Albums, Recensies

Baloji – 137 Avenue Kaniama (★★★★½): De grote ‘verbinder’ van 2018

Voormalig Starflam-kompaan Baloji komt met zijn nieuwe plaat 137 Avenue Kaniama nog meer harten veroveren dan hij al deed met zijn twee vorige solo-worpen. De plaat verbluft, zet aan het dansen én denken en geeft ons een uitzonderlijk goed klankbeeld van de nood aan diversiteit die zowel woedt binnen de man Baloji zelf, als de hedendaagse (Belgische) samenleving. Baloji heeft zich op deze plaat resoluut op deze smeltkroesmissie toegespitst en dat levert een pracht van een plaat op. Van Congo naar Brussel via Berlijn, Londen en Parijs, hij verwerkt het allemaal en overal past deze plaat even goed.

Het einde van “L’Hiver Indien- Ghetto Mirador” kan zo uit de hippe oostkant van Londen komen. Toch valt door het eerste deel van deze urban track niet meteen uit te maken dat enkel deze stempel gedrukt kan worden. “Bipolaire – Les Noir”, nummer drie op dit album drukt (letterlijk) uit wat we hiermee bedoelen: Baloji is een kind van zowel Congo als België. Hij is dus geen van beiden werkelijk en dat vertaalt zich in de muziek die zowel Europese als Afrikaanse invloeden heeft, maar nooit uitgesproken het ene of het andere is.

Hoewel we moeten toegeven dat we het nut of de bedoeling van de begeleidende, vuile, Franse stemmen aan het begin van een aantal tracks – zoals “Ensemble (Wesh)” – niet steeds begrijpen, doet dit geen afbreuk aan de liedjes. Laat het hoogstens een onverwacht element blijken. In dezelfde song komen gebroken ritmes voor die zo uit de meest geavanceerde samplers zouden kunnen komen, in combinatie met een fel overstuurde bas. En toch, en toch komt er niets anders dan een soort Afrikaanse joie de vivre op je af!

Terug naar het Londen van bijvoorbeeld Mura Masa in “Soleil de Volt”, maar dan met de bril van Baloji. De productie is van een ongeziene hoogte, dit steekt zo goed in elkaar dat onze mond haast openvalt. Hetzelfde verhaal, maar dan rustiger op “Ciel d’Encre”.

“Kongaulois” is een mission statement. Gewaagd om dit op de plaat te zetten. Oordeel vooral zelf en interpreteer er op los! “Tropisme – Start Up” is aan het begin hét schoolvoorbeeld van Afrikana Soul. Probeer te blijven stilstaan, ons is het niet gelukt. En dan is daar plots toch weer Europa (ons deed het denken aan een verbasterde vorm van Berlijnse house, of op zijn minst even dansbaar). Eindigen doet Baloji met het 11 minuten durende “Tanganyika” een haast opera-gewijs uitgespreide kritiek op een aantal nog steeds actuele themata. De juxtapositie tussen de hogere achtergrondgezangen en de eerlijkheid van de rapper is, wat ons betreft, op zijn minst beklijvend te noemen.

137 Avenue Kaniama is een meesterwerk dat – en daar mag je van ons vanop aan – een worp doet naar het meest verbindende album van 2018. Alleen al daarvoor moet je deze plaat kopen. Iedereen kan zich wel ergens vinden in deze muziek en sluit als dusdanig niemand echt a priori uit, een voorbeeld voor zowel jeugd als volwassenen. Neem daarenboven de waar die je voor uw geld krijgt: lange en zéér goede songs die je zullen verzoeken, nee dwingen te dansen. Conclusie: WAT EEN PLAAT.

23 maart 2018

About Author

Anton De Wolf


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter