We hebben geen glazen bol of (voor zover we weten) helderziende talenten, maar ons buikgevoel zegt dat studio20 wel eens een heel grote band zou kunnen worden. Het viertal uit Kent heeft van een oude container hun uitvalsbasis gemaakt en knutselde tussen die stalen vier muren een super coole sound in elkaar. Ondanks het feit dat ze lange tijd nog geen muziek hadden uitgebracht, puilde hun concertagenda al uit en speelden ze zich zo in de kijker. De naam studio20 deed de ronde en voor ze het wisten was de inkt al droog onder een platencontract bij Communion Music (Wunderhorse, Tamino en Catfish and the Bottlemen). Onder hun vleugels debuteerden ze begin oktober met single “Penny Drop” en met “Wish I Still Knew” is er vrij snel al een volgende wapenfeit.
En wat voor een! “Wish I Still Knew” is een instant coup de foudre waar we de loftrompet voor bovenhalen. Het nummer begint nochtans vrij eenvoudig met een handvol standaardakkoorden, maar zodra de drums invallen voel je de magie in de lucht hangen. De band houdt nog even afstand van de microfoon en kiest voor een instrumentale opbouw van iets meer dan een minuut. Alles valt peu à peu op zijn plaats, waarna Isaac Ashby heel gevoelig zijn stem in de strijd gooit. Vanaf dan is het echt genieten geblazen. De aanloop naar het refrein is zorgvuldig opgebouwd, waardoor dat laatste als een meeslepende catharsis nog harder binnenkomt en je volledig omverblaast. We horen flarden post-hardcore met een verbijsterende intensiteit, maar tegelijkertijd sluimert er ook een melodieuze ondertoon in die ontroerend mooi is. Ook Katie Wood mengt zich meer en meer in het nummer en zorgt met haar stem niet alleen voor een ideale tegenpool met Ashby, maar ook voor een extra karaktervolle laag die “Wish I Still Knew” nog sterker maakt. De tweestrijd tussen beeldschoon en overweldigend zorgt voor een van de meest meeslepende nummers van het najaar. studio20 is groots, nu al!
Beluister de singles van de week op onze Spotify.







