Over de triomftocht van debuutplaat Save It For Later van BLUAI hoeven we je inmiddels weinig meer te vertellen: het drietal eindigde bovenaan onze jaarlijst van 2024, schitterde dat jaar op de grootste festivalpodia en maakte overal indruk. Dat de ambities verder reiken dan een fraaie entree, bleek al snel. Comebacksingles “Sober” en “Alive” overtuigden met hun heerlijke americana-feel, maar lieten ook voorzichtig horen hoe BLUAI de grenzen van het eigen geluid oprekt. Met The Way You Talk Reminds Me Of Home bevestigt het drietal nu zijn status als een van de fijnste indiebands van het land. Het is een pure, eerlijke en bij vlagen rauwe tweede plaat, waarop BLUAI niet zozeer het wiel opnieuw probeert uit te vinden, maar juist laat horen hoeveel moois er nog te halen valt uit een geluid dat inmiddels helemaal eigen voelt.
Voor die – altijd lastige – tweede plaat trok het trio naar RAK Studios in Londen, waar het samenwerkte met producer Isabel Gracefield. Die samenwerking kwam eigenlijk heel spontaan tot stand, vertelde Mo Govaerts onlangs in een interview met ons. ‘Die zomer had ik in het vliegtuig het meest recente album van Kae Tempest geluisterd, en ik was daar helemaal ondersteboven van. Ik ben gaan kijken in de credits wie dit meesterwerk had gemaakt, en zo kwam ik uit bij Isabel Gracefield.’ Het album werd volledig live opgenomen, wat de songs een warme gloed geeft. Vooral de vocalen klinken minder gepolijst en ingekaderd dan op Save It For Later. Een goede zet, want BLUAI is bij uitstek een band die live tot bloei komt. Die spontaniteit en onderlinge chemie sijpelen nu ook door in de opnames.
De plaat opent ijzersterk met “When I’m Old Enough”, een nummer dat meteen stevig binnenkomt. Cath Smet bezingt op ontwapenend eerlijke wijze de soms moeizame dynamiek in de relatie met haar vader. De emotie in haar stem is voelbaar. Welkom in de wereld van een vrouw die ouder wordt en daar steeds nadrukkelijker bij stilstaat. Soms lijkt het voor Cath alsof ze haar tijd niet optimaal benut, zingt ze in het onderkoelde “Killing Time”: ‘I don’t take the time to read the ending of nearly any book / I don’t understand why my body won’t long for motherhood’. Muzikale acrobatiek hoef je niet te verwachten in deze verstilde song, maar met een tokkelende gitaar in de hoofdrol groeit het nummer uit tot een van de sfeervolste momenten op de plaat. In “Greta’s Couch” mag het tempo weer omhoog. De song heeft een alternatieve countryfeel die zich ergens in de hoek van MJ Lenderman nestelt. Gruizige gitaren, tempowisselingen en een catchy basriffje: dit belooft live een genot te worden.
Het mooiste moment bewaart BLUAI voor “Runner Up”. Cath legt haar vermeende tekortkomingen zonder veel omhaal op tafel, al vraag je je af of ze zichzelf daarmee niet wat tekortdoet. Een warme baslijn en loom voortslepende drums wikkelen het nummer als een deken om je heen. Het is fabuleus hoe rustgevend BLUAI kan klinken zonder ook maar een moment in gezapigheid te vervallen. Ook “Rosanne” blinkt uit in eenvoud: een song die zich niet meteen helemaal blootgeeft, maar waar je na een handvol luisterbeurten nog steeds graag naar terugkeert. Juist in die ogenschijnlijke eenvoud schuilt veel van de aantrekkingskracht van het drietal.
Richting het einde van de plaat mogen de teugels wat losser. Songs als “Sober” en “Make A Living” laten meer ruimte voor dynamiek en tempo. Op het eerste gehoor hebben ze een aanstekelijke indiefolk-feel, maar onder die opgewekte melodieën schuilen opnieuw kwetsbare thema’s. Daar zit de kracht van deze plaat: of BLUAI nu klein en ingetogen blijft of de songs wat verder laat openbloeien, achter de fraaie melodieën schuilt telkens een eerlijk verhaal. De band hoeft daarvoor niet voortdurend nieuwe wegen in te slaan of met grote gebaren uit te pakken.
Met The Way You Talk Reminds Me Of Home bewijst BLUAI dat een tweede plaat niet per se groter, luider of ambitieuzer hoeft te klinken om indruk te maken. Het trio vertrouwt op sterke songs, subtiele verschuivingen en teksten die binnenkomen zonder ooit zwaar op de hand te worden. De spontaniteit van de studio-opnames geeft het geheel bovendien precies de rafelrandjes die het nodig heeft. Zo klinkt BLUAI zelfverzekerder dan ooit, zonder de kwetsbaarheid te verliezen die de debuutplaat zo bijzonder maakte. Geen revolutie dus, wel een bijzonder geslaagde volgende stap.
BLUAI speelt volgend jaar in Nederland Nieuwe Nor op 21/03, Paradiso op 24/03, Rotown op 25/03, en in België De Roma op 26/03.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Runner Up”, ons favoriete nummer van The Way You Talk Reminds Me Of Home, in onze Plaatje van de plaat-playlist op spotify.
