
Vanaf het moment dat de lichten uitgaan en een grote M en Ø op de achtergrond oplichten, komt het publiek tot leven. MØ start met haar oude hit “Don’t Wanna Dance”. Ze bouwt rustig op om dan halverwege explosieve beats op het publiek los te laten. Haar kenmerkende stem weergalmt door de ruimte en meteen is duidelijk waarom haar muziek op twee jaar tijd zijn weg naar elke radiozender heeft gevonden. Met haar krachtige vocals houdt ze moeiteloos iedereen geboeid. Al kan dat ook te wijten zijn aan haar energieke performance. In haar vleeskleurig pakje danst, springt en kruipt ze over het podium als een Duracellkonijn aan de cocaïne. Het publiek laat zich vrijwillig inspireren en wordt al snel één grote wriemelende massa.
Het energiepijl staat hoog en MØ weet die de hele set lang zo te houden. De ene explosieve beat volgt de andere op met af en toe een adempauze waarin ze een paar woorden met het publiek uitwisselt. Het is duidelijk dat MØ al een ervaren rot is op het podium. Ze vlijt zich vlot in haar rol van pop diva en vuurt ononderbroken hits op het publiek af. De set is een mooie mix van oude bekenden, huidige meezingers en toekomstige hits. “Walk This Way”, “Pilgrim” en “Dust is Gone” komen allemaal aan de beurt, alsook enkele nieuwe onbekenden. De breuk in muziekstijl tussen haar “No Mythologies to Follow” en haar volgende (voorlopig onbekende) plaat is live wel voelbaar. De liedjes van de eerste brengt ze met net iets meer drum en gitaar, terwijl bij de nieuwere toch vooral de nadruk op de electro dance ligt.








