Met minder dan vierduizend YouTube-abonnees is singer-songwriter Emma Ogier uit Houston, Texas nog geen bekende naam, en toch is er maar één vaststelling: ze wordt groot. Op 11 november bracht ze haar debuutalbum Fly 1111 uit en betraden we voor het eerst haar speelse, artistieke wereld. De singles van het album verschenen eerder dit jaar in de vorm van vier kortfilmwaardige videoclips in ultrabeeldformaat als voorbode van het eclectische geheel. Het album doorkruist rock, country en indiefolk en brengt een zelfbewust en gelaagd experiment, al dan niet in balans met zichzelf.
Fly 1111 begint met een dreunende rocksong: “All These Dreams”. Dissonantie fluistert aan een sluimerend tempo tussen een tikkende cymbaal, bas en elektrische gitaar. Als luisteraar moeten we even landen – onze eerste indruk wordt gevormd door overlappende tempo’s, piepende klanken en een mompelende Emma: ‘you can drag me out with the weeds’. Het lijkt wel een soort test – of we wel in staat zijn om discomfort te doorstaan alsook appreciatie hebben voor de ruwe kantjes.
Na de onheilspellende waas belanden we in het licht-euforische ritme van “Baby Don’t Hurt Me”. Een tokkelende gitaar en harmonieën in kopstem bevestigen: ‘it’s twofold walking me home on a Friday, wrecking your car in the driveway’. Het nummer – net als de hele plaat – is conversationeel, schommelend tussen een moeiteloze intimiteit en knaldrang. We zinken verder weg in het album en vinden ook rust onder de lagen elektrische gitaar en het onverwachts stoere Texaanse accent. “Rocksteady/HeavyMetal” is energiek en optimistisch en op “Believing” onthult Ogier haar kristalheldere stem.
Voor we het weten, zijn we gelijdelijk gelokt in een trance. De teksten van Fly 1111 schitteren met hyperspecifiteit en monden uit in Adrienne Lenker-waardige poëzie. De golven van dissonantie, melancholie, optimisme en reflectie bouwen spanning en creëren ook de nodige verademing. We kunnen het album op repeat beluisteren en steeds nieuwe details en experimentjes ontdekken. Ondanks de structuurafwijkende tendensen van het album is het hoogtepunt “The Prize”, een nummer dat net wél teruggrijpt naar voorspelbaarheid. Hoewel “The Prize” stylistisch enorm trouw is het countrygenre, blijkt het toch uiterst origineel in het opwekken van een gelijktijdige liefde en wanhoop met de resolute pleidooi ‘Leave the door open This heart is still broken Till I make you mine’. Het resultaat voelt gewaagd, bewust en ontwapenend mooi.
Fly 1111 ontdooit meerdere muzikale vooroordelen: over de combinatie country en rock, over dissonantie en engelenstemmen en over toegankelijkheid en experiment. Ogier laat horen dat je met contradicties kan vliegen, zolang je de regels kent en ze daarna durft te breken in duizend stukjes.
Ontdek “The Prize”, ons favoriete nummer van Fly 1111, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.







