Live, Recensies

Aldous Harding @ Ancienne Belgique: net niet perfect

Woensdagavond trokken we naar de gezellige AB club in Brussel, waar niemand minder dan Aldous Harding stond geprogrammeerd. Het was niet haar eerste show hier in Brussel, maar wel haar 4e in één concertseizoen. Straf. Ondanks we ze dit jaar al enkele keren aan het werk zagen, wist Aldous ons opnieuw in te palmen. Al werden we toch op enkele vlakken ontgoocheld.

Dat de AB club helemaal is uitverkocht, verbaast eigenlijk niemand. Aldous heeft een sterke live reputatie en dit mag ze deze avond nogmaals aan ons bewijzen. Al vanaf de eerste seconden van de show, slaagt ze erin alle om ogen op haar te richten. Met haar soms ietwat beangstigende blikken, maakt ze haar muziek enorm levendig en dat is iets waar velen iets van kunnen leren.

Na enkele nummers solo te spelen, komt de pianist haar op het podium vervoegen en dat levert al snel enkele prachtige taferelen op. Denk hierbij aan “What If Birds Aren’t Singing They’re Screaming” of “Imagining My Man”. De fragiele, kwetsbare stem van Harding snijdt als een puntig mes je huid en laat het publiek verstilt achter.

Net wanneer we denken getuige te zijn van een show zonder enige opmerkingen, gebeurt er iets dat voor ons eigenlijk niet echt moest. Neen, er gebeurde geen drastische fout, maar er een kwam een bassist het podium opgewandeld. Dit zorgt ervoor dat de tederheid van de nummers wat verloren gaat en de magie die Harding typeert, is bij momenten ver zoek. Haar songs klinken opeens dansbaar en dat was iets wat we totaal niet zagen aankomen.

Soit, we moeten niet lopen janken over het al dan niet experimenteren van een band. Dit kunnen we in feite alleen maar aanmoedigen, al hoefde het hier gewoon niet. Desondanks het feit dat enkele nummers wat afweken van de typerende Aldous Harding sound, blijft de zaal wel aan haar lippen hangen. Ons persoonlijk hoogtepunt van de avond is het wondermooie “Party”, de titeltrack van haar nieuwste album.

Na een dik uur besluit de zangeres er mee op te houden. Ze verdwijnt van het podium, maar niet voor lange duur. Gelukkig maar. Ze trakteert de ganse zaal op nog één nummer moederziel alleen aan haar piano. Aldous Harding schotelde ons alweer een fantastische set voor, alleen spijtig van de bassist. Laat die bassist de volgende keer maar thuis Aldous!

17 november 2017

About Author

Thibault Vander Donckt


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief