Live, Recensies

half•alive @ Ancienne Belgique (AB Club): Euforisch kleuren- en geluidspel

Zaterdagavond om 21u stipt gingen de hoofdlampen van de uitverkochte AB Club uit en lichtte op het podium een vierkantige installatie op. Nog voordat leadzanger Josh Taylor zijn eerst noot gezongen had, at het publiek uit de handen van half•alive. Vergezeld door hun vaste dancecrew JA Collective brachten ze een uur durend visueel spektakel dat naast een zegen voor de ogen, ook één voor de oren was.

half•alive is een exportproduct uit het zonovergoten Long Beach, Californië en dat kan je merken. In 2017 bracht het drietal een ep 3 uit, maar nadien werd het even stil rond de groep. Met de release van “still feel.”- begeleid door een klepper van een video – brachten ze in 2018 met hun aanstekelijke beats een beetje zon naar het grauwe België.  Ook de funky opvolger “arrow” was een schot in de roos. Na het terloops uitbrengen van nog wat singles, kwamen de drie artistieke Amerikanen in augustus met hun debuutplaat Now, Not Yet op de proppen. Ze kondigden ook meteen een wereldtournee aan, waarbij ze gisteren halt hielden in de gezellige AB Club.

Als opwarmer werd APRE voor de leeuwen gegooid. Het duo uit Londen – bij live gelegenheden aangevuld door een drummer en gitarist – brengt voornamelijk hedendaagse poprock, maar schuwt occasionele elektronische invloeden niet. Het duurde even tot de Britse band op gang kwam, maar naarmate zij meer plezier uitstraalden, kwam het publiek mee los. Er waren best wat fans van de eerste dag in de zaal: de charismatische frontzanger kreeg in het midden van de set zelfs een boeketje bloemen toegeworpen door een paar meisjes in het publiek.

View this post on Instagram

APRE💐

A post shared by Kato Vindevoghel (@katoedeloe) on

De vaak zeer makkelijke refreinen met veel oo’s en lala’s werden al snel luidkeels meegezongen en al wat de bandleden zeiden werd met enthousiast gejubel onthaald. De mannen van APRE zijn dan voor velen geen nobele onbekenden meer: vorig jaar vergezelden ze Sam Fender op zijn tour, in september stonden ze in de Botanique als voorprogramma van Inhaler en in het Verenigd Koninkrijk tourden ze al rond met Sea Girls. Een aankomende solopassage in ons land staat nog niet meteen op het programma, maar zou gezien hun populariteit zeker niet misstaan.

Wanneer de lichtinstallatie flikkerend aansprong en de bandleden het podium op wandelden, rees een schreeuwsalvo op uit het publiek. Het leek er even op dat de decibel grens overschreden zou worden, maar wanneer “ok,ok?” werd ingezet met een betoverende choreografie, werd het plots stil in de zaal. Een stagehand met een gigantische lamp belichtte Taylor en zijn twee dansers van beneden naar boven, waardoor sterke schaduwcontrasten het podium overnamen en een innemend geheel creëerden. De hoge noten in het nummer vormen af en toe een minieme obstructie, maar verstoren het briljante begin in zijn geheel niet.

De visuele aspecten waren gedurende het volledige concert onberispelijk. Nummers als het kwieke “Pure Gold” werden zowel door choreografie als door de lichtinstallatie ondersteund. Deze twee gingen ook vaak met elkaar in dialoog, wat leidde tot een interessante dynamiek. Het is dan ook jammer dat half•alive in de kleine zaal van de AB stond: doordat het podium niet enorm verhoogd is, kon het soms moeilijk zijn om de dansers te volgen en kreeg je als toeschouwer nooit echt een volledig zicht op het podium. Anderzijds zorgde het JA Collective bij momenten dat de muziek van half•alive te veel naar de achtergrond verdween en het geheel meer een dansshow werd.

half•alive wierp zich op als een zeer entertainende band die belang hecht aan de actieve deelname van het publiek. Tijdens “The Fall” werden de meezingbare stukken aangegeven op het lichtvierkant en na het emotionele “TrusT” probeerden de dansers een choreografie aan te leren. Dit intermezzo was niet per se storend, maar deed toch iets te hard denken aan een dansles van de turnjuffrouw in de basisschool. Het publiek toonde zich desalniettemin gewillig en voerde de choreografie nauwgezet uit tijdens “Rest”. Het gebrek aan organisch enthousiasme en de te sterke focus op het correct uitvoeren van de stappen, zorgde echter wel voor een dipje binnen de set.

“arrow” – dat live doet denken aan Two Door Cinema Club met een vleugje funk – en “still feel.” zorgden zoals verwacht voor de grootste meezingmomenten. De stem van Taylor – die met zijn momenten sterk gelijkt op die van Tyler Joseph – werkte bezwerend en dwong de zaal zachtjes tot beweging. Er werd opnieuw gedanst in de AB Club en het publiek had er weer zin in. Het leek dan ook een bizarre keuze om vlak na “still feel” opnieuw een korte pauze in te lassen. Hoewel de laatste paar nummers in kwaliteit zeker niet moesten onderdoen voor hun voorgangers, viel de sfeer in de zaal wat stil. “ice cold.” moest het doen zonder Kimbra, maar sloeg er toch in de aanwezigen schoorvoetend opnieuw te laten dansen. Afsluiten deden de heren met “creature”, een meer ingetogen nummer. Alle lichten in de zaal werden gedimd en donkere bollen werden het podium opgedragen. Deze lichtten op bij aanraking door de vingertoppen van Taylor, wat tot een pseudo-spirituele afsluiting van het optreden leidde.

Er is in het poplandschap anno 2019 amper een band te bespeuren wie live een meer samenhangend verhaal brengt dan half•alive. Hun aandacht voor het visuele is indrukwekkend en ook muzikaal zorgen  ze voor een frisse wind. Toch mag het visuele – en voornamelijk de choreografie – de show niet overnemen en moet de band de aandacht sterker op zichzelf en hun muziek vestigen. Als ze daarin slagen, verkopen ze bij hun volgende passage makkelijk de grote zaal van de AB uit.

Setlist:

ok ok?
RUNAWAY
The Fall
Maybe
Pure Gold
TrusT
Rest
arrow
still feel.
BREAKFAST
ice cold.
aawake At Night
creature

10 november 2019

About Author

Lupé Van Rijmenant


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief