Trippie Redd mag zich gelukkig prijzen dat de vraag naar zijn naaktfoto’s relatief klein is, want cybersecurity is klaarblijkelijk niet zijn sterkste kant. Voor de tweede maal op rij werd zijn album vroegtijdig te grabbel gegooid op het wereldwijde web. Eind januari was de volledige tracklist minutenlang beschikbaar op Tidal, enkele gelukkigen gingen er snel mee aan de haal en sindsdien kunnen zelfs computerleken na even googelen, luisteren naar zijn nieuwste creatie.
Trippie mag zich ook gelukkig prijzen dat zijn nieuwste album erbarmelijk slecht is, want daardoor was de leak geen wereldnieuws. – De man is misschien toch nog niet zo dom als hij eruitziet. – Voor diegenen die het toch op voorhand hoorden en hoopten dat hij tegen de officiële release nog wat verbeteringen zou doorvoeren (lees: elk nummer opnieuw schrijven, opnemen en producen), zullen met de kous op de kop thuiskomen.
De verwachtingen waren nochtans hooggespannen, met NEON SHARK zou Trippie Redd door de grote poort de wereld van de poppunk betreden. Travis Barker, in een ander leven nog drummer bij Blink-182, zou zowel zijn producer als mentor zijn. Die toonde zijn kunnen in de branche al door de hand van Machine Gun Kelly vast te houden bij diens overstap naar de poppunk, met een dijk van een plaat als gevolg. Bij Trippie daarentegen lijkt het alsof enkel Travis de nota had gekregen wat voor album er op de planning stond. De rapper lijkt volledig te zijn vergeten dat hij ditmaal voor poppunk had gekozen, en zelfs als hij het wist, was de kans dat het goed klonk nog steeds klein. Zijn gekende (bewerkte) sound lijkt enkel te werken bij emorap. Waarom autotune niet uitstierf samen met Cher, of tenminste na het misbruik van Will.i.am, blijft een raadsel.
Vreemd genoeg begint het album niet volledig onaangenaam. Dat dat in de eerste plaats te wijten is aan de samenwerking met Machine Gun Kelly en Blackbear is weliswaar al veelzeggend. Hoe dan ook, “PILL BREAKER” is een leuk nummer. Daarna gaat het helaas snel bergaf, op de volgende nummers valt Trippie’s geluid eerder onder zagen dan zingen. Als je er toch in slaagt doorheen zijn gejammer te luisteren, valt op dat de achtergrondmuziek nog best goed is, bedankt Travis.
De weinige ‘hoogtepunten’ zitten verder in het album verscholen. “FEMALE SHARK”, “SAVE YOURSELF” en “DREAMERS” zijn beter dan de rest, maar zoals een wijs man ooit zei: ‘beter’ en ‘slecht’ sluiten elkaar niet uit. Doorheen het hele album blijf je gewoonweg met de vraag zitten waarom hij hiervoor koos. Dat, en waarom niemand op het idee kwam om eventjes de autotune-schakelaar naar beneden te zetten. Het grootste deel is onverstaanbaar, zowel letterlijk als figuurlijk, en de flarden tekst die je wel opvangt, zijn nietszeggend en saai. Als de relatie zo slecht is als tussen Trippie Redd en poppunk, maak je er beter een eind aan. Zoals het spreekwoord luidt: beter goede buren dan vrienden die je oren doen bloeden.
Toch worstel je je dapper verder door het album, afschuw verandert in trots. Het einde komt in zicht! Tot dan plots “DEAD DESERT” op je pad verschijnt, als de final boss in een oud videospel. Hulde aan de weinigen die de 160 seconden aan geroep en getier kunnen doorstaan. Tijdens die lijdensweg wordt één vraag glashelder: hoe serieus nam Trippie dit album eigenlijk? “DEAD DESERT” is het slechtste nummer van de plaat, misschien zelfs van de 21ste eeuw.
De nieuwe lichting poppunkers begon bij Machine Gun Kelly, en stopt daar klaarblijkelijk ook. Iedereen die vol verwachtingen uitkeek naar de opkomst van een nieuw fenomeen in het genre zal met een leeg gevoel achterblijven terwijl de laatste tier uitdooft. NEON SHARK zal menig poppunker laten draaien in zijn kist. Oké, veel liefhebbers van het nilliesgenre zullen nog in leven zijn, maar de release van dit album zal de teller snel doen oplopen. Experts waarschuwen nu al voor een eerste golf van poppunk-doden.
