Met meer dan twintig jaar ervaring in de muziekwereld kunnen we Laura Veirs zonder verpinken een oude rot in het vak noemen. De folkartieste releasete deze week haar tiende solo-album en blijft de wereld en zichzelf daarmee verrassen. Met The Lookout wil Veirs, zo zegt ze zelf, mensen oproepen om meer voor elkaar te zorgen en minder te klagen. Een boodschap die zowel muzikaal als tekstueel wordt uitgedragen.

Op de tracklist van The Lookout vallen meteen enkele mooie samenwerkingen op. Dat Veirs Sufjan Stevens en Jim James tot haar kennissenkring mag rekenen, belooft meteen veel goeds. Die indruk bevestigt ze vanaf de eerste minuut. Van zodra de plaat start, valt de gemoedelijke, intieme sfeer van de muziek op. Geen toeters en bellen, maar eerlijke ingetogenheid. Dat het album werd geproducet door Veirs’ echtgenoot, heeft daar waarschijnlijk één en ander mee te maken.

Nummer na nummer overtuigt de folkzangeres uit Portland de luisteraar door de subtiliteit en zachtheid. De opener van de plaat, “Margaret Sand”, doet denken aan Julia Holter en zet meteen de toon voor de rest van de plaat. De tekst verhaalt over de vergankelijkheid van het leven, maar zet vooral de schoonheid ervan in de verf. Een constante doorheen het album, zo blijkt. Twaalf nummers lang legt Laura Veirs de nadruk op vervliegende schoonheid van het leven, én dat door net de grote problemen uit haar leven aan te kaarten. Geen thema te zwaar voor de vlotte folk van Veirs; de verkiezing van Trump, raciale ongelijkheid en de alledaagsheid van het ouderschap… Het passeert één voor één de revue.

Dat het album niet zwaar aandoet, is dan ook zonder meer een kunst te noemen. Hier en daar komt zelfs de opgewekte kant van Veirs naar boven, zoals bijvoorbeeld op “Watch Fire“. Het nummer, dat de stempel ‘featuring Sufjan Stevens’ meekreeg, zorgt voor ritmisch getrappel met de voet en was dan ook de perfecte keuze als eerste gereleasete single. Ook titelsong “The Lookout” springt er qua opgewektheid uit. De samenzang en de strijkpartij brengen een vleugje extra vreugde met zich mee. Andere nummers zijn bewust heel klein gehouden. “The Meadow” en “Heavy Petals” (een ode aan Bowie) blinken uit in subtiliteit. De warmte van houtblazers zet de knusheid van het album nog extra in de verf.

De grote sterkte van het album is de persoonlijke puurheid van tekst en muziek. Woord voor woord en noot voor noot voel je wat Veirs je wil zeggen. In “Lightning Rod” gaat ze nog een stap verder en brengt ze haar eigen leven wel heel letterlijk mee op plaat. De achtergrondgeluiden tijdens dit nummer zijn de kinderen van de zangeres en haar producer-lief. Veel persoonlijker wordt het niet.

Met The Lookout slaagt Laura Veirs in haar opzet; het publiek laten genieten van het leven. De mix van sterke teksten en folkmuziek blijkt perfect in evenwicht. Geen bombastische klaagzang over hoe zwaar alles kan zijn, maar lichte en pure nummers vol hoop. Met haar tiende soloalbum weet Laura Veirs nog steeds te verrassen. Een plaat om van te genieten, en om vooral eens extra goed naar te luisteren.

Laura Veirs speelt op 30/5 in de AB.