Live, Recensies

The Colorist Orchestra & Gabriel Rios @ Handelsbeurs: Rios Deluxe

The Colorist Orchestra is een modern orkest dat al samenwerkte met Emilia Torrini en Howe Gelb. Het doel van de oprichters is om de muziek van een singer-songwriter opnieuw in te kleuren. Hiervoor haalt het gezelschap inspiratie bij onder andere Talking Heads en Moondog. Het orkest bewandelt naar eigen zeggen de dunne grens tussen pop, klassiek en underground. Momenteel zijn ze bezig aan een tournee met Gabriel Rios. De singer-songwriter is half Belgisch en werd geboren in Puerto Rico. Bovendien woont hij tegenwoordig halftijds in de VS. Enkele jaren geleden scoorde hij een grote hit met het prachtige “Gold”, maar sinds 2014 was het vrij stil rond de zanger. Dankzij de samenwerking tussen The Colorist Orchestra en Gabriel Rios was de zanger verplicht enkele nummers af te werken, dus wie weet verschijnt er binnenkort wel een nieuw album.

De Britse Keto kwam met haar gitaren en folkmuziek het publiek alvast wat opwarmen. Normaal gezien heeft ze een band, maar ook op haar eentje wist ze ons te overtuigen. De zangeres begon aan haar set met een akoestische gitaar en heeft een eigen herkenbare manier van spelen en zingen. We hadden één nummer nodig om aan haar sound te wennen, maar daarna waren we wel verkocht. Om de eentonigheid te doorbreken, wisselde Keto na een kwartiertje de akoestische gitaar in voor een elektrische en dat was een goeie keuze. Ze heeft een warme stem waarmee ze met momenten, zoals tijdens “Always”, aardig de hoogte inging. In de zaal was het muisstil waardoor Keto zei dat we haar favoriete publiek van deze tournee waren. Alleen wat spijtig dat het gebabbel uit de foyer zo nu en dan de muzikante oversteeg.

View this post on Instagram

#gabrielrios

A post shared by Steven Philips (@steven.philips.31) on

Al vanaf openingsnummer “Madstone” wisten The Colorist Orchestra en Gabriel Rios te overtuigen. De warme stem van de zanger ging zeer goed samen met de gelaagde muziek. De klanken die zich door de zaal begaven, verwarmden ons van de eerste seconde terwijl het buiten vrij kil aanvoelde. Afgesloten van de realiteit kregen we oude en nieuwe nummers te horen van Gabriel Rios, maar allemaal herwerkt. Zo klonk “Angelhead” zeer speels en werden we er instant vrolijk van. Het funky nummer wou ons doen bewegen en stiekem deden we dit ook. Wanneer Rios de eerste woorden van “Gold” zong, kwam er een enthousiaste reactie die in contrast stond met de intieme sfeer die gecreëerd werd op het podium. De originele versie van het nummer is vrij minimalistisch, maar wij kregen een versie te horen met maar liefst acht muzikanten. De intieme sfeer die we kennen van de albumversie, werd ingeruild voor de sfeer van een warme, ontspannende zomerdag. Dit gold ook voor een hoop andere nummers die vooral afkomstig waren van The Marauder’s Midnight. Van de nieuwe nummers hebben we nog geen albumversie, maar na wat we hier te horen kregen, kunnen we niet wachten tot we ook deze kunnen beluisteren.

Op het podium stond er een vrij grote groep mensen die een hele reeks geluiden produceerden die niet alleen fantastisch goed samen gingen, maar het was bovendien ook zeer aangenaam om naar te kijken. Op het podium stonden een heleboel percussionisten met ongelooflijk veel percussie-instrumenten (zelfs een fietswiel of waterbidon kunnen als muziekinstrument gebruikt worden), een enthousiaste toetsenist met niet één of twee, maar drie keyboards, een basgitarist die ook de contrabas speelde, iemand met nog meer toetsen en knopjes en ook de ‘gewone’ strijkers waren vertegenwoordigd. Na enkele nummers gebruikte een van de twee iets dat op een potlood leek om zijn instrument te bespelen. En in het midden, daar stond een niet al te grote man die grotendeels met zijn ogen dicht stond te zingen en grootse gebaren maakte terwijl hij in de muziek opging. Gabriel genoot en de Handelsbeurs genoot mee.

Zo nu en dan speelde Gabriel Rios ook zelf gitaar, aangezien dit instrument ontbrak in het orkest. Het mooiste aan dit muziekproject was dat het orkest er niet gewoon was om de zanger te ondersteunen. Doorheen het concert voelde en zag je een wisselwerking tussen de achtkoppige band en de frontman die te bescheiden was om zichzelf als frontman te zien. De bisronde werd geopend met een instrumentaal nummer waarbij de muzikanten zichzelf volledig konden laten gaan. De toetsenist stond net niet te dansen van enthousiasme en als wij wat meer plaats zouden hebben gehad, stonden wij vast en zeker ook te dansen. Afsluiten deden de muzikanten en zanger met “El Raton”, een Portugees nummer dat deze avond extra emotioneel was, doordat Rios zijn studententijd hier in Gent doorbracht.

The Colorist Orchestra zegt dat ze het repertoire van een singer-songwriter opnieuw inkleuren. Een vage omschrijving, maar ze klopt wel. Bij het reeds uitgebrachte werk lag de focus op het meest recente album van Gabriel Rios en daar kregen we vaak niet veel meer dan een gitaar, een cello en wat percussie te horen. Van twee naar acht extra muzikanten is een groot verschil. Het leek alsof we een deluxe versie van Rios te zien kregen. The Colorist Orchestra is meer dan gewoon een hoopje muzikanten die wat instrumenten toevoegen aan reeds geschreven nummers. Ze vinden muziek opnieuw uit. Ze maken niet alleen sterke muziek, maar je wordt er ook instant vrolijk van. Dit in combinatie met de warme en met momenten breekbare stem van Gabriel Rios, is vrij uniek. Muziekprojecten als dit zien we niet elk jaar passeren.

25 januari 2020

About Author

Robbe Rooms


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief