Met “Sixteen Days” bracht de Australische band Pond zijn tweede single uit na het album The Weather van 2017. Waar de vroegere nummers van Pond opgebouwd leken rond een groovy riff, staat sinds The Weather eerder de sfeerschepping centraal. “Sixteen Days” is bijgevolg geen “Moth Wings” of “Outside is the Right Side”, maar een nummer als “Sweep Me Off My Feet”, dat je voor drie minuten onderdompelt in een meeslepende sfeer.
Het nummer wordt ingezet met een korte, veelbelovende keyboardklank en opgevolgd door Nick Allbrooks stem die de strofe laag, ruw, langgerekt en ietwat verleidelijk laat klinken. So far so good! Jammer genoeg brengt het refrein weinig variatie, tenzij Joe Ryan die door een stemvervormer zingt. Er is geen gekke riff, die de keyboard-intro wel deed verwachten. Er is geen afwisselende toets of wending, die we ondertussen onvoorwaardelijk van Pond verwachten.
Wat op het eerste zicht eenzijdig aanvoelt, kan na een tweede keer luisteren gerelativeerd worden, want aan leuke details is er geen gebrek. Het ludieke keyboard-introotje, subtiele breaks tussendoor en de stemvervormer zorgen ervoor dat het nummer levendig blijft. Ook zijn de lyrics opnieuw om duimen en vingers bij af te likken, waarvan ‘While the whole world melts, am I meant to just watch?’ en ‘Now I know how a suckerfish feels, shit, I better call my dad.’ strijden om de eerste plaats.
Het moet gezegd worden: we leggen de eisen hoog voor Pond. “Sixteen Days” is voor deze band geen baanbrekend werk, maar wel enorm tof, meeslepend en dansbaar.
