Thomas Azier is een naam die steeds bekender in de oren begint te klinken. In 2014 bracht hij zijn eerste plaat Hylas uit, heeft hij meegewerkt aan de plaat Racine Carée van Stromae, speelde hij diens voorprogramma én dat van Woodkid en was zijn single “Red Eyes” Single van de week van iTunes. Hij is al bezig met reclame te maken voor zijn volgende tour (waarbij hij in de Botanique zal spelen), maar eerst moest hij het nog waarmaken in een uitverkochte AB Club.
Het podium is voor de gelegenheid aangekleed met plastieken nepmuren die het podium een driehoekige vorm geven. Meteen ontstaat het voorgevoel dat er een heuse show georganiseerd is. Onder luid gejuich betreedt Thomas Azier het podium met colbert en coltrui. Het doet wat denken aan de stijl van Stromae. Hij vangt aan met het minder bekende “Starling” dat traag opbouwt om dan halverwege helemaal los te barsten. De dance-invloeden die zijn sound kenmerken, komen live goed naar voor. Deze energieke start wordt dan ook nog eens bijgestaan met een impressionante lichtshow. Ja, het is duidelijk dat Thomas deze show piekfijn heeft uitgemeten.
“Starling” wordt dan snel opgevolgd met publieksfavoriet “Talk to Me”, die weer iets zwoeler klinkt en eveneens vergezeld wordt met sensuele moves van Thomas. De hele show lang staat de man met zijn heupen te wiegen en zijn armen te bewegen. Er is geen moment dat er geen contact gemaakt wordt met het publiek. Thomas staat op het podium alsof hij nooit iets anders gekend heeft. Hij weet het publiek perfect te bespelen en maakt van alles gebruik om er een innemende show van te maken. Het doet je afvragen wat de man met een Sportpaleis zou doen.
Wat niet te negeren valt, is de intensiteit van de stem van Thomas. Eén die met momenten zacht en zelfs breekbaar (zoals bij “Sandglass”) klinkt, maar op de juiste momenten in volle glorie uitbarst. De duistere synths die hem begeleiden en de zware uithalen met zijn stem zijn soms heel bombastisch en voelen bijna barok aan. Op andere momenten gaan die synths net een heel retro vibe van de jaren ’80 oproepen, zoals in “Ghostcity” en “Gold”.
Met “Gold” sluit hij eveneens af. Op het einde wordt alles nog eens uit de kast gehaald en wanneer Thomas dan uiteindelijk van het podium afdruipt, is dat veel te vroeg. Het publiek schreeuwt dan ook luid om meer en krijgen uiteindelijk Thomas en zijn band nog één keer op het podium voor de encore “Babylon”, een trage piano ballad. Meer zit er niet in en dat is spijtig. Het had nog één keer mogen knallen. Maar Thomas Azier heeft zijn taak meer dan volbracht, er was geen kans om even in verveling te vallen met zijn gevarieerde set. 18 mei staat hij op Les Nuits in de Botanique en het belooft de moeite te worden!
