastique” wordt. Evengoed zoekt Sissoko toevlucht in werelden van pop en rock, zoals te horen is tijdens de knappe, dik negen minuten bedwelmende afsluiter “Un vêtement pour la Lune”.

Djourou kan naar het Nederlands vertaald worden als draad. Een vingerwijzing dat deze muziek vooral bedoeld is om de roemruchte fragiliteit van de kora en het koraspel te benadrukken. Tezelfdertijd beklemtoont het in een trek door het bijzondere idee dat deze muziek – ogenschijnlijk rustig, maar onderhuids o zo meeslepend – de luisteraar verder op weg zet naar andere muzikale oorden.

Instagram / Facebook / Website

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.