Wie het parcours van Alice Mae – de artiestennaam van Ninoviet Alexia D’hertoge-Martinez – van nabij heeft gevolgd, weet dat haar huidige succes geen toevallige blikseminslag is. Gewapend met scherpe oren timmert ze al enkele jaren aan haar artistieke identiteit. Nummers uit het begin, zoals “Go in Grace” en “If I could call you”, zijn bij de betere streamingboeren nog terug te vinden en al in 2024 zagen we haar stevig aan het werk in de AB Club.
Het grote publiek leerde haar vervolgens kennen dankzij haar deelname aan en triomf bij De Nieuwe Lichting 2025, waar ze met het ijzersterke “Better Ways” aan deelnam. Nadien was het een logisch vervolg om door te stormen naar de piek van De Afrekening en op steeds meer festivalaffiches terecht te komen. Na jaren van demo’s, liveshows en bouwen aan haar eigen inner circle (ze brengt bewust haar debuut in eigen beheer uit en liet het produceren door bassist Mathias Stal), valt alles nu op zijn plek. Square One bewijst dat Alice Mae niet langer de veelbelovende nieuweling is, maar een volgroeide muzikante die klaar is om een vaste waarde te zijn.
Het album neemt zijn tijd om te landen en doet dat via composities die rustig de diepte opzoeken. Titeltrack “Square One” opent met een zwoele stem en simpel gitaargetokkel. Gaandeweg vallen de drums van Emilio De Temmerman in en zet een tweede gitaar het zwaardere werk voor de deur. Wanneer alle actoren samenkomen in het refrein, levert dat rock pur sang op met een sterke vrouw aan het roer. Het is geen track die er per se bovenuit steekt, maar wel een amuse die het gekende recept perfect heeft uitgevoerd en je warm verwelkomt. Met een laatste uithaal van de groep en de vraag ‘Where do you go when there’s no destination?’ is het antwoord helder: naar een show van Alice Mae.
Die initieel dromerige, ingetogen aanpak vinden we ook in “Sober”. De beheerste instrumentatie doet in de verte zelfs wat aan Eels denken. Pas na een minuut komt Alexia de studio binnen met wat verhalende tonen. Wanneer de rest van het vijftal aansluit, ontspint zich een emotioneel geladen passage die uitmondt in een verschroeiende gitaarsolo. Deze mag de resterende minuut uitbollen, wat een prachtig contrast oplevert met het minimalistische begin.
Zoals we in vorige recensies al opmerkten, heeft Alice Mae een duidelijke liefde voor de poppunk van pakweg dertig jaar geleden. Die kaart wordt vol overgave getrokken in “Premises”. Het gitaarspel, verzorgd door Guillaume Lamont en Bram Van Den Berghe, lijkt zo uit een willekeurige song van blink-182 of All Time Low te zijn geplukt. Een ingebouwde seconde stilte vlak voor het refrein zorgt ervoor dat de oren goed worden gespitst, tot de wagen halverwege schijnbaar stilvalt. De spanning stijgt terwijl instrument na instrument opnieuw invalt – van een opbouw gesproken! Nog even een versnelling terug om weer stevig bergop te kunnen demarreren: exact hoe we het willen horen.
Binnen datzelfde parcours toont “Only The Broken” een melancholischer en emotioneler gezicht. Het is een gelaagde track die rustig opbouwt en waarin de vocalen de volle ruimte krijgen om kwetsbaarheid om te zetten in pure spierkracht, doordrenkt met een portie bombastische dramatiek. Ook “Please, Don’t Dream” leunt op die dynamiek: nog voor het nummer goed en wel vertrokken is, gaat Alexia’s keel stevig open, omgeven door een crescendo van instrumenten.
Als tegenhanger van de dramatiek bevat Square One een flinke dosis grauwe, strakke gitaarrock die niet zou misstaan naast het werk van pakweg SONS, Ramkot of RHEA (dat gitarist Guillaume Lamont ook in deze band speelt, zal daar wellicht iets mee te maken hebben). Op “Not That Deep” voelt dat recept overtuigend vanaf de eerste luisterbeurt. Met een scheut van voorgenoemde Belgische muzikanten bij elkaar gegoten en Alexia voor de microfoon, levert dat een rauwe rocksong op vol rustpunten en ritmewijzigingen, gedragen door een catchy riff die luidsprekers maar al te graag doet knallen.
Dat moordende tempo zit eveneens in “Rat Race”. Met razende gitaren, tromslagen en cimbaalgekletter rond de oren verkondigt Alice Mae dat er geen tijd te verliezen is, en ze voegt de daad meteen bij het woord. Ook “Money”, dat al een tijdje meegaat op de setlist, valt met zijn aanstekelijke energie enorm op. De achtergrondzangers doen ons denken aan de tijd dat A Brand nog bestond en brengen het catchy lijntje ‘Put your money where your mouth is’. Aan onze kleine en middelgrote tenen voelen we dat hier een perfecte rol voor het publiek is weggelegd.
De debuutplaat van Alice Mae wordt vervolledigd door de beproefde prijsbeesten, die er een straf geheel van maken. “Better Ways” blijft de dynamische indierocksingle waarmee haar steile opmars destijds begon. De fijne balans tussen serieuze verzen en een explosief refrein kon bij intrede in de hitlijsten er meteen z’n tent opslaan, want het zou er enige tijd mogen vertoeven. Ook nu, bijna twee jaar na De Nieuwe Lichting, oogst het meteen enthousiasme bij de eerste tonen.
In diezelfde categorie hoort “Some Girls” thuis, een ander voorbeeld van hoe Alexia schijnbaar moeiteloos maatschappelijke en persoonlijke thema’s kan verpakken in een aanstekelijke song. Met een no-nonsense houding en een strakke, meeslepende omkadering nestelt “Some Girls” zich vanaf de eerste luisterbeurt onuitwisbaar in je hoofd – iets wat wel voor meer songs op deze plaat geldt.
Met Square One levert Alice Mae een debuut af dat veelzijdig klinkt, met de nodige knipogen naar genres die haar jeugd vulden en met duidelijke boodschappen in de teksten. Van ingetogen melancholie en strakke poppunk tot schurende gitaarrock: Alexia toont op alle fronten dat ze haar muzikale ijkpunt heeft gevonden. Dit debuut is geen voorzichtig begin, maar een luid en duidelijk statement: sommige meisjes schoppen het ver. We hebben het laatste van Alice Mae nog niet gehoord en daar kunnen we alleen maar trots op zijn.
Alice Mae speelt begin januari op Eurosonic (NL), op 18 februari in de Ancienne Belgique en op 25 februari in Paradiso (NL). Dit najaar speelt ze als knipoog naar de grote AAA-artiesten akoestische sets in verschillende voetbalstadia, op matchdagen.
Ontdek “Money”, ons favoriete nummer van Square One, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
