Recent onderzoek van de VN-Wereldgezondheidsorganisatie bewijst het: de mens wordt steeds ouder. Dat is pech voor regeringen die de pensioenen gefinancierd moeten krijgen. Maar dat is een meevaller voor hardrockers overal ter wereld: Tony Iommi, oprichter en gitarist van Black Sabbath, is er in geslaagd om op z’n 78e nog een album uit te brengen. Hij heeft dat niet alleen gedaan (dat zou er nog moeten bijkomen): alle nummers zijn samen geschreven met zanger Jorn Lande (Masterplan, Avantasia). Op de bas vinden we Becky Baldwin terug. Zij speelt tegenwoordig bij Mercyful Fate en, leuk detail, ze woont in Birmingham, waar Iommi en Black Sabbath geboren zijn. Karl Brazil (James Blunt, Robbie Williams. Ja, dat herhalen we nog eens: James Blunt, Robbie Williams) geselt de drums. En woont ook in Birmingham. Opa Iommi is zijn muzikanten dus niet ver gaan zoeken. Thuis is waar de hardrock het best klinkt, zou je kunnen zeggen. Maar is dat ook zo?
Opener “Over The Violent Sun” begint met een geraffineerde en toch zware riff die je meteen in het nummer zuigt. We zijn enthousiast. Tot Lande zijn keel opentrekt. Hij klinkt als het bastaardkind van Ronnie James Dio en Bruce Dickinson. Op papier een ge-wel-di-ge combinatie, maar als je ernaar luistert, hoor je noch Dio, noch Dickinson. En da’s wel jammer. Terug naar het nummer dan maar: dat zet met zijn midtempo en dreigende, epische sfeer meteen de toon voor de rest van het album.
“Black Times” klinkt zoals de titel doet vermoeden: zwaar en niet al te vrolijk. Eerste single “World Alone” doet dan wel headbangen. Het nummer is uptempo, de riff simpel en het refrein catchy. Geen idee of Iommi nog op tournee gaat, maar “World Alone” is zo’n nummertje dat een festivalwei vanaf seconde 1 in vuur en vlam zet. “Beyond the Dead” schakelt weer een paar versnellingen terug. Een trage, duistere riff (wat moet Iommi populair zijn bij satanisten) beukt zich vijf en een halve minuut lang door het nummer. De solo van Iommi is yummy: een inktzwarte klaagzang die in de wachtzaal van de hel ongetwijfeld op repeat staat.
Zo gaat het album verder: meestal loeizwaar, altijd aardedonker. Waarbij we er graag nog de afsluiter “Legacy” uitpikken. Deze epische mokerslag duurt net iets meer dan zeven minuten en vat het album perfect samen: dramatische powerchords, een stevige solo en dat vervelende gevoel dat de Magere Hein als een gek op je voordeur staat te bonken. Precies, zo vermoeden we toch, wat Tony Iommi als grondlegger van heavy metal wil achterlaten qua muzikale erfenis.
Al bij al is From The Dark, net als de muzikanten, niet te vergezocht. De teksten gaan over sterfelijkheid, verlies en de vergankelijkheid van het leven. En de muziek voelt soms als een molensteen om je nek: de zware riffs en donkere sfeer sleuren je makkelijk de dieperik in. Vintage Iommi, dus. We vragen ons nu al af wanneer het volgende album uitkomt. Mensen worden steeds ouder, naar het schijnt, dus het zit er nog wel in.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “World Alone”, ons favoriete nummer van From The Dark in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
