Ze zijn met niet veel, de artiesten die meer dan vijftig jaar na hun debuutplaat nog steeds actief bezig zijn in de muziekwereld. In 1968 bracht Neil Young zijn debuutplaat uit, al was de Canadees al veel langer bezig met muziek. Hij was een deel van Buffalo Springfield dat in 1967 hun debuutplaat op de wereld losliet en de jaren daarvoor was de man al actief in kleinere bands. Het leverde hem een van imposantste carrières ooit op, de man bleef door de jaren heen langspelers op de markt brengen. Met zijn typische hoge falsetto blijft de man nog steeds alle generaties aanspreken. De constante doorheen die lange carrière was altijd zijn band Crazy Horse, tot ze in 2012 hun eigen weg insloegen. Zeven jaar later is de reünie een feit en brengen ze samen Colorado uit.
Met “Think Of Me” krijgen we direct een klassieker in wording op ons afgevuurd. Gitaar en mondharmonica combinerend, zoals de man al sinds het begin der tijden doet, brengt hij ons in de sfeer. ‘But when you cross your heart and you hope to die, and your dreams come tumbling down. Think of me’ zingt hij, als inleiding voor het dertien (!) minuten durende “She Showed Me Love”. Een echte slow burner die zijn climax nooit echt bereikt, al is dat ook de bedoeling niet. Young’s magische vingers vervoeren ons naar uitgestrekte velden. Ons americana gevoel welt helemaal op en de zeventiger toont dat hij nog steeds in topvorm verkeert.
Dat trage, zompige tempo blijft aanhouden, al vinden we dat helemaal niet erg. In een muzieklandschap waar heel erg veel troep gereleased wordt, kunnen we alleen maar blij zijn met een eeuwig levende Neil Young. Wie argumenteert dat zijn muziek slaapverwekkend is, staat met zijn mond vol tanden op “Help Me Lose Your Mind”. Steviger rockend, zonder die traagheid te verliezen. Het is net dat uitgesponnen sfeertje dat alles veel interessanter en subtieler maakt. Geen Young plaat zonder wondermooie en relevante nummers, hier is dat “Green Is Blue”. Wat opvalt aan deze vijftig minuten durende langspeler, is dat elk nummer een plaats verdient in zijn setlist. “Shut It Down” is een voorbeeld van een iets snellere track, terwijl “Milky Way” als geen ander een sfeer kan scheppen.
Afsluiten op een zachte noot doet deze plaat met “I Do”, weer een iets langer nummer waarop Young zich kwetsbaar opstelt. De klimaatsverandering is een prominent thema op Colorado en de bedreiging dat het vormt voor de wereld waar Young naar verlangt. Het paradijs van een zorgeloze wereld waar de paarden over de heide rennen en de vogels fluiten is de utopie waar Young ons naartoe tracht te nemen met zijn muziek. ‘Vroeger was alles beter’, het kan niet anders dat het door de man zijn hoofd spookt. Het weerhoudt hem echter niet om die schoonheid van vroeger 2019 binnen te brengen.
Afhankelijk wat je er wel of niet bijtelt is dit Young zijn 45ste worp. Nee, Colorado is niets nieuws. Ja, hij heeft dit al gedaan. Doe het hem maar eens na. In zijn eigenwijze unieke manier weet hij als een volleerd maestro zijn eigen sound en boodschap over te brengen. Hij laat in zijn kaarten kijken, wat van Colorado een uniek persoonlijk album maakt. Opgenomen op een hoogte van 2267 meter in het Amerikaanse goudzoekersdorp Telluride is dit zonder twijfel zijn zoveelste hoogvlieger.
