De Zuid-Afrikaanse band GOBLYNS (gevestigd in Amsterdam en Berlijn) heeft nog steeds niet de bekendheid die hij verdient, ondanks het feit dat hij vandaag zijn derde album, Who Do You Fight?, op de wereld loslaten. Aan laksheid kan het alvast niet liggen. Sinds de oprichting in 2023 brachten de bandleden namelijk al een ep en twee albums uit. Nu komt daar nog een pareltje bij, misschien wel hun beste plaat tot nu toe. Wie houdt van grooves, een snuifje psychedelica en een mix die in de oren klinkt als zoete marmelade, moet deze band zeker een kans geven.
Dat de Zuid-Afrikanen beïnvloed zijn door een rijk muzieklandschap, is meteen te horen op opener “Before You Break”, ook het meest energieke nummer van het album. Het opent met een fuzzy gitaarmuur recht uit de jaren zestig, om vervolgens over te gaan in een riff die zomaar van The Cramps had kunnen zijn. Wanneer de zang invalt, krijgt het geheel een meer jazzy sfeer, die ons verbazend genoeg doet denken aan het betere werk van Warhaus. En dit is dan nog maar het zwakste nummer van de plaat. Hier horen we meteen een heerlijke basgitaar, die ook prominent aanwezig is op het sterke instrumentale “Naki Putzi”. Daar ligt de bas als vettige stroop over de mix. In combinatie met de staccatogitaren ontstaat een mengeling van snijdende verfijning en zwoele grooves. Wanneer de gitaar overgaat in een wah-wahsolo, is het plaatje helemaal compleet.
Ook “Lagoon” is een instrumentaal nummer. Hier komt de band als geheel misschien wel het sterkst naar voren. Met opnieuw een soort vraag-antwoordspel tussen de fijne gitaarpartijen en die moddervette bas waan je je in een heerlijke muzikale trip. Op de achtergrond zorgt een waterig keyboard voor extra diepgang. Lang blijft het echter niet rustig, want het nummer mondt uit in een gitaar die volledig verdrinkt in de fuzz, zonder daarbij de controle of het ritme te verliezen. Groove is misschien wel het belangrijkste woord om het geluid van GOBLYNS te beschrijven. Dat gevoel komt ook terug op “Sienna’s Song”. Het begint met een riff die zomaar van Deep Purple had kunnen zijn, waarschijnlijk dankzij het Hammondorgel dat subtiel op de achtergrond te horen is. In de coupletten horen we opnieuw die typische staccatoriffjes. Het is simpel, maar werkt bijzonder efficiënt. Ook hier neemt de bas het voortouw om ervoor te zorgen dat je niet stilzit.
Voor wie de gloriejaren van het Hammondorgel uit de jaren zeventig mist, is dit eveneens de ideale plaat. Op vrijwel ieder nummer is het instrument wel ergens in de mix te vinden. Vooral op “Bugs” treedt het naar de voorgrond. Met een funky wah-wahpedaal op de gitaar krijgt het nummer een sfeer die doet denken aan de betere dansvloeren van de jaren zeventig. Maar ook hier duikt de afwisseling tussen fuzzy gitaren en ingehouden verfijning op. Die loopt als een rode draad doorheen het muzikale canvas, zonder ooit te storen. Net dat samenspel, dat nooit echt over de top gaat, maakt GOBLYNS zo speciaal. Hier staat niet het streven naar een meesterwerk centraal, maar wel de behoefte om een relaxed gevoel over te brengen zonder daarbij te vervelen.
Natuurlijk kunnen we niet om de mix heen. Zo valt er op “Ring Your Bell” voortdurend iets nieuws te ontdekken. Een psychedelische riff snijdt het geheel lichtjes open, alsof je per ongeluk met een scheermesje uitschiet. Drums, bas en keyboards vormen samen het ritmische hart, terwijl fuzzy gitaarspel af en toe het water laat rimpelen. Door de gelaagdheid en variatie verveelt de plaat nooit en blijf je er steeds opnieuw naar teruggrijpen. “Kowie Cat” kiest dan weer voor een andere aanpak dan de voorgaande nummers. De band hanteert hier een sleperig tempo, waarbij de rijke mix opnieuw opvalt, met een wenende gitaar die erdoorheen kronkelt. Daardoor ontstaat een soort hallucinant countrygevoel, een richting die de band nog niet eerder verkende.
Met zijn derde plaat bereikt GOBLYNS voorlopig een hoogtepunt. Door nooit volledig toe te slaan en die ingehouden intimiteit doorheen het album vast te houden, stilt de band een muzikale honger waarvan we niet eens wisten dat we die hadden. Dankzij de gelaagde productie, die vooral met een koptelefoon tot haar recht komt, valt er bij iedere luisterbeurt wel iets nieuws te ontdekken. De combinatie van ragfijne gitaarpartijen, die met absolute precisie worden gespeeld, en een bas die als honing in de oren klinkt, levert muziek op waarmee de band in jazzy sfeer alles lijkt te kunnen uitdrukken. Of dit een doorbraak kan betekenen voor de Zuid-Afrikanen, blijft voorlopig de vraag. Maar wij gunnen het hen alvast.
Website / Facebook / Instagram
Ontdek “Ring Your Bell”, ons favoriete nummer van Who Do You Fight? in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
