Op woensdag 6 april stond de beloftevolle Belgische band Warhola in een uitverkochte AB Club. De groepsnaam is een verwijzing naar de beroemde kunstenaar Andy Warhol. De band zelf staat nog maar in zijn kinderschoentjes en bracht op 25 maart zijn eerste EP ‘Aura’ uit. Een uitdagende plaat die zeer eigentijds aanvoelt. In 2014 wisten ze de jury van Humo’s Rock Rally al te overtuigen, het was afwachten of de AB Club ook zou zwichten.
Beginnen doen ze sterk. De coole beats knallen meteen met een ongelofelijk volume doorheen de zaal. De bassen doen de hele zaal mee daveren. In alle eerlijkheid, dat volume had gerust een paar decibel lager gemogen. Het deed wat afbreuk aan hun muzikale prestatie, die meer dan oké was. De hypnotiserende synths in combinatie met de strakke beats en soulvolle stem van zanger Oliver Symons, creëren een sexy muzikaal geheel dat doordrongen is van een zekere coolness. Deze toon vervolgen ze in hun tweede song, ‘Reshape’. Het is een lied met zwoele ritmes en verleidelijke beats. Voor de gelegenheid zijn de bassen nog venijniger dan op EP. Het werkt, de AB Club vult zichzelf met het sensuele geluid van de band.
Ondanks alles lijkt het publiek toch niet helemaal overtuigd. Zij komen maar traag op gang. Het voorste deel van het publiek brengt de avond misschien wel grotendeels heupwiegend en hoofdknikkend door, een aanzienlijk deel van de toeschouwers staat er maar rustig bij. Pas bij ‘Unravel’ lijkt daar wat verandering in te komen. Deze is nog sensueler gebracht dan op plaat. Wanneer het liedje losbreekt wordt het geheel een beetje chaotischer, maar dat mag wel. Het zorgt voor een licht psychedelisch effect dat bij het geheel past.
Zoals op de plaat ‘Aura’ hoorbaar is, experimenteert producer Symons al eens graag met digitale effecten. Op de plaat lijdt het muzikaal spel er niet onder, maar live kreeg de autotune al eens de bovenhand. Jammerlijke zaak want de stem van zanger Symons staat al sterk op zich. Zijn stem doet met momenten denken aan die van Max Colombie van Oscar And The Wolf. Beiden delen dat zwoel doch zwaarmoedig karakter. Ook de innemende synths passen in het plaatje. Maar het is het ruwe en donkere kantje dat Warhola onderscheidt. Dit weten ze live alleen nog te versterken door ook hun hiphopinvloeden voelbaar te maken, zoals in afsluiter “Red”.
Warhola is gegarandeerd een naam die menig festivalposters zal sieren. En dat is zeker niet onterecht. De groep kan een stevige show neerzetten en belooft nog een mooie toekomst tegemoet te gaan.
