Zanger/gitarist Caspian Hollywell vertrok in 2016, na de dood van zijn vriend Paul Woods, uit het Californische Santa Cruz op zoek naar avontuur. Na een zwerftocht van enkele jaren als treinsurfer (denk aan Jack Kerouac in On The Road), belandde de eigenzinnige verhalenverteller met een karrenvracht aan belevenissen en anekdotes in het mythische New Orleans. Daar kocht hij met zijn laatste spaarcenten een pittoresk huis met kleurrijke luiken en een riante achtertuin. Al snel werd het pand in de Lower Ninth Ward (een wijk die in 2005 totaal verwoest werd door orkaan Katrina) een toevluchtsoord voor de lokale, alternatieve muziekscene. Op een dag in 2024 slenterde de Filipijns-Canadese muzikant R.J. Santos, tevens een begenadigd letterschilder, de rudimentaire opnamestudio binnen en zag de band Twisted Teens (de naam is overigens gebaseerd op Twisted Tea (een met alcohol verrijkte icetea uit Boston)) het levenslicht.
In een mum van tijd blikte het notoire duo een debuutalbum in dat al snel een schare trouwe fans opleverde. De unieke en bewust fragmentarische cocktail van onversneden punk, americana en garagerock klonk meteen zowel tijdloos als verfrissend. De speelse combinatie van de korrelige bariton van Hollywell met de honigzoete consolesteelgitaar van Santos werd op Blame The Clown (uitgebracht in februari van dit jaar) aantrekkelijk opgesmukt met het gruizige gitaarspel van geheim bandlid Mel Billiard. Wanneer snel daarna in augustus 2026 met Florida Water Blues het derde album uitkomt, worden ook de Britse en Amerikaanse persmuskieten klaarwakker. Zo ook Wilco’s Jeff Tweedy die “Wild Connection” op zijn substackpagina coverde.
Het is dan ook geen verrassing dat The Holy Cross Tigers verschijnt op het legendarische platenlabel Sub Pop (bekend van onder meer Nirvana, Soundgarden en Father John Misty). Vernoemd naar het sportdepartement van de plaatselijke, katholieke privéschool, herbergt het vierde werkstuk dertien aanstekelijke songs gebaseerd op Hollywell’s recente liefdesbreuk. Met “Stalks” en “When We First Met” dendert de losgeslagen trein meteen richting nachtkroeg op een soundtrack van Jonathan Richman & The Modern Lovers en Wipers. De ogenschijnlijk bizarre voorliefde van het stel voor The Coasters, Buzzcocks en The Replacements levert vervolgens sublieme, pakkende hooks op in de wervelende triptiek van “Be An Angel”, “Blue Rose” (waarin “New Rose” van The Damned wordt getagd) en “I Bring”.
Maar voorspelbaar wordt de band nooit. Het gemuteerde, instrumentale “Blue Flower” verraadt Hollywell’s fascinatie met reggaepionier Lee Perry en “Lock And Key” klinkt als een dronken huwelijksbelofte tussen Sir Douglas Quintet en een bende mariachis. De georkestreerde, flamboyante spontaniteit bereikt een eerste hoogtepunt op “I Spend My Time Crying”. Het is immers een rasechte tranentrekker met een glansrijke solo van Santos die zich met het beste van coryfeeën als Greg Leisz (Joni Mitchell, Beck) en Sneaky Pete Kleinow (The Flying Burrito Brothers) kan meten. Zijn consolesteelgitaar is trouwens een pak moeilijker te bespelen dan een gewone pedal- of lapsteel. Dat komt vooral door de dubbele, achtsnarige hals die het kleinood een warme, nostalgische klank meegeeft. In de jaren veertig speelde het instrument een hoofdrol in de traditionele Hawaiiaanse muziek, wat meteen de ietwat tropische vibe verklaart.
Het tweede luik van de plaat is zo mogelijk nog sterker. “Look In The Mirror” klinkt als ouderwetse The Velvet Underground en bij “Figure It Out” vertoeven we in de sfeer van Parquet Courts in hun beste dagen. ‘To confuse is to complicate, So it’s not so stupid to keep it simple’ kraait Hollywell in “Armed With A Vision”. Een soort The War on Drugs op speed met een slok Violent Femmes voor de goede orde. Het is een waarheid als een bronstige koe. Want hoewel de meeste songs van Twisted Teens nu niet meteen uitblinken in originaliteit, is het net die goudeerlijke, goedhartige eerbied voor de geschiedenis van de rock-‘n-roll waardoor de band ons respect verdient. Het staat ook buiten kijf dat je na een paar luisterbeurten overstag zal gaan, lees verslaafd wordt aan hun carnavaleske sentimentaliteit.
Met “Every Flower” (‘Every flower will die and bloom again’) gaat het tweetal de toer op van The Smithereens anno 1988 met als outro een declamatie met verve van bluegrasslegende Alice Gerrard over de omstreden kundalinifilosofie: ‘It is therefore the love energy’. Je zou het niet verwachten gezien zijn rauwe, volkse uitstraling, maar Hollywell is een behoorlijk belezen man die graag rondstruint in stoffige boekenwinkels. Zijn liefde voor sciencefiction en botanisme komt veelvuldig terug in de vaak absurde teksten wat soms leidt tot een soort onsamenhangend bazelen. In de atypische afsluiter “Darker The Night Is The Brighter I See” is hij daarentegen glashelder: It’s darker now than it used to be, That’s thе brighter I see’. Het verwerken van zijn hartzeer wordt hier gekoppeld aan zijn oprechte adoratie voor Tom Waits. Het is geen geheim dat Hollywell twee tattoos heeft met teksten van de zelfverklaarde, Californische kluizenaar. De referentie naar de stokoude gospelsong van Blind Willie Johnson (Dark Was the Night, Cold Was the Ground uit 1927) is dan ook geen toeval vermits Waits zelf een groot fan was van de slidegitarist. Met alweer een volgend album dat in de steigers staat voor 2027 gaat het razendsnel voor Twisted Teens. Tot dan blijft het even absoluut genieten van The Holy Cross Tigers, een catchy krachttoer zonder weerga.
Ontdek “I Spend My Time Crying”, ons favoriete nummer van The Holy Cross Tigers in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
