Live, Recensies

Brussels Summer Festival 2019: Dag 1 met o.a. Christine and the Queens

© CPU – François de Rivoyre

In Vlaanderen wordt er deze dagen reikhalzend uitgekeken naar Pukkelpop, maar in Wallonië en Brussel gaat momenteel de aandacht naar het Brussels Summer Festival. Het vijfdaagse festival op het plein voor het Koninklijke Paleis heeft dit jaar een mooi affiche voor elkaar gekregen en verwelkomt onder andere Rudimental, MØ, Hooverphonic en Whispering Sons. Op de openingsdag kregen we onder andere Christine & The Queens en Tove Lo te zien. De kleine regenbuien konden de pret niet bederven en zo kregen we optredens waar we het helemaal warm van kregen.

Als eerste zagen we het New Yorkse trio Son Lux. Na shows in de AB, Trix en op Dour, staan ze dit jaar dus op het Brusselse festival. Druk was het op het plein nog niet, wat misschien te wijten valt aan de complexiteit van Son Lux’ nummers. Live brachten ze de mix die we uit de studioversies kennen: soms vertederend fragiel en dan iets later weer verpletterend. De kracht ligt in dat contrast en net die kracht ging met momenten op dat grote podium verloren. Het meezingmoment dat “All Directions” anders zo pakkend maakt, werd maar mager meegedaan, en toch was het optimisme niet uit Ryan Lott te krijgen. “Easy” en “Lost It To Trying” kregen zoals verwacht de meeste reactie uit het publiek en vormden de sleutelmomenten van de set. Misschien iets te experimenteel voor het aanwezige publiek, maar muzikaal gezien altijd de moeite.

Brussel liet zich van zijn beste kant zien, want het optreden van de Zweede popdiva Tove Lo werd getekend door een aanhoudende regen die van geen ophouden wist. Gelukkig hadden we met Tove Lo de meest geschikte act op het podium om helemaal op te warmen. Terwijl ze in het begin van haar carrière nog een one hit wonder dreigde te worden, heeft ze zich ondertussen gevestigd als toonaangevende popact. Ondertussen heeft Tove Lo een resem hits op haar naam en bracht ze al drie albums uit. Haar vierde album Sunshine Kitty volgt op 20 september, maar veel voorsmaakjes kregen we jammer genoeg nog niet.

Tove concentreert zich deze zomer op haar hits en verdeelde haar nieuwe nummers sporadisch over de set. Slimme zet, want zo hield ze de aandacht er helemaal bij en konden haar frisse singles “Bad As The Boys” of “Glad He’s Gone” toch op aardig wat respons rekenen. Uiteraard waren het haar grote hits die het hem vooral deden, maar de overgave in het laatste refrein van “WTF Love Is” zagen we niet meteen aankomen. Bij “Talking Bodies” deed ze bovendien haar iconische boobie flash en “Habits (Stay High)” klonk nog steeds kakelvers. Al bij al was Lo toonvast te noemen, maar ze liet zich toch ook aardig helpen. Backing tracks en effectjes lieten het geheel voller klinken en zo nemen we het haar niet meteen kwalijk. Tove stond haar mannetje.

© CPU – François de Rivoyre

Christine and The Queens was op de openingsdag de absolute headliner. Veel woorden hebben we niet meer nodig om de Française voor te stellen, want ten laatste sinds haar album Chris is ze voor muziekliefhebbers een begrip. België kon ze duidelijk niet missen. Een week geleden stond ze nog op de Lokerse Feesten met haar grootse show, gisteren stond ze dan op het hof van Koning Filip. Daar zette ze weer eens een koninklijke show neer waar muziek en dans de hoofdrol in speelden. Het wereldniveau dat ze andermaal aan de dag legde, was weer eens het perfecte voorbeeld van waarom ze deze zomer helemaal bovenaan de affiches staat.

Met een knal opende Héloïse haar show en in haar gekende outfit haalde ze op “Comme Si” voor het eerst haar danspassen boven. Net zoals een week geleden deed de hele performance enorm aan Michael Jackson denken. Ook stonden de ingestudeerde, vaste bindteksten tegenover de emotionele inleving waarmee ze haar nummers brengt. Meer is er dan ook niet aan te merken op deze picture perfect show, waar een enorme drive achter zit en waar vrede, verdraagzaamheid en naastenliefde de rode draad vormen. Wat niet alleen door de muziek verteld kon worden, werd ondersteund door sublieme choreografieën die het deden lijken alsof de tijd even stilstond.

© CPU – François de Rivoyre

Het bleef net zoals bij haar voorgangster Tove Lo verder regenen, maar toch bleek het spektakel op het hoofdpodium spetterend genoeg om de aandacht van de aanwezigen te houden. Het speciale aan een Christine and The Queens-show is dat je het gevoel krijgt dat je iets once in a lifetime meemaakt en dat is bewonderenswaardig. De opvoering van “Follarse” stak er met kop en schouders bovenuit, maar vocaal denken we vooral terug aan “La Marcheuse” en “Saint Claude”, waarop ze loepzuiver zong. In tegenstelling tot haar show in Lokeren was ze zelfs spontaner en speelser en ook de sfeer zat in de hoofdstad beter. Een onwaarschijnlijke performer!

14 augustus 2019

About Author

Maxim Meyer-Horn


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief