Live, Recensies

Júníus Meyvant @ AB Club: baardige mannen met vrolijke ritmes

img_1077

Unnar Gísli Sigurmundsson, beter gekend onder Júníus Meyvant, is een IJslandse singer-songwriter. Ondanks dat zijn debuutalbum nog maar net uit is, mocht hij ze donderdagavond al voorstellen in een uitverkochte AB Club.

Hij begint de set met een van zijn bekendere liedjes, “Hailslide”. Dit blijkt een goede keuze te zijn want hij krijgt het publiek dadelijk al enthousiast. Meteen barst zijn vierkoppig orkest in volle glorie uit en vult de kleine Club met harmonieuze klanken. De warme geluiden zijn de ideale aanvulling op Júníus zijn innemende stem.

img_1082

Al snel is duidelijk dat Júníus een man van vele woorden is. Of ze ook altijd op iets slaan? Niet echt, maar zijn bindteksten zijn wel heel entertainend en het publiek kan er wel mee lachen. Ze gooien regelmatig zelf een commentaar zijn richting uit. Vooral het groepje uitbundige meisjes achteraan hangt aan zijn lippen. De hele avond lang grapt hij zijn liedjes aan elkaar. Er kan wel gezegd worden dat Júníus een excentrieke man is, maar zijn de meeste genieën dat niet? Het publiek is bovendien een mooie mengeling tussen oud en jong, bebaard en niet bebaard. Blijkbaar trekken mannen met baarden meer mannen met baarden aan, want Júníus is met zijn lange rosse lokken en stevige baard het toonbeeld van een viking. En ook sommigen van zijn band waren aardig voorzien.

img_1079

De liedjes zijn over het algemeen bewapend met opgewekte ritmes en volumineuze instrumentatie. Het geluid is wat in de stijl van folk pop maar met een soulvolle toets. Het is duidelijk dat het instrumentale hier even belangrijk is als het vocale, want er zijn uitgebreide stukken aanwezig waar de band ook haar waarde aan iedereen kan tonen. Trompetten, piano, violen, gitaren,… ze passeren allemaal de revue. Het is een rijk en uitgebalanceerd spel dat de warme en met momenten ook breekbare stem van Júníus complementeert. Zijn stem doet soms wat denken aan die van Justin Vernon van Bon Iver, zij het minder melancholisch.

Midden in de set passeren er een aantal kalmere liedjes zoals “Signals” en “Floating Harmonies”. Met “Pearl in Sandbox” kruipt er dan toch even een melancholische noot in. Hij kleedt het muzikale uit totdat er enkel Júníus en zijn gitaar overblijft. Maar zoals hij zelf al zegt: “This is a sad song, but I’m a happy guy”. En dus eindigt hij ook “Pearl in Sandbox” met een opgewekte noot. Gedurende het hele concert hangt er bijgevolg een zeer gemoedelijke en ontspannen sfeer.

img_1074

Eindigen doet hij weer met upbeat nummers zoals “Color Decay”. Maar uiteraard was hij nog niet uitgespeeld en hij komt al snel terug met het bisnummer “Neon Experience”. Een nummer dat als single diende voor de plaat en bijgevolg op wat gezangen van het publiek kan rekenen. Zelf omschrijft hij zijn muziek als “as comfortable as resting under a thick wool blanket with a hot cup of cocoa”. En dat is dan ook exact het gevoel dat je krijgt na het beluisteren van Júníus. Iedereen sloot gegarandeerd de avond af met een glimlach, want dat is nu eenmaal wat de man met je doet.

23 september 2016

About Author

Laura Ramos


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief