Live, Recensies

Goose Non Stop @ Depart (ihkv De Warmste Week): Ons geduld beloond

© CPU – Chris Stessens

Dat de Kortrijkzanen van Goose hun beproefde raveformule Goose Non Stop aanwenden voor het goede doel, is niet nieuw. Gisternacht speelden ze ononderbroken ten dans voor het Kinderkankerfonds, en dat tijdens de eerste editie van De Warmste Week in Kortrijk. Het beloofde een gewonnen thuismatch te worden en zo geschiedde.

Weliswaar nadat ons geduld eerst behoorlijk op de proef werd gesteld, in die mate dat het aanvankelijk meer leek op Goose Non Start. We kregen een meer dan twee uur durende opwarmer van respectievelijk B1980 (het soloproject van Goose-drummer Bert Libeert) en de twintigjarige Italiaans-Belgische DJ Cellini (die ook al enkele Goose remixes op zijn conto heeft). De twee deden heel hard hun best om er de sfeer in te brengen met hun hypnotiserende clubelektro en harmonische emotrance, maar hoe goed ze zich ook van hun taak kweten, het publiek hield de benen stil. Zet B1980 en Cellini met exact dezelfde set in de Fuse en het vuur zit meteen aan de lont, maar het ietwat oudere publiek van De Warmste Week lustte er minder pap van. Iedereen was duidelijk gekomen voor de vier van Goose en bleef vol verwachting naar het podium staren.

View this post on Instagram

#goose #goosenonstop

A post shared by Pieter Schietgat (@pietgat) on

De ellebogen kwamen en masse los van de toog zodra Mickael, Dave, Tom en Bert omstreeks 1u15 als vier verloren zonen op het podium verschenen en “Girls Who Act Like Boys” inzetten, de meest recente single van de band. Gekend of niet, het publiek zong toch al luidkeels mee. Moeilijk was dat niet, want de zanger bedient zich van steeds beknopter wordende lyrics. Hij moest maar tot acht tellen om de zaal op zijn hand te krijgen met het kersverse nummer. Waarop hij ons trakteerde op nog meer nieuw materiaal met “Something New”, de single die in juli uitkwam en die inderdaad een nieuw geluid laat horen, een geluid waarin zowaar ruimte is voor een heuse gitaarsolo. Het ziet ernaar uit dat de gitaar van Dave Martijn op de volgende plaat opnieuw een prominentere rol zal krijgen, al durven we dat na het horen van slechts twee recente nummers niet met zekerheid te zeggen. Meer nieuws had Goose gisteravond voor ons niet in petto.

Vanaf het derde nummer greep de band gretig terug naar zijn back catalogue. Na bezwerende versies van “British Mode” en “What You Need” gorden de mannen de gitaren weer om voor een uitstapje naar Pink Floydiaanse oorden in een tot fantastische proporties uitgesponnen “Call Me”. Dave Martijn leek zijn familienaam voor enkele minuten veranderd te hebben in Gilmour. Wat klonk zijn Stratocaster lekker. Moet er nog delay zijn? Bestaat er dan meer delay? Het publiek smulde ervan en de band was niet meer te stoppen. Ze schakelden een versnelling hoger en Mickael voegde het woord bij de daad: “Can’t Stop Me Now”. Het dak van de Départ was parti.

Zelfs zonder dak ging het nog meer crescendo. Het publiek was blij dat het kreeg waarvoor het gekomen was. Gek gemaakt door opzwepende synths, denderende drums en een zich tot volksmenner ontpoppende frontman, liet de deinende mensenzee zich maar al te graag meevoeren naar de climax van de avond: “Synrise”. Die climax had iedereen natuurlijk allang zien aankomen, maar het effect was er niet minder om, integendeel. Het publiek zag en zong dat het ‘Goe-oe-oe-oe-oe’ was. Na een uur klokte de band af. Kort maar krachtig. Waarna de synthesizers, gitaren en drums van het podium werden gerold om weer plaats te maken voor de DJ-booth en nog een rondje beats. Het gros van de mensen paste daar echter voor en keerde voldaan huiswaarts.

View this post on Instagram

Vlam in de pan. #goosenonstop #warmsteweek

A post shared by tmbrth (@tmbrth) on

Het Mandelaplein en de Départ waren de voorbije dagen al goed opgewarmd door alle liefde, solidariteit en muziek, maar Goose zette alles in vuur en vlam. Het voorprogramma had voor de Warmste Week wat minder uitgebreid gemogen, maar Goose beloonde ons geduld met een voortreffelijke set non stop dansplezier. Een beetje kort, maar in een week boordevol naastenliefde klaagt niemand daarover.

Setlist:

Girls Who Act Like Boys

Something New

Low Mode

British Mode

What You Need

Call Me

Bring It On

Can’t Stop Me Now

Words

Synrise

22 december 2019

About Author

Tom Berth


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief