Albums, Recensies

The Curse of Millhaven – Threshold (★★★): Op naar een hoger niveau

Ergens in 2012 ontstond de vijfkoppige melodic deathmetalband in de diepste krochten van Ieper. Sindsdien hebben ze al een album Vestibule Of Hell en een ep Plagues op hun naam staan. De mannen deden ervaring op als voorprogramma van Aborted, Carnifex, Hatebreed en de Nederlandse Legion Of The Damned. Die ervaring werpt duidelijk zijn vruchten af in hun nieuwste album. Anno 2019 zijn hun vocals gezonder, de blastbeats zwaarder en de melodics ruimer.

Ieper is wereldbekend voor zijn rol in de wereldoorlogen. Honderd jaar geleden stond er amper nog iets recht in Ieper, langzaam maar zeker bouwde Ieper zich terug op, om dan nog eens aan flarden geschoten te worden en uiteindelijk nogmaals uit de as te herrijzen. Het epicentrum van de Westhoek staat bij veel Belgen dan weer bekend als een boerengat; maar wie Ieper wat beter kent, weet dat de Ieperse muziekscene bruist van talent. Geen wonder dat deze formatie dan ook net daar zijn roots heeft!

Hun vorige album was geïnspireerd door de verschillende lagen van de hel van Dante Alighieri. Het was een mooie debuutplaat voor deze band. Vier jaar later gaan ze voor een kwaliteitsvollere productie. De opnames werden gemaakt in België, maar de mastering gebeurde in Polen. Hertz Studio is geen onbekende voor deathmetal. Met bands als Behemoth en Vader op hun palmares was dit duidelijk de goeie keuze voor de Ieperlingen. Deze piek in kwaliteit is een grote upgrade ten opzichte van hun vorige releases.

Het album heeft een zeer explosieve opener met titeltrack “Thresholds”. De kwaliteit van de productie word je meteen gewaar; de vocals klinken nog steeds even duister, maar deze keer een pak gezonder.  Het is een mooi stukje melodic deathmetal met de nodige afwisseling tussen goedgeschreven solo’s, melodische riffs en het zeer snelle drumwerk van Bart Rambour. Deze norm wordt bijna het volledige album aangehouden, zonder te repetitief te worden.

Er werd een poging gedaan om het album wat meer ademruimte te geven, door halverwege een akoestisch nummer te introduceren. Eindigen doen ze dan op een volledig instrumentaal nummer. Ondanks de goede poging zijn het net deze twee nummers die de sfeer wat breken. “Enlightenment” poogt om variatie in het album te brengen, maar doet meer slecht dan goed. Hier is volgens ons toch iets mis gegaan tijdens de productie. De gitaren klinken vaak te scherp, zeker bij de slides die vaak gemaakt worden – geen plezier voor de gevoelige oren hier. Slotnummer “Cruciato Mentis” klinkt alsof The Curse Of Millhaven nog een keer alles uit de kast wou halen, wat resulteert in puik gitaarwerk van Jeroen Debruyne en Kurt Mylle. De ene riff volgt de andere op en zo gaat dat een dikke drie minuten door. Toch blijven we wat op onze honger zitten, dit was volgens ons beter het halftijdse intermezzo geweest.

The Curse Of Millhaven zet hier een goede sound neer. Hun extra jaren ervaring en de hogere productiekwaliteit brengen de band naar een merkwaardig hoger niveau. Hun stijl past perfect in de Zweedse deathmetalscene rond de stad Göteburg, met onder andere At The Gates en Amon Amarth. Dat is op zich al een mooie prestatie, maar de band moet nog wat meer eigenheid creëren om er echt te kunnen uitspringen. Wij kijken alvast uit naar de toekomst, deze groep heeft veel potentieel.

The Curse Of Millhaven viert hun nieuwe release natuurlijk in het JOC van Ieper. De releaseshow en de release zelf vinden plaats op 30 augustus.

Facebook / Instagram / Website

Ontdek nog meer muziek op onze Spotify.

30 augustus 2019

About Author

Jarno Desmet


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief